Rob: I can see now I never really committed to Laura. I always had one foot out the door, and that prevented me from doing a lot of things, like thinking about my future and... I guess it made more sense to commit to nothing, keep my options open. And that's suicide. By tiny, tiny increments.
(shake it up)Su garip dunyanin garip duzeninde yasayip gidiveren garip organizma halimiz bize hic yardimci olmuyor. Beni pazar gunleri hep rahatsiz eder, dunyadan silinse umursamam, 6 gun kalsa sasirmam. Oturur ders bile calisir hale gelirim, yazi yazarim, kimseyle konusmak istemem, odamdan cikmam, sigarayla sevisirim. Bir de bir sey arar dururum, ya gozlugumu ararim cekmecelerde, ya uzun suredir gormedigim bir fotografi, ya da eskiden dibimi dusuren birinin facebook sayfasini (i never loved nobody fully), sigara paketi arada bir kaybolur ama en buyuk korkum pazar gunu sigaramin bitmesidir, stoklarim. Ertelerim, uyanmayi, kahvaltiyi, temizligi, dersi, onu ve bunu ve hatta sunu bile. Bugun de ne guzel ayni seyleri yaparim diye uyandim bilmeden belki de. Odanin kapisini acip da uc adet zarfla karsilastim sonra. Birincisi atina'dan gelen staj dokumanlarini, ikincisi master basvurumun ulastigini, ucuncusu ise mart sonu itibariyle odamdan cikmam gerektigini bildirir bana. Sonra pazar klasigim bozulur, hemen kahvalti yaparim, temizligimi bitirir, bulasiklarimi yikarim, bir telefon beklerim gelmez ben de zaten gururumdan aramaya yanasmam, aklmdan bile gecirmem (always one foot on the ground), sonra gunlerdir takildigim konuyu calisir bitiririm, kalinca giyinip alisverise gider cebimdeki butun parayi bitiririm, yemek yapar yerim, o yemegin bulasiklarini bile yikarim, utanmadan. O kadar erteledim, yapacak bir sey kalmayinca aramaya baslarim yine, is ararim, almanca kursu ararim, doktora programi ararim, burs ararim, bulamam sikilir kapatirim. Sonra onu ararim, yok aramam mesaj atarim (and by protecting my heart truly), sonra okunacak blog ararim, bir yerde bir sarki duyarim ve tikanirim. Sonra o sarkiyi dinlerim, o sarkiyi durmadan dinlerim. (i hear in my mind all this music), high fidelity diye bir film vardi, onu hatirlar huzunlenirim. (and it breaks my heart)
Laura: All I'm saying is, you have to allow for things to happen to people, but most of all to yourself. And you don't Bob, so what's the use?
Dusunur dururum artik, (suppose i never ever let you kiss me so sweet and so soft) dusundukce daralirim (suppose i never ever saw you) sonra da abuk subuk seyler isterim korkumdan (suppose we never ever called). Arkadaslarimla konustuklarim gelir aklima durmadan (all my friends say that of course its gonna get better ), bugunu bitirmek uzere olmanin verdigi bosluk ve rahatlamayla, yarinin hemem geliverecegi gerceginin sikintisi coker durur tam karsima ve ben bir sey olsa da aniden uyusam derim, ya da o gelse, uyumadan once beni opse, uyutsa diye beklerim ama yine de atarim bunlari kafamdan yavasca, rahatca, belirsizlikler uzer beni sakin sakin, disarinin sogugu korkutur, yok olmak isterim aniden, bir bokluk var bu iste ama nedir bilemedim, bir sigara daha mi yaksak ne? (and it breaks my heart).
Rob: ...I agreed that what really matters is what you like, not what you are like... Books, records, films - these things matter. Call me shallow but it's the fuckin' truth, and by this measure I was having one of the best dates of my life.
