genel ahlaksiz

ve bitiyor

2011-03-12T21:32:00.004+01:00

Planladiginiz zamanda ya da planladiginiz sekilde degil, umdugunuz ya da hayal ettiginiz gibi hic degil, olmasi gerekenle hic alakasi olmadan, idealden cok uzak, kendi dinamiklerini size bildirmeden, fark ettirmeden, aniden biter bitecek olan seyler.

Ondan once ya da sonra farkinda olmus olmaniz bir seyi degistirmez, kendinizi kandirmis olmaniz ya da kandirilmis olmaniz artik onemsiz birer gecmis zaman telasindan baska bir sey degildir, Bir sure vardir, o sure gectikten sonra hepsi zaten alacagi yeri alir, hic ugrastirmadan, fark ettirmeden.

Yeni yasima gunler kala bu blogun son postunu yaziyor olmak bazi seylere olan inancimi kaybettigimi gostermez, aksine o gizlice inandigim seylere daha cok tutunmak, daha cok inanmak icin bunun gerekli oldugunun altini cizer.

Ben buralara yazmaya baslayali epeyce vakit olmustur muhakkak, tam surenin bir onemi yok. Ben buralara yazmaya baslayali artik ayni benlige sahip degilim lakin. Bu bir mecra macerasiydi ve baska biten seylere paralel olarak bitmek durumunda kaldi.

Okuyan, okumayan, okumus gibi yapan herkese tesekkurler.

Ve hayir bu postun arkaplaninda calacak bir sarki yok, belki Cohen'in sozleri layiktir bu bitise:

please let me start again,
i want a face that’s fair this time,
i want a spirit that is calm

der ve biter.

i hear the sound of mandolins

2011-02-27T17:07:00.002+01:00

Hayatta en cok istedigim sey 'denge'. Her seyin bir dengesi olsun. Eskiden istedigim gibi uclarda yasamak istemiyorum artik. Mesela bu sarkidaki kadar sevmek istemiyorum kimseyi ama durduramiyorum kendimi. Ya da icimden kiyim kiyim bir hiclik durtusu sarsin etrafimi istemiyorum. Sigarayi ne birakayim ne de cok iceyim. Az guleyim, az aglayayim yada ne bileyim ortada bulusayim kendimle aniden. Ne guleyim ne aglayayim. Ne seveyim ne nefret edeyim. Ne sevileyim ne nefret edileyim. Icimi alip bir koseye birakayim, kafami cikarip dolaba saklayayim.

Lakin olmuyor.

'sen yoksun
deniz yok
yıldızlar arkadaşım
ya bu gece harikalı bir şeyler olsun
yahut bir bomba gibi
infilak edecek başım'

attila ilhan

waving hands

2011-02-26T22:59:00.002+01:00

22nd of May - The Boney King Of Nowhere - Going Home from Epidemic on Vimeo.

pff!

eskiler, yeniler, eskiyenler, gariplikleriyle doldurup tasiriyor icimi hayatim, bazen bunaliyorum ya, bazi seyleri aslinda hic yapmamis, bazi seyleri hic yasamamis olmayi dilemekten geliyor bunlar. insan hayatina birini yerlestirince ne yaparsa yapsin baskalarini, baskasini, baska bir seyleri o eksende degerlendirmeden dusunemiyor-mus, bunun adina ask diyenler de var, karin agrisi diyenler de, her halukarda pazar'a cikan gecemde su sarkiyla salinayim diyorum, bir seyler mi eksik, yoksa ben mi kafamda yazip ciziyorum senaryoyu, ikisi de mumkun, mumkun olmayan ne vardi ki hayatta? onlari unutali cok olmus bile. Aman, birak, bos ver, her sey olur, her sey gecer, geriye bir seyler kalir elbet, bende birikmislerin yeri ayrirken, baskalrinin birikmislerini niye sasiriyorum ki, olsun diyip gecelim hayati, boyle anlarda berlin'de olmayi dilemek de neyin nesi, niye isteyeyim ki boyle bir seyi? ki istesem de iki gun sonra pisman olacagimi bile bile, magic dedikleri sey var ya, kolay kolay bitmeyen bir sey olsa keske, afakanlar basmasa beni, bazen de hic olmasam bu gogun altinda. dur demek de gerekiyor, insanin kendisini karsina alip bir tokat atmasi lazim geliyor baze, bu da o anlardan biri olsa gerek, kasinma!

3 ay

2011-02-20T16:17:00.004+01:00

Bir cocuk sevdim, daha ilk gordugum gun icimde bir seyler beni ona itip durdu, karsimda olsun, onu goreyim, bana gunaydin mesaji atsin diye umdum. Hepsi oldu.

Sehre ne diye gelmek istedigimi unutali cok oluyor. Ben hayatimda hep yapmak istedigim seyleri yapabilmek icin buraya kacip geldim, o cocukluk hayallerimdeki en son gidecegim, hep gidecegim yer burasiydi benim icin.

Ama gelir gelmez sehri unutup bir masalin pesinde buldum kendimi, her saniye cekti, her an beni bagladi ona, korkuyla karisik titremelerime, uzun zaman sonra asik olabilme ihtimalime sasirarak, arasira kendime dur diyerek 3 ayimi doldurdum bu iklimi oynak yerde.

Chris Isaak - Wicked Game
Yükleyen DarKwon. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

Icimden geldigi gibi yasamak istedim hep, icimden gelenleri soyleyip, icimden gelmeyenleri yapmadan.

Yaniliyor olamam dedim.

Tanpinar'dan hep alintiladigim bir kalip var, 'buyulu bir suda, yari uyur halde' gibiyim, benim duygularimin siddetini anlayip buna karsilik verebilen bir ruya hayali var karsimda. Arasira tum bu siddetin catismaya donusmesi de ondandir diye dusunuyorum, belki de oyle umuyorum ama lik defa odun vermekten, kendimi adamaktan cekinmeden de hareket edebiliyorum.

Her neyse, sanki gizli bir el bana ne istiyorsam sunmus gibi, o gizli el aynayi da karsima koyup beni de sarsmis gibi. Isin boyutu her an degisebilir, her an farklilasabilir bunun da farkindayim ama o bana dokundugunda her seyi unutup sokak ortasinda gozlerim yari kapanir hale geliyorsa pek bir sey soylememe gerek kalmiyor. Tum bu resmin bir kenarinda bir tedirginlik var ama, onun sebebini bulamiyorum bir turlu. Tahmin ediyorum da aslinda, o tedirginlik korkunun ecelle yaristigi bir eski zaman hikayesinden kaynaklaniyor, benim icimde bir seyler mi degisiyor ya da degisen bir sey yok da yine bir ara-donem mi yasiyorum diye soruyorum kendime, bu sorularin bitmemesi belki de iyi bir sey, ama kendimi hicbir sey icin yipratamam, yipratmayacagim da, beni tedirginlige bogan bunun farkinda olmak da olabilir. Son tahlilde her sey tercih ve emek ikilisinden gerceklesebiliyor sanirim. Hissettiklerinin yaninda eger yeteri kadar hissedebiliyorsan zaten tercihini de ona gore, emegini de ona paralel yapiyorsun ister istemez.

Tanim yapmak kolay, pratikte isin boyutu tamamen degisebiliyor, cunku su kayniyor, kaynamak uzere, agzindan cikani kulagim da duymak istiyor.

nazlanma sen

2011-02-13T20:12:00.005+01:00

Bir hayal kurar insan, butun hayallerinden cok istedigi bir sey vardir bazen o insanin. Yanilir, yenilir ve ne olursa olsun bir 'eylul aksami'na, bir 'goge bakma duragi'na inanir.

En buyuk korkusu aslinda en buyuk istegiyle bir yumak olup icini titretir. Ya 'boyleyse' ya 'soyleyse' diye beynini kemirir bu yumak bazen.

Insanin dogustan icine mi kazimistir birileri bilinmez, daha kucukken vardir o hayal farkinda bile olmadan.

Hayatin beklenmedik ama umulan surprizlerine hazirdir da o kahraman. Kendi hikayesinde yazmak istedigi donum noktalarini, o hikayenin ana karakterlerini arar bulur.

Sonra tam agzinda biriktirip soyleyecekken karsisindakine, hic beklemedigi bir anda o yeni kahramandan cikar soylemek istedikleri. O an dunyada neler oluyordu acaba, sonra durup bakinca ancak bunun farkina varabiliyor insan.

Oncesinde nasil olsa kocaman ve kirmizi bir salonda sadece iki kisiydik.

Ama yurumek istiyor acik havada kafam, gozlerimi bile kapayacak rahatlikla.

here, there and everywhere

2011-02-09T19:47:00.004+01:00

Uyusturucu maddelerinin ortak yonu beyinde dopamin salgilamalari. Uyusturucu bagimlilik yapar ve alindiginda mutlu alinamadiginda ise insani mutsuz yapar. Aklinizda tutun.

romantic attraction + emotional maturity= love

"There is always some madness in love. But there is also always some reason in madness." - Nietzsche

"Love is the only sane and satisfactory answer to the problem of human existence." - Erich Fromm

Kafaniza gore secin iste.

soylemek isteyip de soyleyemediklerim

2011-02-06T22:09:00.004+01:00

- Iyi ki varsin hayatimda, ya da iyi ki tanimisim bir sekilde seni. Istanbul'a adim attiktan uc gun sonra hayatimda hic hissetmedigim kadar yorgunken hic yorgun degilmisim gibi iyi ki senle gezmisim sokaklarini sehrin, o gece sana seni bir daha gormek istedigimi iyi ki soylemisim. Isin ozu iyi ki hayatimdasin, biliyorum, baska turlu de mutlu olabilirdim, baska insanlarla da mutlu olabilirdim ama seninle yasadigim mutlulugu hic tanimamis olurdum sen olmasaydin hayatimda. Isin en korkunc kismi da yasamasaydim eger bu mutlulugu, zaten bilmiyor olacaktim tadini, bilmeden kacip gitmis bir sey gibi gizli sakli olacakti, haberim bile olmadan. Ama dedigim gibi, iyi ki, o sinir bozucu hallerinde bile, kafandan ne gectigini cozemedigim zamanlarda bile, ya da beni anlamayip, uzdugun zamanlara ragmen, iyi ki o role sen sahipsin.

Ve biliyorum, senle yasadiklarim icin pisman olmayacagim hic, daha oncekiler icin de olmadim belki ama, bunu bitmeden ilk defa soyleyebiliyorum.

bir tanim ve bir suru ornek

2011-02-05T00:17:00.003+01:00

Insanoglu tanim yapmaya meyilli bir mahlukat, her nesnenin, olayin, duygunun tanimini yapip, o tanimdan yola cikarak ornek bulma ugrasi o kadar yerlesik bir takinti ya da ihtiyac.

- Asik misin o'na? diye soruyor arkadaslarim.
- Korkuyorum, ya da mutluyum diye cevapliyorum.

