7 Ağustos 2010 Cumartesi

when a man lies

'bir insan yalan soylediginde, dunyanin bir kismini katleder' *

- en buyuk yalanin neydi? hala unutamadigin, belki de kendini hic affedemedigin sirrin? neye yalan neye sir demek lazim biliyor muyuz? bilen varsa ogretsin. ya da hangi yalanlar soylendi sana kim bilir, ta ki ogrenene kadar yalani, ya da belki hissedebilene kadar, insan ne zaman alisiyor bunlara? en masumundan en nefret edilesi olanina kadar soylenmis butun yalanlari ortaya cikarsak ne olur? bunu kim ister? bir insan yalan soylediginde aslinda benliginin de bir parcasini katleder, kendi kendine yalan soylemek degil olay, varliginin anlamsizlasmasi, kendi yasamina ve derin her hangi bir baglanmaya firsat vermemesi, yalan soyledikce insan bosalan bir tenekeye donusur, bosalan teneke de cop biriktirmekten baska bir ise yaramaz. hosuna gitti mi? yok oyle degil hikaye bence, yalan soyledim aslinda, yalan soyledikce hicbir sey olmuyor insanlara, en azindan yalan soyledigini gordugum insanlarda tenekelesme surecini deneyimleyemedim henuz, daha degisik seyler oluyor, ama ne oldugunun cok onemi yok, gozlerinin alabildigi kadrajdan cikip gidiyorlar, en onemlisi bu. mu? bir nevi baglantisizlik.



* cliff burton

21 Temmuz 2010 Çarşamba

fevgo

hikaye anlatici, ilk defa, uyandiginda artik hazir oldugunu hissedebildi, gun gelmis tam da her sey yerine oturmus bekliyordu, daha herkes uyurken sehre coreklenen isigin destegiyle bir siirden olusmus aklinin odalarini toparlamaya basladi, her sey o kadar hafif, o kadar kolaylikla yerini buldu. sogumus uzun gecelerin hikayelerini anlatan bir arkadasinin dedigini tekrarlayarak gune basladi, insanin, gerektiginde, en azindan gidebilecegi bir yer olmasi gerekir, o yer kendini belli etmeden hazirlanir, tum sahne kurulur, seyirciler gozlerini dikip beklemeye baslar, iste bu defa o yer kendini belli etti ruyalarinda anlaticiya, her sey berraklasip duru bir fotografa donustu, cercevesini yerlestirip evin her odasinin en buyuk duvarina yerlestirdi. hikayenin en basinda anlaticinin yoldasi tutup bakmisti gozlerine, 'olmaz' demisti, sonra digerleri de bu cesareti gosterip soyleyebildi 'olamaz' diye, taraf tutabilecek cesareti olan arkadas dunyada bahsedilen en guzel surprizlerden biriydi belki de. simdi herkes hep bir agizdan ayni seyi soyler oldu, sahneden inmenin kacinilmaz oldugunu ve oyunun artik son perdesinde hikayenin degistirilemeyecegini. ruyalari vardi anlaticinin, yanindaki insanlara hic cekinmeden anlatip durdugu, uykulardan kacip sigindigi hayallerin gerceklesme ihtimalleri vardi, o sehirden bu sehre gezip durdukca hayallerini gerceginden cok sever oldu hikayeci, sirf hikaye devam etsin diye, yeni sayfalara yer kalsin, gunese uyku karisabilsin diye sayfalarina doldurdu her seyi, geriye kalan, hikayenin sonunun verdigi haz ya da hayal kirikligi degildi, geriye kalan, sayfalardan tasip yerlere dokulen bir an bile olsa, kisa bir zamanda bile gecse, hikayecinin cabasiydi, hikayecinin inanci ve ugrasi, hepsi guzel bir yaz aksamini simgeleyen emekler, cunku hikaye bittigi zaman geriye sadece hikayeyi yazma cabasinin, emeginin guzelligi kaldi geriye.



ayni ses, ayni dil, belki de ayni dertler. kis gecesi, yaz serinligi, kus sesleri, deniz pariltisi, gokyuzundeki bulut izleri, ruyalarin bitmek bilmez cileleri, herkesin her seyin sesi, dunyanin donusu carpar durur yavastan, elini uzatsan ulasabilirmissin gibi havaya, asili kalmis karsinda dusunceler. anlatici hem gidiyor, hem gulumsuyor sahneden, onu anlayan birkac kisiyle birlikte.