24 Ocak 2010 Pazar
21 Ocak 2010 Perşembe
beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş
Haftanin ortasi, 8 yillik bir arkadas, kirmizi sarap ve fon muzigi niyetine bir sarki. Gecmis, gecmemis, gecememis, gecmeyi reddetmis nice sey. Bir sarkinin siir gibi sozlerinin sebebini cozemeden, tum hayatini onune caktirmadan koyuvermesi, oylece beklemesi, gitmemesi. Sigaraya baslayali da 8 yil olmak uzereymis, o sigara hep yaniyormus sanki ve durduralamaz bir raki icme istegi konmus odanin tam ortasina. Tum bu dusunceler, bu garip ruh hali her seyden korkutup, her seyden suphe ettiriyormus insani. Bazen camdan disariya bakarken sogugu unutup gulumsedigin anlarin azalip cogaldigini fark etmenle degisebilirmis tum hayatin, bazen bekledigin, umdugun sey gerceklesince en buyuk korkularinla karsilasirmissin. Korkularin hic bitmezmis, bitmez gibiymis, bitemezmis belki de. Bir insani hayatta tutan da neymis, kimmis, nasil olurmus. Bunlarin hicbir cevabi yokmus. Ama asik olurmussun her seye ragmen, kisa bir surede, korkarak, titreyerek, kabuslar gorerek, ellerine degince hicleserek. Sonra da bir turku olup cikarmis karsina, umudunmus.
Ümmüşen - Yeni Turku Derya Koroglu - Sezenler Olmuş - The best free videos are right here
Ümmüşen - Yeni Turku Derya Koroglu - Sezenler Olmuş - The best free videos are right here
18 Ocak 2010 Pazartesi
iki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi *
saturday sun came early one morning
in a sky so clear and blue
saturday sun came without warning
so no-one knew what to do.
Yillar oncesinde, bir muzenin icinde yorulmus, bezmis, can sikintisina teslim olmus gezerken, gozum bir resme takilmisti, sade, basit, deli. This is the color of my dreams, resmin adi, tum gun gezdigim muzenin icinde ilgimi cekip, beni heyecanlandiran ve fark etmeden karsisina oturup uzun sure resme bakmama sebep olan neydi, ya da bir sey mi olmali illa, aniden carpilmistim iste, hesapsiz. beklenmedik anlarda beklenmedik seyleri temsil etmesi acisidindan hep aklimda.
**
so sunday sat in the saturday sun
and wept for a day gone by.
* Lale Muldur
** This Is the Color of My Dreams, 1925
Joan Miró (1893–1983)
in a sky so clear and blue
saturday sun came without warning
so no-one knew what to do.
Yillar oncesinde, bir muzenin icinde yorulmus, bezmis, can sikintisina teslim olmus gezerken, gozum bir resme takilmisti, sade, basit, deli. This is the color of my dreams, resmin adi, tum gun gezdigim muzenin icinde ilgimi cekip, beni heyecanlandiran ve fark etmeden karsisina oturup uzun sure resme bakmama sebep olan neydi, ya da bir sey mi olmali illa, aniden carpilmistim iste, hesapsiz. beklenmedik anlarda beklenmedik seyleri temsil etmesi acisidindan hep aklimda.
**so sunday sat in the saturday sun
and wept for a day gone by.
* Lale Muldur
** This Is the Color of My Dreams, 1925
Joan Miró (1893–1983)
Etiketler:
joan miro,
lale muldur,
Nick Drake,
saturday sun
10 Ocak 2010 Pazar
how soon is now?
Olmaz denen seylerin olusu, hic beklenmeyen, hep suphe edilenin gerceklesmesi, asla var olmadigini iddia ettigin bir duygunun eline dusmek, ve sil bastan bir adim, hadi bakalim, utanmadan daha iki gundur tanidigin ve neredeyse butun iki gunu beraber gecirdigin birine asik mi ne oluyorsun. Sacma cok sacma. Yillarini 'how soon is now'i mars ederek gecirmis biri, bu sarkinin gercekligine inanmis biri, simdi gerceklesirse ne yapacak merak ediyorum. Hepsinden de ote asik mi oluyorsun diye suphelenirken hala neden ilk bu sarkiyi dinliyorsun, garipliginin disinda biraz da the smiths'in bu sarkisinin neden bir marsa donustugunu cok iyi ortaya koyuyor. Ne olursa olsun hep orada, tam da bilemedigin bir yerlerde, icinde oylece duruyor bu soru 'how soon is now?'
Bir bok olur hayat devam eder, eder bir sekilde, ne de olsa.
