7 Mart 2010 Pazar

Can I get a minute of not being nervous and not thinking of my dick

Bir suru insan var etrafinda, belki cok yakin arkadaslarin, belki hic tanimadiklarin da dahil gruba, muzik sesi belli belirsiz, durmadan gulumseyen gozlerle karsilasmaktasin, icinde birikip durmayan bir seyler var, yavasca kopuyorsun etrafindan, aklindan gecenleri secemeyenlerle dolu cevren, belki bir iki cok yakinin biliyor, ama onlar da bir sey yapamayacaklari icin engellemiyorlar seni, labirentin icine giris yapiyorsun, ve o anda bulundugun duruma eslik edecek sarki da calmaya basliyor.

Bu ani anlatan sarki budur:



The National'in Boxer albumunden Slow Show adli sozleri siir, melodisi tekinsiz tekrar, vokali mideye yumruk indiren duraganliktaki tum zamanlarin en iyi 'kaybedenler' sarkilari listesine bodoslama giris yapan sarkisi; melodik depresyon.

I want to start over, I want to be winning
way out of sync from the beginning

Looking for somewhere to stand and stay
I leaned on the wall and the wall leaned away

afiyetle.

5 Mart 2010 Cuma

ordinary is no place to be

Gunden sonra gece, kistan sonra bahar, pencereden disariya kacan zaman.

Sehirli iki robotun aski, kisa film, gunes bulasmis resimler.

Belki de insanin ulasamadigi, hayallerine batirip cikardiklari, bugulanmis kis sabahi pencere caminda cizilmis sekillerde mi?

Sagim, solum, bahce degil artik hicbir yer.

Toz, leke, gece, ve sinsice coken umutsuzlugun sikintisi.

Iki robot, bir ask, ve ask acisi.

Bircok insan, hic ask, ve ask ozlemi.

I'M HERE - A LOVE STORY IN AN ABSOLUT WORLD BY SPIKE JONZE from IN AN ABSOLUT WORLD on Vimeo.



'Aska' ve 'Sads'le tanistirmasinin yaninda, bu sarkinin durduk yere, zamandan koparip, zamanin disina cikarisina bagimli oldum bir anda. Sarkinin tamami:

28 Şubat 2010 Pazar

oylesine

Soyle baslayalim;



Jehan Barbur soylemeye basladiginda ben de bu soguk sehrin iki derece isinmasina sevinmeye calisiyordum. Ozlemem dedigimi ozlemeye basliyor, kendi kendime kabul etmedigim seylerin aslinda icime yavasca yerlesmeye baslamis oldugunu mecburen goruyordum. Kafamin icinde binlerce cark var, carklarin birbirine degmesi icin tum gucumu kullanip sonra da cikan seslerden korkacak kadar celiskili bir insanim.

Hayatiyla ne yapmalari gerektigini az cok bilen insanlari kiskaniyorum. Ben ve benim gibi bir iki arkadasim, kacak modunda, bize cizilmis hayati redderek terk ettik Ankara'yi bir sure once, her birimiz farkli yerlerde, hala kacmaya cabaliyoruz. Simdi dusununce olayin aslinda yasadigin yer degil, kendi icinde goturduklerinden kaynaklandigini soyleyerek kliseye baglamak istiyorum, bagladim. Bir de Jehan Barbur'u cok sevdim ben, iki gundur onu dinlemekten, bir turlu gerceklesmeyen Istanbul'da yasama hayalime iyice isinmaya basladim, bunu da kacmaya baglayacaktim iste. Olsun, hayalimin ne oldugunu tam bilemesem de, yasadigim hayatin ayricaliklarinin farkinda olsam da, burada soguktan bikmis usanmis bir bitkiye donusmek istemiyorum artik, insanin yasadigi kultur ve sosyal hayatla iliskisi her anini etkiliyor, bilmeden de olsa, sevgili Alman yoldaslarim, sosyal yasamdaki soguklugunuz ve yok olusunuz soguttu beni bu sehirden artik.

Bu sehir surekli yasamaya musait degil kesinlikle, ya da ben bir yerde devamli yasamaya musait degilim ama neyse her halukarda, hayal kurmak, hayal etmek onemli bir seydir, pesinden kosmak gerekir diyerek, ve ergenligimden beri kurdugum hayali gerceklestirme kararina variyorum, Huzur'u bir de o sehrin icinde yasarken okumak istiyorum, Berlin'deki yasamima artik en azindan zihnimde de olsa dur diyorum, gercekte yerini ne zaman bulur bu karar bilmiyorum ama en kisa vadede yarim yil, en uzun ihtimalde bir bucuk yil sonra buradan ayrilacagimi goruyorum cok rahat ve istekle. Bu duygu ve dusunce yumagina Jehan Barbur hanfendi kadar bu postun bonus sarkisi 'Bosphorus' da eslik etti son iki gunde. Hem Barbur'un sarkilarinin hem de 'Bosphorus'un ortak etkisi duygularin, hislerin buyumelerine sebep olmasi, cogalmalarini zorlamasi, ve insani sasirtip bilmedigi seyleri istetme kapasitesi. Boyle garip seyler iste. Cunku

belki çocukluktan kalan
küçücük bir hikayenin
ardından gitmek içindir uykular
belki yaşanmamış yaşanacak
onca hayal peşinden koşmak içindir
bütün masallar.