Biri o korkunun zaten askin ta kendisi oldugunu, digeri de mutlulugun asktan dogdugunu soyluyor bana. Ben belki korkup belki cekinip evet asigim demiyorum ama icimden biliyorum, onu gormeden gecirdigim gunler hayatimin kucuk bir kutuya sikisir gibi oldugunu, onunla bulusacagim zaman dilimlerini iple cektigimi, gozlerimin icine baktigi anlarda, o kisacik saniyelerde icimde bir seylerin titredigini, gunleri, haftalari, ve gelecegimi ve gecmisimi onun suzgecinden gecirip degerlendirdigimi, en onemlisi belki de onun icinde oldugu bir suru hayal kurdugumu.

The Presets - This Boy's In Love from Modular People on Vimeo.

Askin tanimini yanlis biliyoruz diyor bir arkadasim, illa aci cekip, sirilsiklam kederlere gark olmakmis gibi ogrettiler bize diyor. Katiliyorum ona cunku ask koltuga uzanip o gogsume basini koymusken televizyonda herhangi bir seyi izlemek, o herhangi bir seyi izlerken onun aniden elimi bulup tutmasi demek gibi geliyor artik. Cok kolay ve basit bir tanim veriyorum artik bu en onemli duyguma. Bir gelecek hayal edebiliyor muyum diye soruyorum kendime. Cevabini biliyorum ve korkuyorum. Bunun tanimini vermeye gerek yok iste.

zamanlamalar

2011-01-25T22:03:00.003+01:00

Kendi kararlarimi almaya baslayip burnumun dikine gitmeye karar verdigim gunden beri hayatimdaki zamanlamalarin ulvi garipligine sasirip duruyorum. Kucuk bir cocukken de benim istedigimden cok seker atildi cayima diye krize girebilen bir varlikken bugun bulundugum nokta aslinda gayet olgun ve uysal bir karakter ciziyor aynada. Her halukarda evrende bir hareketlenme var, bilmiyorum artik kendime guvenip istedigimi yapmak icin her seyi karsima almaya cesaret gosterebildigim icin midir, yoksa gizli bir el mi, gayet umutla bakabiliyorum hayata, ustelik icimden bir ses 'panik, panik, panik' diye fisildayadursa bile.

Nina Simone - Just in Time

i believe

2011-01-16T21:15:00.002+01:00

Hayatimin her doneminde belki de farkli seylere inanip durdum, inandiklarimdan sarsilmaz bir tutkuyla eminken yeri geldi tamamen sirtimi dondum olana, bitene, inandiklarima. Sevmedigim huylarimin yaninda her seyi mubah kilan ve aslinda icgudusel olarak dogruyu secmemi saglayan garip bir evrimsel ozelligim var sanirim. Sezgilerime hep guvendim, bu konuda hep ukalaydim, hic yanilmadim cunku.

O kadar inandigim seyden geriye kalan belki de bu sezgi gucunden baska bir sey degil ama onun sayesinde yeni seylere inanma cesaretini de gosteriyorum hicbir seyi umursamadan. Yillar oncesinin beni ben degil, simdiki ben karsimda oturup bana gulumseyen bir sesi cikmaz degil.

Kendimi ilk defa oldugum gibi biraktim bu sefer sevdigim icin, icgudulerime guvenip de yapiyorum bunu, her zaman bir korku arkadan arada bir uyari veriyor ama, hayal ettigim gibi hissediyorum yavas yavas. Bir cocuk gibi dusler kurdugum zamanlarda umdugum seyler karsima cikiyor aniden.

Aslinda en buyuk korku simdi basliyor, cunku gercekten yasamaya basliyorum, istediklerimi yapmak icin caba sarfediyorum ve sonuclarina olan guvenle, hayal kirikligi ihtimalinin cikmazindan ates basabiliyor vucudumu.

Her halukarda, inaniyorum sanirim, ustelik olmasa bile, inaniyorum bir sekilde iste, bu inanc gitmeyecek sanirim.

pat pat

2011-01-11T20:42:00.003+01:00

Uzun suredir buralara ugramamis olmanin verdigi saskinligi ve oryantosyon eksikligini yasamiyor degilim, ama her halukarda baslamak lazim bir yerden.

Ne oluyor hayatimda diye sormadan gecirdigim biraz deli biraz hayal urunu biraz da sihir serpilmis zaman diliminden an itibariyle ciktim sanirim, gerceklik sert ve buyuk bir dalga gibi genzime kacti aniden, tuzu bogazimi yakip gozlerimi kismama sebep oldu.

Hayatta en cok arzuladigim seylerden birinin tutarlilik, yani aslinda pratikte aynilik, oldugunu ogrenmis olmanin verdigi olgunlukla uyaniyorum bazen. Bu beni hem sasirtiyor hem de biraz korkutuyor, su saniye bu karmasiklikla alip basimi gidesim geliyor bilmedigim yerlere. Neyse ki bu sehirde bilmedigim yerlere gitmenin bile imkani yok ruh halimin pusulasina gore.

Kafamin icinde hosuma gitmeyen seyler oluyor isin ozu.

Ama sanirim ucup ucup aniden yere cakilmak bir doga kanunu, yere cakilmak olmasaydi ucmak da olmazdi zaten.

home is where your heart is

2010-12-06T21:05:00.004+01:00

Sabah uyaniyorum, gece uyuyorum bazen. Acikinca yemek bile yiyorum, sigarayi cogalttim fark etmeden. Yururken yorulsam da lanet etmeden hicbir seye varabiliyorum eve. Arada bir balik kokularina kanip yonumu sasiriyorum, hayat bilindik, tahmin edildigi gibi.

Telefonum titriyor arada bir, gozum kaciyor karsimdaki fotografa, siyah kemik cercevenin arasindan gorunen badem gozlerine birinin.

Sabah isime gidiyorum, uyanip kahvaltimi yaptiktan, denize bir goz atip, biraz miyavladiktan sonra yollarda kosturuyorum. Aslinda gecikiyorum neredeyse her gun ama farkina bile varamiyorum, insanlarin hepsi mi sakin bu sehirde benim gibi? Herkesin icinde garip bir buyulu sarki mi caliyor durmadan? Kor oluyorum, yavas yavas.

Aslinda gozum kaymiyor, bilerek buluyor istedigini.

Aksamlari bazen yalniz kaliyorum, bir yerlerde biri durmadan piyana caliyor, puslu bir plak gibi bir ses dolaniyor etrafta. Yillarca beklemenin verdigi bir saskinlikla belki de daha cocukken hayal ettigim bir ruyaya uyudugumun farkina daha yeni yeni variyorum.

Hayat beklendigi gibi, rutinleri devam ediyor her gun ve biraz daha cok seviyorum ben her gecen saniye izin verdigi surece. Bir sarki hediye ediyor o bana, alip sariliyorum hediyeme, uyumak istemiyorum boyle hissedince, uyumak zaman kaybi gibi geliyor, sanki uykuya ihtiyac duymadan da yasayabilirmisim gibi geliyor. Aklim yerinden tasinip gidiyor bir yerlere, yavas yavas.

Eger bir gercekligi varsa bu yasadigimiz hayatin, ona bir kadeh kaldiriyorum hayali.

Ruyalardan uyanip da karsisinda dunyanin her seyine bedel bir gulumseme gorurse eger, o kadeh havada asili kaliyor.

Kadehimden bir yudum cay iciyorum bu gece, iki kisilik bir cay hazirlamis iklimin degisimi.

Ama en guzeli, bazi hikayeler basindan inandiriyor seni bitmeyecegine.

O romani yaziyorum artik, iki kisilik bir gece ruyasi.

and this old world is a new world and a bold world for me

2010-11-24T22:27:00.002+01:00

Su sarkinin bu blogta bir gun kullanilabilecegi fikri aklimin ucundan gecmek bir kenara dursun, bir ihtimal bile degildi o'nu taniyana kadar. Ask hos gelmis semtime.

i never thought we’d meet

2010-11-22T23:19:00.002+01:00

Notre Dame de Sion
sabahin onu, o'nun durdugu
onlarca insanin yok oldugu
geyikler durmadan havaya sicriyor
i never thought we'd meet
lale muldur yankilaniyor
hava guzel olsun
bir tutam gunes
sehir bir yumak gibi onumde
sen karsimda
kis gozlerini biraz daha
bak kapatiyorum ben
perdelerimi
bir yerden firlayip cikiyorsun
uzun caddelerin birinde rastlamis gibi
kalem kiriliyor, kalem yikiliyor
leblerinden ayrilamiyor bebeklerim
leblerini istiyorum,
leblerinde bir ruyaya yatiyorun caddenn ortasinda,
uyandirma
uyanmadan
yoldan gecen biri sesleniyor;
boogie street'e hosgeldin!

soon is now!

2010-11-21T23:03:00.002+01:00

Morrissey sormustu ben tekrarladim, sanirim ilk defa cevap verebiliyorum bu kadar net 7 saatin ardindan, soon was today, so soon is now, soon is everything from now on.

'i know that i love you through the hole in the sky'

şeffaf çizdim ben zaten kendimi

2010-11-20T17:10:00.005+01:00

Bir yil once Atina'nin sokaklarinda ibadet edermiscesine Birsen Tezer dinlerken aldigim zevkin yaninda paralel olarak hayal ettigim bir sey vardi. Bugun onu yaptim, Birsen Tezer'le yurudum sokaklarinda Istanbul'un. Tek eksik kaldi, o da su saniyelerde ucagindan inmis geliyormus, sonra her sey yerli yerinde, her sey bir ahenkte olacak sanki, o kadar iyi bir tablo ki, 'korkuyorum anne!'

Birsen Tezer - Çal KapÄ±mÄ±
Yükleyen muzikgazetesi. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin.

sonra bir ev boyadım sana
kapısı mavi, zili deniz
içinde yaşasak ikimiz

elimi avucuna al, sevgilim, zihinlerimizde bir kivilcim var

2010-11-17T18:10:00.005+01:00

Bir senenden az biraz zaman once bir karar vermistim, kararima ortak olan insanlar vardi hayatimda, gozlerinin ici gulen duyunca dediklerimi. Birkac kayip verdik zamanla, olsun.

Bir seneden az bir zaman once bir sabah uyandigimda karar vermistim artik nereye gidecegime, hep aradigim yer, benim en azindan istedigimde gidebilecegim o yer neresiydi?

Eninde sonunda bu hikayenin devami o sehre kayacakti, bunu daha 15 yasimdayken biliyordum.

Artik gitme zamani, ya da geri donus mu demek lazim cunku asil yolculuk geri donustur der bazilari.

Genel Ahlaksiz exclusive The Rumour Said Fire'dan The Balcony gelsin, heyecanli ve umutlu, siirsel melodi.

bir masalın ağzını kapat ve yat

2010-11-17T06:07:00.002+01:00

Gunlerden bir gun, hoscakal koprusunden bakarken dunyanin renklerine, hava kararirsa diye korkan cocuklugumun aksamustlerinde hayal ettigim bir seylere veda ettim, usulca dustu elimden, yavasca biraktim renkleri suya, yagmur var miydi, sis coktu o aksam, hafif urpertiyordu kuzey avrupa havasi ama hic titremedim, hic akmadi gozumden yas.