30 Aralık 2009 Çarşamba
Gunessiz gibi
Sabahin altisinda, henuz aydinlanmamisken kis gunu, sehrin cok disinda, genis ve bos bir yolda direksiyonun basinda gezinirken bir sarki calmaya baslar radyoda, nasilsa daha once hic duymadigin ya da yeteri kadar anlayamadigin ama bilindik bir sarkidir. O ana denk gelen duygularin ve sizofreniye sinir komsusu suphesiciligin sana bir seyler soyler durur, acliktan agriyan miden, stresten ve gerilim dolu varligindan kaynakli bomboklugundan asit firtinalari koparken icinde, yine de umursamadan bir sarki elini sigaraya uzattirir, o el gider bulur o sigarayi ve yakar tam da bu sarki calarken.
Bu sehirde olmayan deniz masmavidir, burada okunmayan siirler umutlu, soylenmeyen sarkilar neseli, anlatilmayan masallar yaz gunu aksami gibi kirmizidir, icini isindirir insanin. Ama iste...
Ama iste bu sehirde insan kendini anlamsiz bir sekilde yapayalniz hissedip, sabahin korunde bir sarkiyla midesine kramplar girerek sigara icip, beyin agrisiyla kivranirken uyumak icin olmayan goklere dua etmeye baslar, ama neyse...
ama insan uyumaz iste bazen, dusunur, dusundukce usur ve usudukce kuculur, buzulur, yok olur ve bir sehri niye sevmedigini hatirlayip kalan gunlerini saymaya baslar, nefes almak icin, sadece nefes almak icin yoksa deniz masmavi, masallar sicak olacak diye degil ama belki de,
belki de o da olur, ne de olsa
"uzme kendini umitsiz gibi" ya da uzme kendini gunessiz gibi.
Bir bok olur hayat devam eder, eder bir sekilde.
Ankara ise bir durak olmaktan oteye gecemeyecek kadar anlamsiz bir sehirdir, kimse durmaz burda ama ugrayip gecer, gecer, gecsin.
Bu sehirde olmayan deniz masmavidir, burada okunmayan siirler umutlu, soylenmeyen sarkilar neseli, anlatilmayan masallar yaz gunu aksami gibi kirmizidir, icini isindirir insanin. Ama iste...
Ama iste bu sehirde insan kendini anlamsiz bir sekilde yapayalniz hissedip, sabahin korunde bir sarkiyla midesine kramplar girerek sigara icip, beyin agrisiyla kivranirken uyumak icin olmayan goklere dua etmeye baslar, ama neyse...
ama insan uyumaz iste bazen, dusunur, dusundukce usur ve usudukce kuculur, buzulur, yok olur ve bir sehri niye sevmedigini hatirlayip kalan gunlerini saymaya baslar, nefes almak icin, sadece nefes almak icin yoksa deniz masmavi, masallar sicak olacak diye degil ama belki de,
belki de o da olur, ne de olsa
"uzme kendini umitsiz gibi" ya da uzme kendini gunessiz gibi.
Bir bok olur hayat devam eder, eder bir sekilde.
Ankara ise bir durak olmaktan oteye gecemeyecek kadar anlamsiz bir sehirdir, kimse durmaz burda ama ugrayip gecer, gecer, gecsin.
16 Aralık 2009 Çarşamba
raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Bittigi zaman farkinda olmayacakmisim hikayenin, oyle demis pek sevgili hikayeci. Sorsa bir kendisine, nedir bu hikayenin sonunda aranan anlam, yoksa sadece intiharin tatli yaz serinligine guzel ve suslu bir makyaj mi sozleri?
Cevabi vermeye degil, cevabi dusunmeye cesaret edebilecek mi?
Bir hikayedir gidiyor, ben de arada kayniyorum suphesiz. Ama tum bu hikayenin uzaginda, hikayeden bahsetme cabasi da bir hikaye bilmiyor, butun hikayeler yine birbine karisiyor.
Bana bir masalin kahramanini hatirlatiyorsun bazen, hep o onemli ani bekleyen kahramani, sen kahraman degilsin, onemli bir an da yok, gelse de sen kahramanlik yapamayacagin icin bunlarin hicbir anlami yok. Cevir sayfayi.
Yazmaya ya da okumaya, ikisi de ayni artik sonucta, devam et.