olumsuzluk yok, zamansizlik yok, sonsuzluk bir ruyadan ibaeretken, insan her seyin ozunu icinde biriktirmis bir yaratik, ickinin verdigi guzel hayalle olumu hancerlemeye calis, karsina gecip de durdugu zaman son saniye sen de sevin bir cuval bosluktan olusmadigina, daha yazilmadan silinmis bir hikayen olmadigina, bozuk, cizilmis ve cope atilmis bir plak olmak bircogunun kaderi, ama aksine tesebbus edebilenlerin guzel hayalleri, gecenin sesi gibi duracak her yerde, kimisi daha taninmadan tam unutulup silinecek, kimininse isminin zikri yeterli bir sebep olacak devam etmeye ayni sarkilari dinlemeye, sokaklardaki kalabaliklarin arasinda gezen golgelerden uzaklastikca, duz bir hayatin mimari olmadigina, hayatta bir bos surahi gibi duran insanlarin anlamsizliklarina siir yazabilecek kadar dolmus bir buluta benzeyeceksin. tum bu curumusluklerin karsinda yolculuk en guzel ruya, en umut dolu ugras oluyor hikayeci icin, zihninin odalarini bir bir bosaltiyor, kiracilarini cikarip, kapatiyor kapilarini, sesler azalip kimse kalmadigi zaman, anahtari takip kapiyi kilitledigi zaman hikaye yeniden baslayacak, biliyor.


15 Temmuz 2010 Perşembe

gelen geçene sordum, ondan avare oldum

gecenin yarisini gecerken sokaga atardi kendini kucuk sehir sessizligi. beyaz gunesliklerin sakladigi binlerce oda, yaz gelince, gun uzayinca ne yapacagini sasiran cocuk gibi, uzayip gidiyor gunler, oyle hizlandi ki zamanin akisi, ne tahmin ne tahammul edebiliyor insan. buyursun, adam olacak diye beklerler, bir turlu cikip gelmez icinden o adam, hala yaz aksamlarinda ne yapacagini sasirir durur sehir ama hep de yapilacak bir sey, yetisilecek bir yer vardir. en guzeli de sicaktan bunaldigin gunun aksaminda hic caktirmadan uzerine coreklenen serinlik ve sehir kokulu ruzgardir belki de, kucuk seyler, cok kucuk seyler, cok kucuk dertler, kucucuk dermanlar, anadolu ezgilerinde surekli yinelenen bir serzenis vardir, anin getirdigi olanaklari yok sayan, butun olanaklari yadsiyan, oldurucu bir dert vardir bir yerlerden cikip gelen, ne bilim ne ilim kar eder, care bulunamaz, belki de iste bu mudahele sansi birakmayan masalsi dogu sancisi her seyi sarip sarmalar, bambaska bir sey yapar cikarir sicak sehir aksamini, nerde olursan, kim oldugunu dusunursen dusun, cunku daha kucukken, daha haberin yokken, icine tohumlari itinayla ve nazikce yerlestirilip, sonra da hic belirti gostermeden yeserip dallanan, budaklanan, suyu eksik edilmeyen tabiplerin bilmedigi bir dert vardir icinde, avare yapar seni.

http://fizy.com/s/1ai4gr

9 Temmuz 2010 Cuma

raise a tent of shelter now, though every thread is torn vol. 2

ben bir turlu gidemiyorum, gittigimde neler olacagini hayal edebiliyorum, pastoral ve buyulu bir manzarada kendimi sahnenin en ortasina koyup izleyebiliyorum, denizi mavi, gunesi kirmizi, filtresi sari-turuncu bir kameradan yazip-yonetiyorum filmimi, ama bir turlu sonunu getiremiyorum, her nasilsa en son planda baska bir sey giriyor araya, ya gecmisi gosteren bir sahne, ya da paralel bir kurgu oyunu, her halukarda bitmiyor sekans, sanki kendi ozgur iradesiyle sonlanmamak icin bilincimi akitiyor gozlerimin onune, yirmi yil geriye sicrayip unutkan beynimin hatirlayabildikleriyle beni biraz daha oyaliyor, butun bunlar olurken zaten ana planda o kadar cok sey degisiyor ki hikayenin gidisati da ister istemez farkli bir yol aliyor, hikaye, bir nevi, kendi kendini yeniden yazip duruyor, ya da beni buna inandirabildi tum gunesin doguslari, gecenin uzun-kisa oyunlari, insanlarin yavas cekimde gelip, karsimdan gecip gidisleri, el sallayin etrafiniza, sarki hala bitmedi, ve son hic gelmedi, devam ediyor.

13 Haziran 2010 Pazar

dünyayı gönlümce olacak sandım

"rengi gozumde solan dunyada" yapacak ne kalir geriye? Insan bazen kendini cok mutlu hissederken korkar ya acaba ne olacak diye, oyle bir derdinin olmamasina sevinecek hale gelebilir mi acaba insan? herkes gibi yasasam ya ben de, niye beceremedim ki hic diye dusunen cok kisi var mi acaba? zamanla alisiyormus insan her seye, peki tamam ama ya alismak istemeyenler ne yapar?



Julide Ozcelik adinda bir kadin cikiyor Neset Ertas'in Ah Yalan Dunya'sini aliyor, yeni bir duzenleme ve gayet guzel bir vokalle icindeki caz aski bitmeyenlere bir hediye veriyor, Turkce caz ihtiyacini damardan karsiliyor iste.