Gunlerden bugun, ruyalarimdan uyanmaya korkmadan, kalbim kut kut atarak sarildim ona, elini uzatti, isaret parmagi degdi ilk, sonra kenetlendi parmaklar, Tanpinar'in buyulu bir suda yari uyur halde diye tabir ettigi liminal durumdan nasibimi alip da kalktim yatagimdan, yattimiz yerden.

Gunlerden dun, hastane yataginda yatarken gordugum korkunc ruyalari bir daha gordum, havadan midir, sonbahar biterken kisa sarilan zamandan midir?

Gunlerden bir yarin olacak, her sey farkli olacak diye inanirdim cocukken. Simdi gunlerden yarinlari hep kacirmis bir tren bekleyeni gibi, luna parkta bileti kaybolmus yalniz bir cocuk gibi, siyah beyaz gunlerin cekildigi filmlerde kaybolup gitmis gulumsemeler gibi gunlerden yarinin tanimi.

Gunlerden bir gun, hic de farkina varmadan asik olmusum, hic bilmeden hayal ettigim bir seye sarilip uyumusum. Uyaninca kacip, sokaklarda bulmusum kendimi. Sanirim bu gibi sebeplerden;

Bazen kalp atislarimi kaldiramiyorum
Cikarip koyuyorum yatagin altina
Uzerime uzun bir gece ortuyorum
Aklima, diyorum, aklima girme
Hic olmazsa uyusun bu gece.

Fryderyk Chopin - Nocturne - Alessio Nanni from Alessio Nanni on Vimeo.

"seni bir gün en yakının ele verirse eğer,
öğren susmasını ve ağlamamasını.
bir kavanozun içinde mavi bir gül
yetiştir her gün daha çok yaşayan.
bir masalın ağzını kapat ve yat
geniş odalarda. bir oksijen çadırında.
ona kötü bir şey olsun istedim.
bana aşık olsun istedim." *

* Lale Muldur

haberim olmadan hayal ettigim dusler

2010-11-15T04:40:00.008+01:00

O: Seninle konustugumda sanki bi film izliyormusum gibi, senin hayatindaki ivedi degisiklikleri seyrediyorum ve bundan keyif aliyorum; an be an her seye tanik oluyormusum gibi.

Ben: Ama su son bir ayda her seye tanik oldun hakkaten. (Icsesim: Yerim!)

Yakinda dilim acilip, parmaklarim tuslara deli gibi basacaktir. Son gunlerde durmadan guzel haberler alip, guzel tesaduflerle, hayal edip de haberimin olmadigi olaylari yasiyor, insanlari taniyor olusum benim bayramim, tabiri caizse, ruh halimi donusturup bir sarki yapacak olsaydi kader saban bajramovic'in bu sarkisi olurdu saniyorum. Bayrama inanmiyorum ama bir kutlama var!

waiting in slow motion

2010-11-12T20:05:00.003+01:00

Su son iki ayda yasadigim aksiyonun, heyecanin, gerilimin sonuna yaklasiyorum sanirim.

Su hayatimin bugune kadar olan zamaninda suphe etmedigim tek seyle yuzlesmeye, tanismaya da basliyorum sanirim.

Bazen beklemek dunyanin en guzel eylemsizligi olabildigi halde, sifirdan baslayacak olmanin heyecani gulumsetiyor beni.

Yaptigim yanlislarim ve bana yapilan yanlislarla bir hayati tamamiyle geride birakiyorum, siyah dev boy bir cop posetine doldurup unutma coplugune yolluyorum.

Simdi, yeniden baslamanin vakti geldi, simdi beklemenin tadi bir baska.

iste kalk gel, aralik'ta soguyacak bak hava

2010-11-08T08:06:00.002+01:00

derse biri sana, kelime yetmez, cumle kurulmaz bu gece.

i know what you're searching for

2010-11-03T04:53:00.005+01:00

Bir soru.

Bir kisi dinledigi muzikler yuzunden ilgi cekici olabilir mi?

Ikinci soru.

Dinledigi muzikler yuzunden ilgi cekici olan kisiye karsi bir takim duygular beslemek mumkun mudur?

Evet, tonight's the night.

i'm always learning things the hard, hard, hardest way

2010-11-02T03:59:00.003+01:00

Hicbir sey yazmami gerektirmeyecek kadar beni tapinti haline getirmis bir sarki bu, basligi bagirdigi zaman, terler alnimdan duserken, asiri alkollu, sigara dumani icinde yeniden asik olur gibi olma ihtimalime dair soyleyebilecegim birkac seyden biri. Dinleyin lan!

dinlenme tesisi mola kafasi

2010-10-22T08:17:00.008+02:00

Zat-i muhterem bir arkadas, kacamak ask, kaybolmus bir ihtimal boyle bir laf etmisti bir gun sabahin altisinda elimizde posetlerle yururken. Kahveyi yudumlarken demistik, saat 2 ve 6 arasinda sabaha karsi, uzun bir otobus yolculugundasin ve bir dinlenme tesisinde mola veriyorsun, yorgunsun, uykulusun ama canin sigara da icmek istiyor, belli olmaz tost bile yersin yaninda cay icersin, her neyse, o otobusten indigin ilk andaki kafa iste bahsi gecen kafa, dinlenme tesisi mola kafasi. Her sey birbirine girer oyle hallerde, kimsenin konusasi kalmaz, ama bi' seyler gelir aklina durmadan, unuttugun her bir bok aslinda o an toplanip hatirlatir kendini. Bir de gidisin yeni bir yerin telasiyla karisiksa tamamen degisir duygular, hatta karisir.

Kenarda bir ay oncesinde yazdigim bir 'gidiyorum' yazisi vardi, ama bir ayda yine dunyanin olayini yasayip, dunyanin kararini alip o yazdiklarimdan uzaklasmisim. O kafa bir aydinlanmaya da sebep oluyor bazen. Erken ozet gecmisim gecen yil icin aslinda, o zamandan beri bir yillik malzeme yine cikti ne de olsa. Neyse.

Yeni kitadan once son cikis.

Insan denen mahlukatin beni hep sasirtan bir mekanizmasi var. Ondan da ote, insanligin yasadiklarinin bir duzende islemedigine inanmama ragmen, her seyin bir sebebi olabilecegine olan celiskili bir inancim da var.

Hayatta bir takim tesadufler sadece gerceklestikleri zaman varliklarini hissettiriyorlar insana, gerceklesmeseler zaten hic haberimiz olmazdi ama bir sekilde gerceklesiyorlar, hic ummadigin bir zamanlamayla beklemedigin bir seyler oluyor, surpriz bir sekilde biri cikiyor mesela karsina, asik oluyorsun aniden, ya da hayatinin askini bulman aslinda bir otobusu yarim saniyeyle kacirmanla gerceklesiyor. Tanidik hikaye degil mi? Ama durmadan gerceklesiyor. Sorularim da birikip duruyor benim.

Mesela niye durmadan 500 days of summer gosteriliyor her bindigim ulasim aracinda? Ya da niye ayaklarim durmazken yerinde asik oluyor insanlar bana? Ama en buyuk aydinlanmasi bu kafanin aslinda o filmi izlerken hep yanlis insanla kendimi ozdeslestirdigimi fark etmem. Ben kendimi Tom zannederken aslinda bildigin Summer'misim, basindan sonuna kadar kendimi gordum de sasirdim bu sefer. Olayin guzel kismi aslinda kendi gecmisimdeki bircok seyin de bu vesileyle aydinliga kavusup, berraklasmasi, bir nevi nirvana.

Bu nirvanaya tabi ki yine bir yerlere gidiyor olma durumu, kafasi da etki etmis olacaktir suphesiz. Iki yil sonra yine mekan degistiriyorum, artik yolculuk etmekten bildigin tiksinmis olsam da heyecanlanmadan edemiyorum. Celiskiler yumagi.

Bu yazinin asil demek istedigi aslinda su olacakti.

Hayatta ne kadar plan, program, arzu, istek, hayal, emek olursa olsun gunun birinde aslinda onceden hic tahmin etmedigin, planlamadigin, beklemedigin bir gelisme, bir dusunce, bir karar vucut bulabiliyor aniden. Herkes icin gecerli bir sey degil suphesiz ama boyle anlar var benim hayatimda. Oyle anlar ki tum gecmisini unutturup yarinin ne kadar guzel bir gercek olduguna inandiriyor seni. Oyle kararlar ki kendi kendine bile itiraf edemedigin cesaret ornekleri gerektiriyor. Oyle olaylar ki hayati anlamli kilip zihninde guzel bir melodiyle bir ruya bahcesinde, arzuladigin tenle uykuya daldirma rahatligi verebiliyor. Sanirim hayati katlanilabilir kilan yegane seylerden biri de bu bircok insan icin, tahmin edilemezligi, planlanamazligi, surprizleri.

Bu kafaya da ne dedigini anlamadigin ama deli gibi sevdigin bir sarki gidebilir zaten.

let us go back to berlin

2010-10-05T23:26:00.005+02:00

Iki yil once Ankara'dan ucup gittigim, iki ay once birakip da geldigim, dogdugum, buyudugum ulkemden cok vatanim olmus sehre simdi giderken sanki aradan yillar gecmis gibi hissedebilirmisim. Oradayken burada, buradayken de orada olmam gerekiyorus hissi klasiklesmis bir ironisi sanirim hayatimin. Beni cagirip duruyor ne de olsa bitmemis hesaplar, ucundan siyirip gectigim ihtimaller. Hep sikayet ettigim 'mobilite' aslinda ne de guzel bir ozgurlukmus, hep rahatsiz eden geciciligi Berlin'in aslinda ne kadar da yalanmis. Hayatin durmadan garip ihtimallerle beni mutlu edebiliyor olmasi ve devinime uyum saglamis olabilmem (sonunda) bir peygamber huzuru veriyor bana bazen. De ki, her kim ki o sehirde yasamis olsun, bir daha oraya ugramak icin ugrasip duracak, eger uslu olursa da spree'nin etrafinda sarap bile icebilecek. Amen.

there is love in the air
destruction is everywhere
<>
come let us go back to God

Otel Odalarinin Cekiciligi 3 ve Otel Odasi Hikayeleri

2010-10-04T23:23:00.003+02:00

Yeni tasindigimiz evin tam karsisinda bir otel var. Sabah sokakta yururken karsilastigim genc adam da biraz once sigarasini iciyordu camdan sarkarak benim gibi.

Yolda yururken durdurup adimi sordu, tanidik zannetmis. Kendi adini da soyledi bana. Gercek adimi soylemedim kendisine, o saniye uydurdum bilindik bir isim. Sonra yurumeye devam ettik, tanidik biri gibiydi, nerden taniyorum seni diye sordum, o da ayni soruyu dusundugunu soyledi sadece.