Cohen'in bir sarkisi var, dugun salonu estetigi, seksenlerin korkunc kompozisyonlari, ve sigaradan kabarmis bir ses, hepsi guzel, hepsi gulumsetiyor seni. Bu sarkiyi ilk dinlediginde ve sonraki her dinleyisinde, neden olumu dusundun kendin bile cozemedin belki ama bir gun olur da vasiyetini yazarsan bu sarkinin senden sonra, sen giderken calmasini istiyorsun, cunku her seye ragmen, her turlu pislik ve rezillige ragmen, bu sarkiya inandin, ve gittigin gune en cok yakisan sarki budur, baska bir seye degil. Ama iste neden o gunu bekleyeceksin, simdi de calsin o sarki, o sarki calarken kulaklarinda, kar da yagarken yuru, yurumeye devam et, tum o insan artiklarinin degmedigi yollara kadar. Belki calarsa degil, calsin cohen.
ve ben gittigimde, anlatici acimadan beni yok ettigi zaman, bulutlar tek tek yere duserken, yagmur duasinda bekleyen cocuklar, deniz kenarinda aglayan buyukler, kasabanin tam ortasinda artik anlamini yitirmis meydan, golgeler buyurken durmadan, ruzgar eser, ruzgar yavasca tenime dokunur ve bombos ve morarmis gokyuzune son sozlerimi yazip, kapatirim kendi gozlerimi, yagmur alir, yagmur temizler, dua biter, buyukler susar, herkes evine cekilirken kar yagmaya baslar ve kapatir uzerimi, tertemiz, ilik ve bir ruyanin bolunemez guzelligi, yok olus, olmayis ve butun anlamsizliklarin uzerinde unutulup giden baska bir belirsiz zamir, gizli ozne, devrik cumle, son mum da soner sonra, herkes uykuya dalar, daldikca soner yildizlar, ve bir ortu gibi toplanir sonra yeryuzu ve gok, atilir bir kenara, kar hala yagar, deniz hala iliktir, o anda her seyin durdugunu goren kimse kalmaz, ve hic ve belki dance me to the end of love calar radyoda, ve son.
Cevabi vermeye degil, cevabi dusunmeye cesaret edebilecek mi?
Bir hikayedir gidiyor, ben de arada kayniyorum suphesiz. Ama tum bu hikayenin uzaginda, hikayeden bahsetme cabasi da bir hikaye bilmiyor, butun hikayeler yine birbine karisiyor.
Bana bir masalin kahramanini hatirlatiyorsun bazen, hep o onemli ani bekleyen kahramani, sen kahraman degilsin, onemli bir an da yok, gelse de sen kahramanlik yapamayacagin icin bunlarin hicbir anlami yok. Cevir sayfayi.
Yazmaya ya da okumaya, ikisi de ayni artik sonucta, devam et.
Cohen'in bir sarkisi var, dugun salonu estetigi, seksenlerin korkunc kompozisyonlari, ve sigaradan kabarmis bir ses, hepsi guzel, hepsi gulumsetiyor seni. Bu sarkiyi ilk dinlediginde ve sonraki her dinleyisinde, neden olumu dusundun kendin bile cozemedin belki ama bir gun olur da vasiyetini yazarsan bu sarkinin senden sonra, sen giderken calmasini istiyorsun, cunku her seye ragmen, her turlu pislik ve rezillige ragmen, bu sarkiya inandin, ve gittigin gune en cok yakisan sarki budur, baska bir seye degil. Ama iste neden o gunu bekleyeceksin, simdi de calsin o sarki, o sarki calarken kulaklarinda, kar da yagarken yuru, yurumeye devam et, tum o insan artiklarinin degmedigi yollara kadar. Belki calarsa degil, calsin cohen.
ve ben gittigimde, anlatici acimadan beni yok ettigi zaman, bulutlar tek tek yere duserken, yagmur duasinda bekleyen cocuklar, deniz kenarinda aglayan buyukler, kasabanin tam ortasinda artik anlamini yitirmis meydan, golgeler buyurken durmadan, ruzgar eser, ruzgar yavasca tenime dokunur ve bombos ve morarmis gokyuzune son sozlerimi yazip, kapatirim kendi gozlerimi, yagmur alir, yagmur temizler, dua biter, buyukler susar, herkes evine cekilirken kar yagmaya baslar ve kapatir uzerimi, tertemiz, ilik ve bir ruyanin bolunemez guzelligi, yok olus, olmayis ve butun anlamsizliklarin uzerinde unutulup giden baska bir belirsiz zamir, gizli ozne, devrik cumle, son mum da soner sonra, herkes uykuya dalar, daldikca soner yildizlar, ve bir ortu gibi toplanir sonra yeryuzu ve gok, atilir bir kenara, kar hala yagar, deniz hala iliktir, o anda her seyin durdugunu goren kimse kalmaz, ve hic ve belki dance me to the end of love calar radyoda, ve son.