Ve hatta;

uyan uykundan çok uyursan her şey geçer yaşamadan
uyan güzel uykundan ne kadar tatlı da olsa hayat
uykuyla geçmez yaşanacak o kadar çok şey
anlatacak anlayacak çok hikaye var aklımda
ama sen uyursan kime anlatırım sen gözlerin kapalı kalırsam kime
çok uyursam gözlerim mahmur kalır güneş ısıtmaz kirpiklerimi


Soyle de bitirelim o zaman;




Bonus*:




* hrabar sagolsun.

19 Şubat 2010 Cuma

sebepsiz

Bu pencereden bakmaya devam ettikce, bu hayalleri kurabildikce, yazin ortasinda, aksam ustu sicaginda buyuk bir sehirde tek basina evine gitme telasina dusebilme ihtimalini hic yasamadan ozleyebildikce, cocuklugunda bir turlu gelmeyen uyku oncesi, yataginin basucunda duran radyodan dinledigin sarkilari hatirlamaya calistikca, sonra aniden bir kitabi okurken cocukken kuzeninle bisiklet gezilerinde simdi adini hatirlamadigin cikolatayi gozunun onune getirdikce, bogazin uzerinden yuruyerek gecebilecegine inandikca, tanidigin insanlari unuttukca, yeni insanlari tanidikca, asik olduklarini ruyalarinda gormeye devam ettikce, geriye bir adim atip hayatini uzaktan seyre daldigin zamanlarda, her zaman aklinin koselerinden beklemedigin bir korkun karsina cikip seni sasirttikca, sen yine de bir sekilde yasamaya devan ettigin zamanlarda bazi insanlari ve belki de bazi sarkilari dinlemeye devam edeceksin sanirim, kendiliginden gelecek bu, gitsen de, kalsan da cok degismeden belki de.



12 Şubat 2010 Cuma

once upon a summer in kreuzkölln

2 Temmuz 2009



Kanosuyla turuncu gunese dogru kurek ceken yalniz adamin etrafindaki beyaz ordekler, ufukta gorunen beyaz balon, sol altta yigilmis ici kum dolu kirli beyaz cuvallar, Kreuzberg ve Neukolln'u ayiran kanalin resmi, ve hayallerin uzun ve macera dolu seruveni, bitmeyen gun, bitmeyen gece, hic bitmeyecekmis gibi hissettiren bir zaman dilimi, 2009'un bitis cizelgesi.




mama, help me to live

Love is biochemically no different than eating large quantities of chocolate *


is overrated.


------------------------

A


is never enough.





* the devil's advocate

11 Şubat 2010 Perşembe

ben kendi kendimin ailesiyim *

Yazin Istanbul Modern'de gordugum bir resim vardi: Alp on a white background



Taner Ceylan isimli bir sanatci, sonrasinda katildigim yaz okulunda da bazi resimleri gosterilmisti, o iki haftalik egitimden unutmadigim tek sey sanirim Taner Ceylan'in rahatsiz edici, sasirtici, ne tepki vereceginizi sasirtan fotograf gercekligindeki resimleriydi, Taner Ceylan'in ne demek istedigini cogu zaman belki anlamadim ama Ceylan'in yaptigi ise, universitesindeki isinden olmasina ragmen curetkar sanatini icra etmesine, dunyada cagdas sanat adina geldigi yerlere hayranlikla bakiyorum. Bu resimdeki sanirim bir traveste, ismi Alp ve ortaya cikan bulanik portre bu konuda yapilmis en iyi islerden biri belki de, beklenmedik, mideye yumruk atan cinsten. 'Taner Taner' isimli isinden olmasina sebep olan otoportesi de asagidaki, acikcasi ortaya cikardigi bu kafa karisikligi, ustelik bunu Turkiye gibi sanatin can cekistigi, sansurun pencesinden hicbir zaman kurtulamadigi bir ulkede yapmasi bile buyuk bir is;



Ceylan bildigim kadariyla ilk once fotograf cekiyor sonra fotograf gercekliginde resimlerini olusturuyor, yani resmini yaptigi materyal aslinda bir fotograf, iki katmanli bir gerceklik olusturuyor sonuc olarak, bir nevi neyin gercek neyin kurgu oldugunun artik ortadan kaybolusunu gormek mumkun, bu da zaten Ceylan'in kullandigi konulari dusununce daha da onemli hale geliyor, cinsel kimlik kurgulari, kurgularin gerceklesme cabalari, kurgular arasi catismalar ve bazi kurgularin kendilerini gercek zannedip diger kurgulara olusturdugu baskilar ve butun bu catismalarin ortaya cikisi, butun bunlari anlatiyor Ceylan'in resimleri bana.






Sonradan ismini zorla hatirlayip eski islerine goz atma firsatim oldu Ceylan'in. Asagidaki resminin adi 'Nirvana', bu posta gidecek sarki da Antony and the Johnsons'dan Cripple and the Starfish'dan baskasi olamaz sanirim.



* 'ben kendi kendimin ailesiyim' de resimlerininden birinin ya da sergilerinden birinin adi diye tahmin ediyorum ama genel cercevede zaten resimleriyle dusunuldugunde ne demek istedigi gayet acik.