Yol boyunca yuruduk, yokus yukari, arada bir koluma girdi, arada bir durup yuzume bakti, dayanamayip gercek adimi da soyledim sanki ikinci ismimmis gibi. Farkina varmadan aksama kadar yurumusuz.

Geri donmeye karar verdigimizde Ankara da sogumustu artik, gece aniden bastiran titrek bir sis vardi sanki. Tedirgin olmam gerekiyormus gibi hissetmeme ragmen bu sefer ben onun koluna girdim. Yuruduk otele kadar.

Hatirlamaya calistigi seyi sonunda hafizasindan cekip cikarmis gibi artik durup durup yuzume bakma ihtiyaci duymadi, sadece yurumek, arada bir de konusmak yetti. Baska sehirlerde bilinmedik zamanlarda beraber yurumusuz gibi sanki.

Otelin onune geldigimizde her evin isigi yaniyor, otelin odalari sakin bekliyordu sahiplerini. Davetini kabul edip ciktim yanina, asansorde cocuklugumdan tanidigim arkadaslarimla karsilastim, gorevlilerden bir kaci akrabamizdi sanki, koridorlarinda yururken aynalardan tanidigim herkesin yansimasini gordum. Hayatimin en tanidik mekanina adim atmis olmanin rahatligiyla hicbirine aldirmadan yurumeye devam ettim onun yaninda. Bir ara durdurdu beni, bir isini halletmek icin gitti yanimdan bes dakikaligina, o zaman sima olarak tanidiklarim da dahil hayatima bir sekilde girmeyi basarmis her canlinin bu otelde kaliyor olabilecgini gecirdim aklimdan. Zemin katta ailemden insanlar ve cocuklugumun simalari, ikinci katta buyudukce tandikilarim, ucuncu kati lise yillarim, dorduncu katinda Ankara'nin univeriste hayati, besinci katinda da Almanya'nin soguk ikliminde gecen iki yilin insanlari, bazilarinin odasi muhurlenmis, bazilari hala kullaniliyor ama olduklari gibi kalmis neredeyse hepsi. Onun odasi altinci katta, hayatimin yeni doneminin ilk tanisikligi o, odasina girdigimizde ve o ceketini cikardiginda tipki adasi Turgut'un yaptigi gibi uzanip kendi yanaklarimdan optum ilk once. Yaptigima gulumseyip o da tekrarladi Turgut'un hayalini. Ilk adim zor, ilk adim korkunc, ilk adim her zaman atildiktan sonra beklenmedik seylere gebe ama atilir atilmaz da yeni bir hikaye yazdirmaya baslatiyor. Altinci katta yeni bir hayat basliyor, katin ilk misafirini yerlestirip tadini cikariyorum temiz sayfanin. Simdi tekrar gidip sair olmayan Turgut'un yanina, hikayemi anlatmaya baslamanin zamani, telefonda duydugum sarki bitmeden.

Love of life makes you feel higher

2010-09-29T11:14:00.002+02:00

Insan aktif olarak da anilarini unutmaya calisip bu iste basarili olabiliyormus bazen, hayatta hic unutulmayacak seyler var muhakkak ama bazilarini degersizlestirip de kaldirdigim zaman aklimin tavan arasina, olayin boyutu degisiyor. Belki ancak tasinirken bir daha gorurum onlari, o yuzden kalpten ve icten bir elveda kucuk gecmis kirintilarina, higher.

Bir yandan da olmeden once 1905 sayfalik bir intihar notu birakan arkadas geliyor aklima, hayatin hicligi hakkinda yazdiklari, sonra dusunuyorum, joy division geliyor aklima, curtis de intiharlik degil miydi? Tum pesmistliginin otesinde boyle de bir sarki yapabilmis ama, dozunu kacirmis sadece yoksa hayatin onceden belirlenmis bir anlami yok evet, yasadigin her an anlamini kendi yaratiyor zaten, ya da hayatin kendisi bir anlam yaratma sureci zaten, bu anlami yaratamiyorsun bu kalabalikta intihar etmeni anlayabilirim ama biraz beceriksiz oldugun gercegini de kabul etmek lazim. It's all a meaning-making process, bitch!

Love, life, makes you feel higher,
Love, of life, makes you feel higher,
Higher, higher, higher, higher,
Higher, higher, higher, higher,
Love of life, makes you feel higher.

gizli tuttum

2010-09-29T00:01:00.000+02:00

Bir hikaye yazasim geldi, bir haftalik bir senaryo belki, icinde gecmisimden sectigim tek bir sey olsun mesela, sariya bulanmis saclari olan cilli bir cocuk ciksin karsima genis bir caddede, gozlerini kisarak gulumsesin. Bunun bir ruya oldugunu anlayip uyansam kan ter icinde, gozlerimi actigimda tam da yanimda sari-beyaz teninden gunes sicrasin gozume, gozum kamassin da uykum aninda kaciversin odanin tavandaki camindan. Ten kavrulsa da, ates bassa gunle birlikte yataga, yansa her sey, ter bosalsa beyaz carsafa, usumeden titresek, kivransa zaman, uguldasa geceye yer vermek istemeyen gunun buyusu, Tanpinar'in anlattigi gibi bir golge dusse goguslerine, elim gezse uzerinde.

Yillar yili suregelen bir ruzgar vardi kucuk bir kasabada ben de kucukken. Hava karardiktan sonra cikip gelirdi sehre, o yuzden korkardik gunes saklanmaya basladikca ufukta, kosup giderdik evimize. Bazen de bir kafede oturup kalirdik onunla, ilk sigarami icirdigi gun gibi.

O kasabanin insanlari hep tek tipti, herkes hava kararmadan evine gider, ya televizyonun karsisina oturur ya akraba ziyaretlerinde cay icerdi. Kimisi gizli gizli raki ya da bira icerken, neredeyse herkesin elinde bir sigara vardi. Film Noir sahneleri gibi her evin tavaninda duman birikir, cocuklar farkinda olmadan bogulurdu, kadinlar suskun ya da kackin, erkeklerin yasadigi bir dunyaydi o. Cocuklar unutulmustu o kasabada, sadece yemek vakti ya da banyo vakti hatirlardi insanlar cocuklari. Onun disinda sokaklarin hep bir eglencesi, hep bahsettigi bir korkusu vardi cocuklar icin. Ama en kayiplari da ergenlige girmis yeniyetmeleriydi o kasabanin. Gece ruyalari yetmez, gunduz dusleri tatmin etmez hale o yaslarda geliyormus. Kimisinin kitaplari vardi belki.

Aslinda sadece ikimizin, hayallerimizi yazdigimiz kitaplarimiz vardi birbirimize durmadan verdigimiz, degis tokus edip konustugumuz. O kitaplarda buldugum bir buyu vardi, geceleri cikar gelirdi o buyu yanima ya da kis gunu hava yeterince karardiginda ve kardan goz gozu gormedigi zaman ciktigim sokaklarda bulurdum o buyuyu. O hengamenin icinde bir gun ciktigimda sokaga, karlara basa basa gezdigimde anlayamamistim yerimi dunyada, korkup da kacmistim kaldirimlardan, nefes nefese kalip onun yasadigi sokaklarin etrafinda gezmistim tum gun.

Tam da yuzume carptiginda ayaz, eve gitmek icin, ruzgardan kacmak icin artik cok gec oldugunu anlayan ben ne kosmaya guc bulabildim ne de istek. Ruzgar dolandi etrafima, oyun oynadi benimle, ilk once titretti bedenimi, sarsti ellerimi, korkuttu tum heybetiyle kararan gunle. Sokagin basindan gelen bir eski arabanin icinde tanidik bir yuz, camindan bildik bir melodi dolup tasti her yere.

Yillar sonra ayni melodi aniden doldu sehirlerime, semtlerime. Sokaklarimda insan kalmadi titrek bir sesin gucunden. Ben kimdim neydim, bu geceler, bu yasanmis yillar, her sabah uyandigimda aldigim nefes, cuzdanimda sakladigim vesikalik resmin, tum acilar, tum pismanliklar, her gulumsedigim saniye, beni mutlu ettigi her an, yasanabilmis ve yasanma ihtimali olan her turlu ruya ve hayal, her sokagin basi ve sonunda bekleyen golgelerim, telefonda gelen sesin, bekledigim aramalarin, telefonlar calinca hissettiklerim, yillar oncesinde bir piknikte senle gecirdigim gunum, pesi sira moralimin bozuk oldugunu anlayip anlamaya calistigin saniye, o anda dunyada, benim dunyamda bir seyler degisti, ses bozuldu, titredi, evlerin perdelerini cekti insanlar, hava isinip kararamadan kaldi aksamustu kasabanin ustunde.

Seneler gecip de araya bir suru yalan girdiginde bile, sen zannedip de koynuna sigindigim insanlardan bikip da yoluma devam ettigim anda cikip geliyor gecmisimiz karsima. Bazen sana olan askimin hic azalmadan devam edecegini dusunurdum, bazen nasil olsa gececek diye avuturdum kendimi, kimi zaman da kendiliginden azalir gibi olurdu yuzunun golgesi zihnimde. Hicbir sey tahmin ettigim gibi olmadi ama, seni sevmekten uzak kalamadim, hep daha farkli sevdim, durmadan degistim, durmadan degisti sevgim. Beni simdi bir turlu uzemiyor seni bu kadar istiyor olmak, sende kaybolup da her seyi unutma istegi hic rahatsiz etmiyor artik beni cunku tanimlayamiyorum yine senin yerini dunyamda. Hep orada olacagini biliyor olsam da durmadan degisen mahallelere tasiyorum seni sehrimde. Bazen unutup, bazen gozlerimin onune koyuyorum resmini.

Hic seni gormedigim bir sehirde karsima ciktiginda, o kucukken beni korkutan ruzgar esmeye basladi gecen gun. Ruzgar acimasizlik etmedi, dayanamadi icimdeki istege, fisildadi senin aklindan gecenleri de. Ama kesme ruzgar yuzumu, tenime aci veremedi bu sefer. O kasabanin ruzgari cikip da geldigi bu sehirde sadece tatli bir serinlik verdi cevreme, sigaralarimi ictikce, tenlerimiz degdikce bizi rahatlatan bir huzur.

Her hikaye bitmeye mahkum, ama bu bitmeyecek, bu sekil degistirip de kalacak yanimda, aklimda, odalarimda. O gecmisin sevdasi yerini huzurlu bir hatiraya donusturerek yaziliyor kisisel tarihime, isin ozeti iyi ki buna sahibim, iyi ki bu denli hissebilecek kadar insanim diye mutlu mesut veda edecegim ona, tam bir veda da degil belki ama uc, bes gunluk bir ruyanin bitisi belki. Yazdigim bir oykunun kisa ozeti, en fazla bir hafta surebilen senaryomun sonu. Zitliklarimi da alip gidebilirim sonucta, sevdikce de buyuyor icim, duslerim sayesinde hayata sarilip da ayrilabiliyorum sevdiklerimden. Her seye ragmen ve her sey icin sukran duydugumu bilsin istiyorum ama o da bende kalacak ki hikaye devam edebilsin, ki ben gulumsedigim zamanlarda onun resminin bulundugu cekmeceyi unutmayayim hic, ne de olsa en temiz sevgi, en yalansiz vurulma onda sakli, onun sayesindeydi.