Etiketler:
dance me to the end of love,
leonard cohen
6 Aralık 2009 Pazar
the old familiar sting
Her hayat uzun bir hikaye, ama hikayenin bastan sona yazildigi tek hikaye hayat, sonunu bilmeden, olacak mi, olmayacak mi diye suphelere burunerek, belki de hic beklemedigin seylerle karsilasip hikayeye yeni sekiller vererek, ve sonunu bilmeden bitecek olan tek hikaye hayat. Okudugun romanlar, izledigin filmler gibi degil, bir sekilde bilmedigin bir oyku hayat ama ayni zamanda da yazmak zorunda oldugun. Bu hikayenin anlaticisi sensin, isin en zor kismi bu, ucuncu tekil sahisla anlatmak kolay olurdu oysa ki, ya da soyle diyelim, disaridan biri yazsaydi hayatimizi o zaman daha kolay olurdu sanki hayat, daha guzel degil, daha kolay, sorumluluk, korku, suphe, endise olmadan, sadece olmak, yalnizca var olmak. Sorun da burada basliyor, o zaman onun adi hayat olmazdi, olamazdi, o zaman var olmak tipki bir romanin kahramani gibi onceden belirlenmis olurdu. Aslinda hayati anlamli kilan sey bireyin ozgur iradesinin varligiyken bu ayni kavram hayati da cekilmez hale getirmiyor mu? Getirsin, getirmek zorunda.
Bu buhran, insanin karar vermek zorunda kalmasindan kaynaklaniyor, karar vermenin getirdigi ozgurluk ayni zamanda insani hapsediyor bu ozgurlugun icine. Bir nevi bu ozgurluk ancak elinden ozgurluk alindigi zaman ortaya cikiyor, hikayenin kendi kendisiyle celisen yani bu sanirim.
Her ne kadar tum hikayenin sonunu bilmesek de arada bir, buyuk hikayeyi olusturan bolumlerin sonunu yaziyoruz, yazmak zorundayiz.
Cok degil daha iki aydan biraz fazla bir zaman diliminde, heyecanla karisik umutlu guzel gunlerin fotograflarini ceken bir karakterdi benim romanimin kahramani. Ta ki o meydanda icini gri zemine kusana kadar, umutluydu, beklmeye hazir zannediyordu kendini. Sonra bekledigi gibi cikmadi paket, umutlarinin bir yerlerde saklandigini zannedip yine de zorladi, her seye ragmen, modern dunya komedisi hayatlara selam etmekten kacindi. Ve tum buyuk hikayeler bir bir parcalara ayrildi gozlerinin onunde, simdi ne yaptigini bilmiyorum, cunku artik hicbir seye inanmiyor kahramanimiz, hikayeyi yazmaktan da vaz gecmeye cok yakin, zaten uzun suredir yeni bir satir eklemedi sayfasina, simdi gorebildigim kadariyla bir sarkiyi dinliyor hep, dusuncelerini ya kapatti, ya da artik dusunmeden var olmanin kiyisina ulasti. Her sey boka sardi diye dusunse de, aslinda sarmadigini kendisi de biliyor ama sarmak uzere. Hic bu kadar yakin olmamisti bu ihtimal. Hayatta bir insani neyin ayakta tuttugunu bilmiyor artik, cunku boyle bir sey olmadigini gordu ruyalarinda. Ve balkonlardan atlamayi hayal ederken ilk defa korkmadi olumden, ve ilk defa korkmadigini fark ettigi icin daha cok korktu kendisinden.
Evet, asik olur gibi oldu kisa bir sureligine, ama olmadi hatta nefret etti ihtimallerden bile. Artik hicbir seyin eskisi gibi olmayacagini ima eden bir his, bir yumruk gibi oturdu midesine, tas gibi, agir ve aksak, yerinden oynamadan.
Bazen sorular sordu aynadaki yansimasina, ama hic cevap bulamadi.
Hikayenin kahramaninin yasini merak etmekte haklisiniz, ama ben de bilmiyorum, otuzundan buyuk oldugu kesin ama belki de kendisi de artik hatirlamiyor.