12 Mayıs 2010 Çarşamba

who cares what's behind

firtina kiyilarinda
sessiz, yolsuz, cakillarin arasinda akreplerin siyahi
kara gecenin kararmis en zalim heyecanlari
uyanmaktan korkuyorsun
bu hayat, bu sana bahsedilen nefesin tadi
damagini yakarak geciyor her seferinde
pencere onu ciceklerini solduruyorsun
soguk, buz gibi iliklerine isliyor durmadan
farkindasin her seyin,
her sey seni yiyor kurt gibi,
lime lime oluyor etlerin,
ilik kanin akiyor teninden kayarak,
uzuvlarinin en guzel duyarsizligi,
soluksuzlugunun ruya alemi hayalleri,
cocuklugun korkunc kabuslari,
atmosferden calmaktan utaniyorsun,
bu oksijene ihtiyacin yok,
son surat giden arabanin yolcu koltugunda,
zifir yolun bitmeyisini izleyip daliyorsun arada bir,
tek bir hamle,
tek bir hareket
her seyi yok etme gucunde,
icinde durmadan kaynayan yasama istegi kandiriyor seni,
sen hiclige dogru adim attikca
arkandan bagiriyor gecenin nefessiz kalmis yilanlari
yoruldukca devam ediyor bu
belki sizana kadar
belki yazamayacak hale gelene kadar



in maynard we believe

let the whole world look in
who cares who sees anything?
i'm your passenger

maynard'in sesi mi, sarkinin bunyeye zik zak ettiren gerilimi mi, yoksa gitarin beyni oksarken tirmalayan armonisi mi bu kadar bagimli kilan, here i lay, just like always...

take me to the end. lutfen.

2 Mayıs 2010 Pazar

sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı

nostalgia #1

All the pictures have all been washed in black, tattooed everything...




uyaninca 18 saat kredin var, kullanmak icin seceneklerin, sonra insanlar var, sonra tercihler, yeni seyler, durmadan dogan gunes, durmadan aydinlanan gun, hava, su, yemek, sigaran, ellerinin degdigi her sey belki de ayni, her anin bir tekrardan ibaret, yorgunlugun o kadar tanidik, bikkinligin zihninin arka sokagini ele gecirmis, o kadar ayni ki her sey, o kadar senle dolu ki gozunun onundeki her saniye, o kadar sana bulasmis ki yasam, senden baska bir sey kalmamis, beyninin kivrimlarina yerlesmis sehirler, insanlar, gunler, anlar, anilar, hayaller, bildiklerin, bilmediklerin, bilmek isteyip de ogrenmeye cesaret edemediklerin, degismelerin, degismeyecen yonlerin, kafan karisiyor, bir corbaya donuyur, aksam olunca, geceye gecince gun, kredin bitiyor, kapatiyorsun gozlerini, kapatmak istemiyorsun cunku bu gun de diger gunler gibi, yeni bir anlam katamadan uzanding yatagina, daha cocukken hissettigin otekilik derinlesmeye devam ediyor, ne olursa, ne degisirse degissin olmuyor, bir turlu baglanamiyorsun, akip giden gunun ahengine uyum saglayamiyorsun, disaridan seyret gunu ve yatagina uzan, belki uyumak tek ortak yonun diger insanlarla.

nostalgia #2

o pürtelaş piyasalar, ilk sevda ilk gözyaşları
yolları hep gurbete bağlar, ah o gönül şarkıları



asklar da vardi-r, sora sora bulunur mu yollar bilmezsin, bir gun delirip, ya da delirmekten korkup, evden kacan, karlarda tek basina gezen cocuk da sendin, aksama kadar, uyumadan once kasetlerinden dinledigin sarkilarin, hayatin ne anlama geldigini, niye yasadigini anlama dertlerin, hepsi bir kenara, o ilk askin, onun gulusu, simdiki halinin hicbir sey ifade edemeyisi, sanki o dokuz yil onceki deli sevmenin nesnesi farkli bir varlikti, artik yok, ama oznesi yerinde, kivrilarak, donuserek belki, ama orada duruyor.

nostalgia #3

the story is old, i know, but it goes on



zamani artik takip edemiyorsun, ne de zaman seni, karsilikli bir isteksizlik, karsilikli bir bikkinlik, yollara dosenen mayinlarin cekici hayalleri, tani kendine diye beynine yumruklar indiren geceler, ve korku, ve sonuna kadar korku, korkunun arkadasi yalnizlik, karanligin ilk saniyeleri ve sabaha kadar morrissey'in sesi, o gunlerden bu gunlere, music is still my religion.

nostalgia #4

sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet nisyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam

a. h. tanpinar

nostalgia #5

He remembers those vanished years. As though looking through a dusty window pane, the past is something he could see, but not touch. And everything he sees is blurred and indistinct.



ve imkansizliklari kabullenerek surdurdugun yasam, yasamadan.