----------------

Zeki Muren uclemesinin son halkasi; Zeki Muren Top 3'un ilk numarasi:

ahımı, hicranımı sakladım, gizli tuttum
gönlümü yıllar yılı hayalinle avuttum
o gençlik günlerimiz dönmez asla geriye
yazık ki dönse bile sevdayı unuttum

ne cikar bahtimizda

2010-09-28T13:50:00.003+02:00

Kader kelimesiyle oynayip durdugum yaslarda sevdigim bir cocuk vardi karsimda, dunyanin en mutlu cocugu ben ayni zamanda en mutsuzuydum da o genclik zamanlarinda. Hayallerimde durmadan gozlerinin icine bakip bakip da titreyerek gulumsedigim adam, yuzundeki her cili birlestirip, noktalardan resimler cizdigim ruyalar, ona yazdigim kareli harita metod defterimin 80 sayfasi, kisa bir ozetidir dokuz yil onceki hayatimin. Gece herkes uyuduktan sonra dinledigim karisik kasetten uykum gelmezdi bir turlu, pencerinin disindan yansiyan sari sokak lambasinda yazdiklarim hep ona seslenirdi. Sonra bir sinir harbinde yaktim hepsini, hic hatirlamiyorum ne yazdigimi, gozumun onune gelmiyor ona anlattigim hikayeler. Simdi ev tasima telasi icindeyken actigim dosyalarimin icinde, kutularin kenarlarinda, kitaplarin sayfalarinda ona ait bir sey buluyorum hep. Sararmiyor bir turlu hatiralarimiz, kader denen sey de degismemekte israr ediyor. Bitmeyen bir hikaye gibi hep ayni tempoda devam ediyor, birbirimize itiraf edemedigimiz dusunceleri gozlerimizle anlatiyoruz. Soylesek de kurtulsak, itiraf edip de yasasak bekleneni diyoruz ama ne gerek var ki, bu hikaye hayatimin en guzel hikayesi simdilik, bahtimin en tatli hediyesi, ayni eve cikmayi teklif ettigi anda o mesela hala eriyebiliyor icimin ahalisi, bir kargasa cikiyor duygularimda ve evet diyorum kayitsizca. Evet ayni eve cikabiliriz ama simdi degil, gelecek sene dondugum zaman bu sehri ikimize ait kilmaya basladigimiz zaman, Huzur'u belki de son kez okumaya basladigim an. O zaman sarilip uyurum belki bir gece ona. O olmasa bile zaten hep onun hatiralariyla sevebildim sadece, onun hatiralariyla devam ettim digerlerine. Her sey ona gore, ona karsin, o gibiydi zaten.

Bana sunlari soyleyip durdu o yillarca, belki sesi yetmedi, belki melodiyi tam yakalayamadik ama hep inandirdi beni buna, hep bahtin oynanmaya hazir bir oyuncak gibi onumuzde bekledigine alistirdi benligimi.

aglama
olma mahsun
gulerek bak yarina
sanmaki guzelligin o ipek saclarina dokulen akla biter

Zeki Müren-böyle bir karasevda
Yükleyen noktasat. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaÅ�ayÄ±n!

shameless as an ocean

2010-09-28T11:20:00.002+02:00

Biz duygusal insanlariz, uzuldugumuzde herkesten cok uzulup, mantiga el sallayip sarkilar pesinde kosmayi severiz. Ama ayni zamanda sevinince de herkesten cok sevinir, esya kirip, kahkahadan bogaz yirtariz, o bakimdan ya deli gibi uzulmeyi ya da kimsenin erisemeyecegi tutkuda bir mutlulugu sahipleniriz. Birini sevince de ya kopek oluruz ya da dusman, ya da cok yakin dostlar edinip geriye kalan gereksiz kalabalikla muhattap olmayiz, her insana gulucukler sacabilecek kadar yalan olmamak her seyden guzel zaten. Oyle mutluysa insanlar diyebilecek kadar da liberal degilim zaten, hayatta cok fazla dogru yok ne de olsa, benim dogrularimin gecerliligi de her gecen yilla artiyor. Genel anlamda bu, yani 'love dog'unki, hayati boyunca ortada ilerleyen, optimum sikiciligiyla un salmis insanlardan daha verimli bir hayattir bence, krizden mutluluk doguyor oyle ogrendim, durustce karsilikli hakaret edebildigin insanlarla ucuyorsun bazen, el salliyoruz asagidakilere.

Tv on the Radio, Dear Silence albumunden bagiriyor; you little dogs:

kucuk beyoglu'nda gezen bir takim elbise

2010-09-25T02:10:00.005+02:00

Merhaba, beni taniyabildin mi? Gozun bir yerden isiriyor, bakislarindan onu anliyorum. Ama dur bir dakika, sen benden cok icimdekini daha iyi taniyor gibisin. Ben de tanidigimdir buyuk ihtimalle sana, kucuklugunden beri hep gordugun, bazen imrendigin, bazen korktugun, bazen arzuladigin bir seyimdir belki. Ama olsun, beni goremiyorsun su anda, hatta hic tanimamis gibisin daha onceden. Ama gozlerin icimdekine bakip duruyor, aklindan ne cok sey geciyor, gozlerin dalmak isterken dalamiyor sanki. Dudaklarin hareket ederken baska bir sey soylemeye gucun olsa diye dua ediyorsun ama hayir, oyle bir beklentin yok. Sahibimin karsisinda oturuyor olman bile senin icin mutluluk sebebi bu gece tipki daha onceden oldugu gibi. 4 yil olmus sanirim siz gorusmeyeli, 4 yildir ilk defa elleriniz birbirini hissedip, yanaklariniz surtunmus birbirine. Onun telasi ve sevinci icindesin, belli. Gozlerin gulumsemekten disariya dusecek ya da elin aniden sarilacak parmaklarina.

Sen konusmakta zorlanmiyorsun eskisi gibi, dudaklarindan cikan hikayeler, cumleler, kelimeler artik aklindan gecen duslerinden bagimsiz ve takilmadan da cikabiliyor disariya, degismissin. O hic degismemis ama, biraktigin gibi, hala cillerini gormek senin icini gidikliyor, hala bir basdonmesine sebep oluyor kisik gozlerinin gulumseten ruya hazzi. Dort yildir unutmaya calistigin bir yumruk donup dolasip cakiliyor midenin orta yerine, kucuklugunden beri sevdigin sey, elma sekerin, durmadan dokundugun benim ceperlerimin icinde.

Masanin altindan bacaklarinizin birbirine degdigini fark etmiyor gibi yapiyorsunuz ikiniz de, neredeyse ustuste duran tenlerinizin arasinda senin buz mavisi kotun, benim siyah kumasim var. Halbuki itiraf edebilsen hep onu benim icimde gormeyi arzuladigini. Ama simdi kiskaniyorsun, simdi onun tenini saran kaygan siyahligimdan nefret ederek bakiyorsun bana. Beyaz gomlege daha cok kindarsin, kol dugmelerine gozun takilip dururken kendine hakim olamayip istiyorsun. O da cikarip veriyor kol dugmesini sana, hic dusunmeden. Ama almak istemiyorsun, eskiden fotografini geri verdiginde hissettigin gibi bir endiseye mahal vermemek icin hemen veriyorsun kol dugmelerini ona geri. O da hatirliyor ayni aniyi, ama ictikce hepsi uzak bir hayal, gecmis dunden de ote bir eski pazar yeri, sevimli bir eskici.

Hayatta insan cok az kisiyi digerlerinden farkli seviyor eninde sonunda, ne olursa olsun, yillar birikip bir dagin arkasina saklanmis olsa da, her gecenin sabahinda uyanmalarda baska bir tende baska bir tat arasan da, bazi insanlar oyle bir yerlesiyor ki icine, oyle bir mekan sahibi edasi icinde semtlerini ele geciriyor ki, hic haberin olmadan kabul ediyorsun, sanki hikayenizi Tanpinar yasasaydi yazardi, o da bu sokaktan gecerdi eninde sonunda. Sen bunlari dusunurken o da belki ayni telden caliyor, cunku gozleri hep kisik gulumsemekten. Simdi bir fotografa saklanin ikiniz, cerceveletip assin bir arkadasiniz bir duvara, boyle bu gecedeki gibi kalin sonsuza dek. Benim siyahim solar belki zamanla, belki siyah bir takim elbise giydigi icin pisman olur sonra sahibim ama her seye ragmen ikiniz de gulumserken donar bu sahne, oyle yerlesir tarihe. Gece kiskanc, yildizlar senlenmis, deniz parildamaktan kudurmus, sabah olmasin diye bekliyorsunuz ikiniz de, sabah olmuyor, periler tozlandirip eskitiyor sehrin zamanini, ama size kimse dokunamiyor, buyulenmis, imrenmis, seyre dalmis eski bir ahali, siz sarabin esliginde kipkirmizi, ates sicakligi.

omrumce hep adim adim

2010-09-22T02:03:00.005+02:00

Insanin yuzu en cok nerede gercek?
Dogdugu evde mi?
Buyudugu sokaklarda ya da
Umutlandigi sehirde?

Bir sehir insani ne kadar kor kilabilir gercege? Bazi sehirler kandirir, boyar harika bir makyajla insani, saklar icindekileri; bazilari ise kiri ve onursuzlugu resmiyete dokulmus insanlari cirilciplak birakir karsinda, bu kiminin dogdugu, kiminin de umut buldugu sehirdir belki. Ama benim icin bu sehir, bu ici mutsuz ve yalniz insanlarla dolu sehir, gercegi gorup de yine umutla kendime sarildigim sehir, yalanin karsimda kucucuk kalip da yok oldugu sokaklarin, benimse kendime dondugum ve kendimde buldugumla umut doldugum sehir.

Iki kitanin arasinda salinan bir vapurdan bakarken, gozleriminin onunde koprunun ortadan ikiye ayrildigi, ayrilirken da icindeki yuzlerce insani bogaza kurban ettigi, kopruyu tutan dev sutunlarin denize duserken yuzume kucuk pariltilarla bir serinlik verdigi, cocuklugumda sokaklarinda oyunlara karistigim, denizini ancak buyuk aklimla gordugum uzak hayallerin, ozledigim ruyalarin semtleri, kendi kendime verdigim sozlerin cismanilesip birer sokak adi olarak karsima ciktigi ve beni kendine orta okul yillarimda asik oldugum cocuk gibi cektigi sehir.

Simdi o cocukluk zamani sancisi, dunyanin en masum aski, yuzundeki cilleri denizin pariltilari gibi kafami karistiranla ayni semanin altindayim yine, gozleri yine eskisi gibi gulebiliyor, yine bana baktigi zaman, ellerimde elini hissettigimdeki titremelerimde ariyorum arada kacirdigim yillari.