Her sey birbirine karisip bir yumaga donusuyor zihninde kahramanin, etki edemeyecegi seyler var bu hayatta bunun farkinda, ve o durumlardan birine surukleniyor durmadan. Hiyanin olmazsa olmaz cikmazi tum hiziyla yakinlasiyor, ama hayatin kurgulasmis hikayelerden farki da sanirim bu, uyusmazliklar, anlasmazliklar hic bitmiyor, biri cozuldugu zaman baska biri cikiyor ortaya, boyle bir romanin simdiye kadar hic yazilmamis olmasi suphesiz ki sasirtici degil, cunku hikaye tanimi geregi bir uzlasma ve bir denge istiyor sonunda ama dedigim gibi o son hayattayken gorulemeyecek bir son insanlar icin, iste hikayenin aslinda en aci catismasi bu, bitmiyor hikaye hic, bittigi zaman da farkinda olmayacaksin zaten.
Bu buhran, insanin karar vermek zorunda kalmasindan kaynaklaniyor, karar vermenin getirdigi ozgurluk ayni zamanda insani hapsediyor bu ozgurlugun icine. Bir nevi bu ozgurluk ancak elinden ozgurluk alindigi zaman ortaya cikiyor, hikayenin kendi kendisiyle celisen yani bu sanirim.
Her ne kadar tum hikayenin sonunu bilmesek de arada bir, buyuk hikayeyi olusturan bolumlerin sonunu yaziyoruz, yazmak zorundayiz.
Cok degil daha iki aydan biraz fazla bir zaman diliminde, heyecanla karisik umutlu guzel gunlerin fotograflarini ceken bir karakterdi benim romanimin kahramani. Ta ki o meydanda icini gri zemine kusana kadar, umutluydu, beklmeye hazir zannediyordu kendini. Sonra bekledigi gibi cikmadi paket, umutlarinin bir yerlerde saklandigini zannedip yine de zorladi, her seye ragmen, modern dunya komedisi hayatlara selam etmekten kacindi. Ve tum buyuk hikayeler bir bir parcalara ayrildi gozlerinin onunde, simdi ne yaptigini bilmiyorum, cunku artik hicbir seye inanmiyor kahramanimiz, hikayeyi yazmaktan da vaz gecmeye cok yakin, zaten uzun suredir yeni bir satir eklemedi sayfasina, simdi gorebildigim kadariyla bir sarkiyi dinliyor hep, dusuncelerini ya kapatti, ya da artik dusunmeden var olmanin kiyisina ulasti. Her sey boka sardi diye dusunse de, aslinda sarmadigini kendisi de biliyor ama sarmak uzere. Hic bu kadar yakin olmamisti bu ihtimal. Hayatta bir insani neyin ayakta tuttugunu bilmiyor artik, cunku boyle bir sey olmadigini gordu ruyalarinda. Ve balkonlardan atlamayi hayal ederken ilk defa korkmadi olumden, ve ilk defa korkmadigini fark ettigi icin daha cok korktu kendisinden.
Evet, asik olur gibi oldu kisa bir sureligine, ama olmadi hatta nefret etti ihtimallerden bile. Artik hicbir seyin eskisi gibi olmayacagini ima eden bir his, bir yumruk gibi oturdu midesine, tas gibi, agir ve aksak, yerinden oynamadan.
Bazen sorular sordu aynadaki yansimasina, ama hic cevap bulamadi.
Hikayenin kahramaninin yasini merak etmekte haklisiniz, ama ben de bilmiyorum, otuzundan buyuk oldugu kesin ama belki de kendisi de artik hatirlamiyor.
Her sey birbirine karisip bir yumaga donusuyor zihninde kahramanin, etki edemeyecegi seyler var bu hayatta bunun farkinda, ve o durumlardan birine surukleniyor durmadan. Hiyanin olmazsa olmaz cikmazi tum hiziyla yakinlasiyor, ama hayatin kurgulasmis hikayelerden farki da sanirim bu, uyusmazliklar, anlasmazliklar hic bitmiyor, biri cozuldugu zaman baska biri cikiyor ortaya, boyle bir romanin simdiye kadar hic yazilmamis olmasi suphesiz ki sasirtici degil, cunku hikaye tanimi geregi bir uzlasma ve bir denge istiyor sonunda ama dedigim gibi o son hayattayken gorulemeyecek bir son insanlar icin, iste hikayenin aslinda en aci catismasi bu, bitmiyor hikaye hic, bittigi zaman da farkinda olmayacaksin zaten.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)