Yillar oncesinde bir otobus yolculugunda dokundugum, yanyana dunyanin tum hazinelerini kesfedip de duruldugum, karanlik bir sinemada bacaklarimizin kesistigi, onunla ayni odada uyumak icin her seyi unutup da yollara dustugum, bir ruya alemi prensi gibi, masalsi, gizli ve hic yerini degistirmeyen cocuk, pesinsira gezdigimi soyledi bir kac marti belki de sana. O yuzden aniden cikip duruyorsun karsima her ask macerasindan sonra. Ya da her ask ihtimali seni hatirlamak icin ve seni daha cok sevmek icin bir bahaneydi hikayenin sonunda, ne de olsa her bitirdigim yalandan sonra seni arayip durdum, sense hep karsimda durdun dimdik kisik gozlerinle, ellerinde okumaktan bikmadigimiz kitaplarla.

Okul sirasina uzandigin bir gun, gozlerinin icine baktigimdaki gibi, simdi de ayni sekilde savruluyor tuylerim gozlerinin etrafindaki ciller yuzunden, bedenimde lodos kopup migdemden yukariya firtinali bir yaz ogle sonrasi olusturuyor aniden, mevsimlerim degisip birbirine karisiyor, gun bana dogup, gunes kucagimda bir cocuk gibi misildiyor gozlerini kapatip.

Senden gizledigimi senin bilmen, benden gizledigini benim bilmem belki de dunyanin en buyuk rahatlamasi, arada yasanan tum yanlislari, tum bosluklari bir anda doldurup eski masal kahramanlari gibi sabahin bahar seslerini, kuslarin ciceklere basmadan kokladigi hayalleri saniyeler icinde olusturuyor bu sehirde.

Her sokaktan gecen adimlarin senin semtine bir gecitken, ben farkinda olmadan dudaklarinda huzurun en beklenilesi tutkusunu buluyorum. Mungan gibi temize cekiyorum gecmisimi sende,tertemiz sayfalarima gelip de yazilarini yaz, saridan bir ton calip siyahla bogusmus sac tellerinle murekkebini sur bedenime diye, oyle bir gece olsun ki simdi bu sehirde tam dokuz yildir ruyalarimda sokak sokak hayallerini yerlestirdigim her sehirden cikip gelsin senler, ruhum bir yazi masasi olsun senin ruyalarin icin, o buyuk ve guzel ellerinle her zerremi ezberle, kopyala teninin gozeneklerine. Bir sarki yazilsin buna ozel. Kirpiklerin degdikce belki de yuzume, dudagini bir parcammis gibi birakmadan elma sekeri yaparim kendime, tum sinir uclarim sana temas eden yerlerde birikip uzuvlarimi yeniden yaratiyor, her saniye bir hayat misali uzayip gidiyor belki de. Hayat surprizlerini hic haber vermeden veriyor hem de.

Bu sehirde yillar once uc kelimeyi kullanmayi yasaklamistim kendime, simdi saliverdim martilari, denizi ve bogazi hic bir seyi umursamadan, onlar da gidip buldular seni elleriyle koymus gibi, yillardir seni bana hazirlamis gibi.

"Ben kalbimden baska yerde, inan seni bulamamistim" ta ki bugunlere dek, bugun hayatin beni surukledigi bu sehirde dar bir sokakta gulusunun golgesi basima carpip beni bayiltana kadar.

Sonra gunun isigi gecenin murekkebine karisip akmaya basladi bedenimden yere, daha once tanimadigim yorelerindeki cillerinle teker teker tanisip birer gulumseme cizdim hepsinin yanina, sakladigim fotografini cikarip cuzdanimdan bogazindaki tepeye dokundurdum. Ovalarinda gezinirken yagmurlarina tutulup, calilarinin arasinda aradigim buyuk hazinemi kesfe koyuldum, kesfettikce cografyanda gezmeye gelmis bir gezgin gibi durduramadan kendimi, irmaklarinda yikanip, topraklarinda kuruladim yanan asfaltimi. Bastan asagiya tum ikliminde yasamanin ruya hazzi, ormanlarinda gezerken duydugum sesinin ruzgar serinligi, vadilerinde kosturup dururken disledigim yemislerin, suyu agzimdan tasip da sakallarimdan boynuma sizan meyvelerinin tadina tapar gibi devam etti gezmelerim. Cunku anladim ki, volkaninda patlarken, lavlarin tenime yapisip da alev gibi yaniklar acarken, heyelanlar olustu cukurlarimda, depremler oldu patikalarimda, firtanayla sakinlesen bakir doga gibi tertemiz oldum, cunku hayat ezelde bir buyu gibi koymus seni gozlerimin onune, gemilerimle ulastigim gizli bir ada gibi, goguslerindeki iki tepenin arasinda basim uyuklamadan gozlerimi kapatabileyim diye. Cunku Tanri seni yaratirken "yigit ol, dogru ol" diye haykirmis uzayin bosluguna, Israfil Sur'a ufleyene dek de oyle kalacaksin simdi denizin baliklari fisildiyor bana.

Perilerin ellerinde gececek gunler, geceler, ruya gibi.

i'm the hero of the story

2010-09-18T11:42:00.006+02:00

Uykularimin Gece Hayati 1

Arzuladigim ve tadini bildigim bir tende cirpinip duruyorum. Zevkli bir kabus bu. Sonra birden ikiye, ikiden uce cikiyor tadina baktigim renkler. Sayisi surekli artiyor, ben de devam ediyorum gecenin renklerine, seslerin bicimsiz bir sekilde bosluktan salinip durmalarina eslik ediyorum. Saatler boyunce sevisiyorum butun sevgililerimle, butun arzuladigim bedenlerle. Eksik bir sey var. Tum cabalarima ragmen, icimdeki kocaman istegin aksine bir turlu bosalamiyorum. Ejakulasyonun gecikmesi ya da gercelesmemesi bir kabus malzemesi olabiliyormus bilincaltim icin, onu anliyorum.

---

Beynimin arzuladigi her seyi elde ettigi anda epic fail yasamasinin sebebi nedir? Ya da ruyami analiz edecek olsam sunu sormam lazim: Istedigim her seyi elde ettigim anda basarisiz hissetmem arasindaki baglanti nedir acaba? Buyuk ihtimalle toplumsal bilincaltimiza yerlesmis iki karsit onyargi bunun sebebi. Birincisi insanin aslinda her seyi elde edebilecek kapasiteye sahip bir yaratik oldugu ve kapitalist sistemimizde yeterince calismayla bunun basarilabilecegi inanci; ikincisi ise, insan ne yaparsa yapsin istedigi her seyi elde edemez dusuncesi, yani no one's got it all durumu. Ikisi de anlamsiz durtulenmeler, buradan bilincaltima sesleniyorum; sacmalama! Onun yerine benim 500 days of summer'da en cok duygulandigim sahnenin neden esas oglanin yataktan kalkip cizim yapmaya basladigi sahne oldugunu coz bi' ilk sen. Belki bu yardimci olur, cunku her ne olursa olsun bak ne diyor regina spektor: I'm the hero of the story, don't need to be saved.

Ihtimalin teni sicak

2010-09-15T14:39:00.007+02:00

13 Agustos 2010, 17:50
Heinrichplatz, Kaffee Genuss
Butterkeks ve Latte Macchiato

Ihtimalin teni sicak, ihtimaller haricinden ihtimaller dahiline gecis yapan yasanamamis bir hayat. Sadece yasanmadigi icin mi bu kadar cekici, bu kadar ruya gibi? Hayal gibi bir zaman, anlattiklari aslinda hayal ettiklerim. Ask bir virus gibi mi? Bagisiklik sisteminin merhametinde mi insan sevince?

Simdi ne yapabilir insan acaba? Bu cikisi olmayan sokaktan nereye gidebilir? Bu gece son, bu gece bitis ani butun yasananlarin ve yasanamayan ihtimallerin. Yasanana gelince, seni gordugumde, sana dokundugumda ya da dudaklarimiz degdiginde birbirine icimdeki bosluktan tikirtilar geliyor sadece, hissedemiyorum o kadar ayin yasanmisliklarini. Sadece buyuk bir meydan var icimde gecmisimizden kalan, insanlar bosaltiyorlar yavas yavas, kapilari kilitleniyor evlerin, esyalar tasiniyor, hicbir sey kalmiyor geriye sanki, bir muzeye donusecek gibi kus ucmaz kervan gecmez sehrimin bir semti. Aci vermiyor, uzemiyor bir turlu ama yine bir melankoli corekleniyor semtime. Sonra o meydana huzur sakinleri yerlesmek istiyor yavas yavas, izin veriyorum, hosuma da gidiyor. Bosluguna huzur dolduruyor zaman. O zaman anliyorum, o melankolinin kaynagi ne sensin ne de benim, o melankolinin kaynagi yasayamadigim seyler, kacirdigim ihtimaller ve duzenin uzen karmasasi sadece, kisisel hicbir sey kalmiyor geriye, belki de en acimasizi bu.

Biraz once biletimi aldim, gidiyorum bir hafta icinde, o yuzden bu kadar yogun kalabaliklarim, o yuzden hava durumum parcali bulutlu.

Hayat ihtimallerin dahil ve haric edilmesinden, bu dongunun ruzgarda salinmasi kadar tesadufi bir maddeden. Saniyelik kararlar, saliselik elektrik akimlari, bu memeli hayvanin her seyi degistiren yetenegi, her seyi lanetleyen bilinmez ozelligi. Bu maymundan gelme beyin, bu karanlik dimag, ne yaptigini cok da iyi bilmeden savruluyor. Kararlar veriyor, ama sonuclari hep farkli cikiyor umut edilenlerden.

Hava daha erken karariyor Berlin'de artik, gunle gecenin farki azaliyor, gunun zaferi gecenin zifirine birakiyor yerini yavasca. Yagmurlar basladi, isik daha az gorunuyor ve serinledi sehir hic fark ettirmeden. Ben Berlin'e geldigimde ne bicimdim, simdi gitmek uzereyken hepten hicim. Herkes ve her sey o kadar berrak ki aslinda, ben, ben olmamiscasina bir yerdeyim, hickimseyim ve her seyim, herkesim ve her yerdeyim, buyuk resmin korkutucu farkliliklarini ve atmosferik yalnizliklarin garip ruya hallerinin atom bombasi gucunde yikici ve birlestirici kuvveti, uzayin onemsiz bir noktasinda, zamanin bir zerresinde, sadece var oldugunun bilincine borclu, uysal olmayan maymunum. Tum tanidiklarim ve bildiklerim durmadan buyuyerek butunlesiyor gozlerimin onunde, her kucuk noktayla uzayda cizilmesi imkansiz bir tablo cikiyor ortaya. Her sey o kadar anlamli ayni zamanda o kadar hic ki, sesi cikan her nesne, ve insanin, canli saydigimiz her yaratigin melodisi bulusuyor birbiriyle, cigliklar ve gozyaslari, kaykirislar, biraz da kahkaha.

O kadar mutluyum ki, bir pazar aksamustu loslugunda, kapali ve soguk gunun yalnizliginda, her sey sustugunda duyulan sessizlik tum varliklarin melodisine eslik ediyor yasayan yerlerim. Devasa bir resmin kucucuk ayrintisi, hepimiz resmi degistirmek icin caba icindeyiz, resim hep yenileniyor, hep degisiyor. Her seyi guzel yapan da bu resmin, bu kozmik yapbozun kucuk bir parcasi olmak cunku o tablo hic ayni kalmiyor ve tum enerjisiyle hep yeniye, belki de daha iyiye gebe oldugunu kulagima fisildayip duruyor.

Aylardir hayalini ortak kurdugumuz yerden, sensiz ve tasasiz izliyorum dogdugum sehri simdi. Sadece guzel gunlerini aliyorum yanima yasananlarin. Yine de birine onu artik sevemedigini soylemek zorundayken, baska birine onu sevmeye basladigini soylemeye cesaret edebilmek cok zor, sirf bu yuzden, bu karmasik dramadan dolayi hayattan umudum kesilmiyor, her neyse, her kimdeyse neyse.

Leman Sam & Vedat Sakman - her neyse
Yükleyen METE79. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

Sonra ihtimal geliyor, hayalini kurduklarimiz, itiraflarimiz. Icimdeki bosluga baska biri gelip yerlesmeye basliyor bile, seni aratmadan, seni unutmadan ama taptaze bir umuttan ibaret yeni sakini semtimin. Aylar once iptal ettigimiz bulusmaya gidiyorum onunla simdi, her seyi bir gecede yasayip anliyoruz, aylarca yasamadigimdan cok heyecanlanip mutlu oluyorum belki de, zamani durdurup ruyaya yatip yasiyoruz hayal ettiklerimizi, kis gecelerinde film izleyip, sevdigimiz yemekleri paylasiyoruz, sigaralarimizi birbirimize veriyoruz uzanirken kanepede, dumanin icinden yaslanarak cikiyoruz, yasamadan da hissediyoruz ihtimalin getirebileceklerini, insaniz hayal ettikce guzellesiyoruz. Hayallerimizi de yanimiza alip gitmek uzereyiz zaten, bu sehir de bosaliyor yavasca, muzeye donusecek tum nesneler, binalar ve insan kirintilari. Hayat baska bir yerde devam etmeye basladi bile, oradan bana sesleniyor simdi, bir ihtimalin gerceklesmeyisi hic bu kadar guzel olamazdi sanki. Cunku belki de hic olamadigi icin, mantik, irade, kuvvet sevince pek islemiyor, canim durmadan onunla, o teninin sicagini bedenimde hic hissedemedigim, gozleri devamli kacan cegingenle olmak istiyor. Nedenini de sorma bos yere.

Zuhal Olcay- CanÄ±m Seninle Olmak Ä°stiyor
Yükleyen MORMANGO. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaÅ�ayÄ±n!

ben tanri degilim

2010-09-13T22:22:00.005+02:00

Insanlar ikiye ayrilir; asik olabilenler, asik olamayanlar. Asik olanlar da kendi aralarinda ikiye ayrilir; asik oldugunu zannedenler ve gercekten asik olanlar. Kumeyi gittikce kucultebiliriz de.

Sonra insanlar yine ikiye ayrilirlar, tanri gibi affedebilenler, ve affedemeyenler. Affenlerse yine ikiye ayrilirlar; affettigini zannedenler ve gercekten affedenler. Kumenin en kucuk hali Bergen'in sesinde; ben tanri degilim.

BERGEN -Sen Affetsen Ben Affetmem-
Yükleyen mahmut_turk_45. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

tanrim kotu kullarini sen affetsen ben affetmem
butun zalim olanlari sen affetsen ben affetmem

sen tanrisin affedersin bagislarsin kulum dersin
neler cektim sen bilirsin sen affetsen ben affetmem
butun zalim olanlari sen affetsen ben affetmem

Arabeskin yavsak oldugu noktalar var suphesiz, lakin Bergen'in kult sarkisi bu gruba dahil degil, aksine acik sozlu, iddiasiz, basit ve bilindik altyapisina ragmen deli gibi icten. Arabeskin soylulastirilma islemi devamede dursun, ana akim kulturun hep kenarinda durmaya mahkum bu gibi uretimler, durdukca da daha degerleniyorlar belki de, bilmiyorum. Ama Bergen'in cektigi tum aci sesinde, tum yalvarmalari, aglayip da caresiz kalmalari, erkekegemen toplumda kadinligi yuzunden cektikleri, hatta yuzune atilan kezzabin ilk anda yarattigi aci, tam bu sarkinin merkezinde. O yuzden toplumsal hafizadan silinip gitmesi utanc verici bir kayip, rahatsiz edici bir aldatmadan baska bir sey degil. Hafiza degisimin gerceklesmesi icin bir onkosuldur, Bergen'in yuzundeki kezzap da hafizalarda taptaze durabilmeli.

bir ihtimaller oluyor bana

2010-09-13T13:30:00.003+02:00

"Bir gun gelecek elbet, utopyalar guzeldir"

Ne zaman yeni tanistigim birinin yataginda kendimi ciplak bulsam, evren bana bir guzellik yapip uygun fon muzigini calmaya basliyor. Yatak daginik ve cift kisilik, sahibi yalniz yuruyen, kedilerinin oyuncagi bir melankoli yumagi.

Sair, yazar ve evi ot kokan insanlar. Yeni tanismisligin verdigi rahatlik ve bir daha gorusulmeme ihtimalinin biraktigi ozgurluk. Alkol damardan tasamiyor, sigara hic sonmuyor, kitaplikta sevdigim kitaplari gorup, okumayi isteyip de firsatim olmayanlara dair sorular.

Durmadan umutlanmanin hikayeleri yaziliyor o yataklarda o saatlerde. Aslinda beklenen bir sey var, aslinda ozlenen bir ses ya da koku, belki de onceden bilinen bir his, belki hic tanisilmamis bir dokunus. Tum ciplakliginda beden, arayip da dokunmaya calistigi seyi bir turlu bulamiyor. Sessiz, sakin; sonra hizli sert.

Yazilan hikayeler, cismanilesmesi arzulanan ihtimallerin onizlemeleri adeta. Hic bilinmeyen, taninmamis ve gizli ihtimaller. Utopik, katastrofik ve psikoterapik. O yuzden bu kadar cok seviyoruz tekil gecelerin bitmeyen tekrarlarini, cunku utopyalar guzeldir.

Utopyalar Guzeldir/ Ferhan Şensoy Cover- 2009 from Ceylan Ertem on Vimeo.

Ceylan Ertem'e asik olmak serbest, sesinin utopik tekilliginde kaybolmak kacinilmaz. Ertem'in utopyasi o geceler gibi yogun, umut dolu ama kisa.

sabah seksi sorunsali

2010-09-12T06:00:00.001+02:00

Sabah ereksiyonu bosa gitmesin tasarrufculugu mudur, eldeki kacmadan tutup bir posta daha gidelim tilkiligi mi bilmem ama sabah seksinin hayattaki yerini henuz cozebilmis degilim. Dokunmaya kiyamadigim sevgilim, ya da gece tanistigim tek gecelik flortum olmasi hicbir seyi degistirmiyor. Sabah seksinin ultra sacma, halusinatif, ve yilisik romantizme bulanmis bir anlamsizligi var gozumde. Bir kere yorgunsundur, acsindir, hatta alkol daha damarlarinda gezip basini da bir guzel agritiyordur zaten, gece uyumadigin icin istedigin tek sey karanlik ve sessiz bir ortamda yataga gommektir kendini.

Hadi bunlari yapmadigin bir hayat dusunelim, uykunu almissin, dinc bir sekilde uyaniyorsun, yaninda uzun sureli iliskin olan insan evladi ya da nikahli esin, bu mizmiz evli hayatinda da sabah kalkip sevisecek kadar heyecanli olmazsin zaten. Olsa olsa rol yaparsin.

Amaci nedir peki bu sabah seksinin, hadi diyelim gece cok yorgunsundur olmamistir belki o zaman bir islevi olabilir ama o da bir yere kadar. Ahlaksiz batinin 'morning breath' dedigi sabah gelen o esi benzeri olmayan agiz kokusuna deginmiyorum bile dikkat ederseniz.

Tabi soyle de bir sey var, seks zaten dogasi geregi pis bir aktivite, vucut sivilarinin gozu kapali degis tokusu ne kadar hijyenik olabilir ki. Isi heyecanli kilan kisim da bu saniyorum. Hardcore orada basliyor. O ilk zamanlardaki yumusak ve kibar dokunuslar zamanla vahsilesmedikten sonra da insanda sehvet kalmiyor zaten.

Her seye ragmen, bir sekilde bu ise kalkisinca da, olaya bir turlu isinamayip, konsantre olamadigim icin ya 'cok yorgunum, erekte olamiyorum' kartina, ya da 'bosalsaydik da gitseydik bi' moduna teslim ediyorum kendimi.

Yarin bir gun karsima hayallerimi susleyen bir zat-i muhterem cismanileserek cikarsa bunlarin hepsini unutma hakkini kendimde sakli tutuyorum tabi ki.

Ama her seye ragmen sevismeye devam edelim, cunku belki o sabahlarin bir anlami olur, o anlamlari biri cikip getirir yorganin altina, ne de olsa "it's a wonderful life", hem de Hurts dinleyerek mumkunse:

Hurts "Wonderful Life"
Yükleyen videohurts. - Video klipler, sanatçÄ± röportajlarÄ±, konserler ve çok daha fazlasÄ±.

Uzun zamandir kesif yapamamis olmanin acligini Hurts ile gideriyorum, albumun adi "Happiness", neredeyse butun sarkilari leziz, cool muzik, umut dolu, sevisirken de guzel gider, dinleyin.

---

EDITE: Oral seksle uyandirilma bu yazidaki atarlanmaya dahil degildir, oral seksle uyandirilmak veyahut uyandirmak destekledigimiz, korunmasi ve yayginlastirilmasi icin caba sarfetmemiz gereken bir muessesedir. Oral seksle uyandir-il-mak, ismi bile bir tahrik edici zaten.

nerde eski bayram abi naber

2010-09-10T13:42:00.002+02:00

Sirf calan muzige dayanamayip balkondan orkestraya dahil olan adam yuzunden bile, son birkac gunun, en groovy, en hayat cok guzel, en bi' oryantal caz, en neseli, en bayramvari olayi budur benim icin:

by neCat [HQ] | Facebook

gitme sonbahar oluyorum, sonrası hiç

2010-09-08T20:12:00.000+02:00

eylul'un siiri

"...
incecikti
gül dalıydı
dokunsam kırılacaktı
dokunmadım
kurudu

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç
ağaçlar bükmesinler n'olursun boyunlarını
neden akşam oluyorum tren kalkınca
kırlangıçlar birdenbire çekip gidince
mendiller sallanınca neden tıkanıyorum
öyle çok acımasız ki öyle birdenbire ki
az önceki çiçekler nasıl da diken diken
gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç
o sularda çimdik, bitti; köprüleri geçtik, bitti
o elmanın tadı orda, o kuş çoktan öttü, bitti
artık çocuk değiliz, susarak da bir şeyler diyebiliriz
günler devlet alacağı, yıllar bir kadehcik buzlu rakı
oyunlar oyuncaksı, oyuncaklar eski şarkı
kavaklara oklu yürek çizip duran o sedef çakı
nerde şimdi nerde şimdi, nerde o kan sarhoşluğu
gitme sonbahar oluyorum sonrası hiç
..." *

* Hasan Huseyin Korkmazgil

---

Bir insana ithaf edilebilecek belki de en guzel sey buydu son gunlerde, belki de ben cok sansliydim haberim yoktu, belki de ben aksam olmaya, sonbahar olmaya hazirdim da farkinda olmadan baskalarinin sebebi oldum. Ama her seyden evvel, bu siiri belki de bana yazmis Korkmazgil, sonunda da bana okumus cok sevdigim birileri.

Fon

ozur dilerim, sevemedim

2010-09-08T00:36:00.003+02:00

--

- Ben geliyorum sormadan ama, gerci erkenden gitmem gerekiyor zaten.
+ Niye?

--

- Benim gitmem lazim.
+ Gitme, dur biraz.

--

+ Goruselim cumartesi gunu.
- (Icses: Niye?) Bilmiyorum, bakariz.

--

- Iyi geceler.
+ Sana da.

(Dudaklar, sigara kokan dudaklar).

Yasemin Mori - Mutsuz Punk

Taze kalsin diye yesilliklere su atan manavlar gibi,
deniz suyuyla islattim kendimi bazen.

Kafam karisiyor hep, olup biten
o kadar cok sey, olup da bitemeyen cokca gun ve gece.

Giden biri var icimden kalkip, sirenlerle sabah oluyor
sehirlerin birinde,
sehirlerin gecesi bana geliyor aksamustleri,
gunesi bazen bende batiyor.

Tozumu aldim, kaldirdim kendimi vitrinin kapali bolmesine,
Karasu'nun kitaplari gibi sakladim adlarimi, sifatlarimi
cokca da tadimi.

Actigimda paketini bedenimin, cirilciplak kaldiginda ten
usuyup, titreyen ses tellerimi kestim
uyanamadi iliklerim, dolmadi damarlarima kan
tasamadim.

Icimden topluca kalkip giden bir kalabalik var
Misafir odasinin kilitli kapisindan
Anahtar deliginden
Halisiz koridorun soguk mermer tabanindan
Pervaza gelmeyi arzulayan kasim ruzgarindan
Kasigimdaki agridan kacip duran.

Anlasip yola koyuluyorlar benden cikip.
Sozlesip gidiyor icimden birileri.

---------------------------------------------------

Kaybedenler, tutunamayanlar, umut etmekten les yemis gibi korkanlar. Gecmisimin gerceklesmeyecek onizlemisini baska insanlarda gormem biraz urkutucu. Neyse ki gecici, neyse ki ben gidiciyim.

dudaklarima degen cavus uzumu

2010-09-05T21:25:00.006+02:00

eylul'de git.

Bana bilmedigim hikayeler anlatacak bir oyku okumak istiyorum tam da su anda,roman daha iyi olur aslinda, daha cok mesgul edip, daha uzun sure oyalayabilir merakimi ve umursamaz bikkinligimi.

Seslerini ozledigim insanlarin aniden karsima cikmalarini istiyorum tam da bu yasadigim gece yeni gune dondugunde. Toparladigim esyalarimi sacmak istiyorum arabanin camindan gezdigim bos asfaltlara, sonra tam da yolun ortasinda kendim olayim istiyorum hizla gelen arabanin karsisinda.

Ama hayir, cunku "gözlerin
umutlardan bir haber veriyor" *

Eylul aksamlarinda baskentin ara sokaklarinda sararmayi bekleyen yapraklari, o ara sokaklardan buyuk caddelere gecislerimi son kez yasamaya calisayim ki gece de gun de biterken can cekismesin daha fazla. Sesimi duyan bir seyler var yine de bu sehirde, eylul'un ilk gunlerindeki serin yaz ozentisi gecede cikiveriyor karsima, yuzume bakip devam ediyor yoluna, tam yanimdan gecerken fisildiyor kulagima sehrin gece sisleri, gece sesleri:

aşık olacak gibisin
gözlerinde atıyor kalbin
ve bir eylül akşamında
yaprak çıtırtılarıyla yürüyorsun.. yürüyorsun.. yürüyorsun

Sehir hala karisik, hala kalabalik. Sokagin ortasinda oylece asili kalmis, cani cekilmis gibi korkak, ne yapacagini bilemeyen bir yeniyetme gibi kasinti. Butun resimler eskimeye musait, her an dunyanin dongusunde ya kaybolup gidiyor, ya da yavas yavas ucuyor gozlerimin onunde gokyuzune dogru, oradan uzaya, uzaydan yokluga. Tam tepesinde sehrin, yildizlarin arasindan tekrar fisildiyor gece sisleri, gece sesleri:

yorgunsun
akan sudan daha çok yorgunsun

Umursamadan yuruyorsun, kalabalik bir caddede, bir suru dukkanin ve araba seslerinin tam ortasinda, yuruyen, araba suren, sira sira dizilmis sandalyelerde caylarini, biralari yudumlayan insanlarin hepsi durmadan tekrar ediyor:

yalnızsın
bir damla kadar göl içinde yalnızsın

Tum bu hayalini daha onceden buyuk ekranlarda izledigim ve yayinladigim kabus, durmadan karsima cikiyor sokaklarda. Gece seslerine gucu yeten bir an, kafa karistirip butun hepsini unutturan bir aylak adam, kahveli biralarimizi tokustururken, bana hikayeler anlatip, bilmedigim seylere guldurup sasirtirken, yanimizdan gecerken yavaslayan arabadan duyuluyor son sozler:

aşka dönecek gibisin
gözlerinde atıyor kalbin
ve bir eylül akşamında
yaprak çıtırtılarıyla yürüyorsun.. yürüyorsun.. yürüyorsun

Son sozlerden sonra, dudaklarima degen cavus uzumu, disledigim kahveli kara gevrek hem eylul'de git diyor hem de eylul'de gitmeyi zorlastiriyor.

* Pilli Bebek - Eylul Aksami

------------------------------------------------

eylul'de dur

Ilk birami ictigim zaman Pilli Bebek sahnedeydi SSK Ishaninda, yanimda benden buyuk imrendigim adamlar, etrafimda tanimadigim ve sasirdigim insanlar vardi o yaz gecesinde. Pilli Bebek sahneye cikip da calmaya basladiktan sonra biranin niye icildigini, kalbi kus gibi atan kendi varligimin gayri ihtiyari bir yaz aksami ruzgarinda salinip durdugunu, Ankara'nin bana neler ifade ettigini ve edebilecegini kisa bir an icin anlamistim. Biranin sayisi artinca unutmusum hepsini.

Yillar sonra, SSK Ishaninda degil de, Tunus Caddesinde bir barda, yine bira elimde, yanimda imrenmedigim bir adamla, etrafimda beni hic sasirtmayi basaramayan insanlarla, ucuz Turkce pop calarken, dudaklarima hic tanimadigim bir duygu dokunurken aklima Pilli Bebek geliyor, eylul aksami'nda hem de.

Pilli Bebek o aslinda bildigin ama bir sekilde unuttuklarini hatirlatiyor sakin bir sekilde insana. Ankara gibi kendi tarihsel olusumunda yasayanlarina cok meta vermeyen bir sehirde, sozler, sarkilar ve bunlarin birlesimi daha bir ihtisamli hem de daha sade ve sakin. Butun bu imgelerin arasinda sahlanarak kendini belli edense 'yorgunluk' oluyor sanirim, odu umitlenmekten korkan bir hayal ani, insan Ankara'yi sevebilir mi? Sevsin ya da sevmesin, gidecegini bile bile, ya da gitme firsatin oldugu halde Ankara'da durmayi isteyebilir mi biri?

Hayat, yillar sonra bana bunu istetebilecek seylerin Ankara'nin o yokuslu dar sokaklarindaki eskimis agaclarin altinda icilen biralarda ve tam karsinda duran, yeni tanistigin yazdan kalma gecenin rahatligiyla sana umut etmeyi ve edilebilecigini anlatan, umarsiz, sakin ve sade, bilinmeyen ve hemen sarildigin bir duyguda sakli oldugunu fisildamayi da unutmadi bu defa. O an SSK Ishaninda unuttuklarim hatirladim ve o ana en uygun sarki calmaya basladi Tunali'dan Kizilay'a dogru, yavas yavas akti ta ki biralarin sayisi yine artana kadar.

2 von millionen von sternen

2010-09-03T16:29:00.009+02:00

Iki hafta once.

+ (Calan muzigi kastederek) Hatirladin mi?
- (Zorlama bir sasirmayla) Neyi?
+ Yuh! Sarki sana kimi hatirlatiyor?
- Onu mu hatirlamam gerekiyor?
+ Nasil yani? Bu sarki onu hatirlatmiyor mu sana?
- Bilmem, hatirlatiyor herhalde.
+ Ozlemiyor musun hic?
- Hayir, ozlemiyorum.
+ Sen nasil bir insansin o zaman? Gerizekali misin? Aklini kullanamayan bir insan misin sen ki o kadar zaman farkina varamadin bu durumun?
- Oyleyimdir buyuk ihtimalle, aksini hicbir zaman iddia etmedim zaten.
-/+ Sesszilik.

Birkac gun once.

+ Hic ozlemiyor musun?
- Hayir.

Bugun.

- Ozluyorum evet. Ama buna ozlenmek fiili tam olarak uyar mi bilmiyorum cunku aklima gelen tekrar elde edebilecegim bir sey degil, kaybedilmis bir sey de degil. Kendiliginden yok olmus bir gecmis zaman hatirasi sadece. Insan bitirdigi bir seyi ozleyebilir mi? Ozledigin zaman aslinda arkada bitmemis kirintilarin kalmis oldugunu kabul etmiyor musun? Hayir, ben ozlemedim. Ama icimde sadece iyi ve guzel fotograflari aklimin penceresine yerlestiren gizli bir el var, o eli durduramiyorum, o el bi' sure istedigini yapacak beni umursamadan ne olursa olsun. Zamanla susacak ama, basladi bile yerine yeni fotograflar eklemeye. Ozlemiyorum hayir, sadece hatirliyorum, unutmak mumkun olmadigi surece de duracak yerinde bazi seyler, dursun zaten de. Insan ozlemeden de hatirlayabilir ama hicbir kelime o anlama gelemiyor.

Für einen kurzen Moment
Waren wir uns nah
Obwohl er mich nicht
Nur ich ihn sah

bir pesimistle bir realistin drami

2010-09-02T20:45:00.005+02:00

- Senin bu kadar pesimist oldugunu bilmiyordum ben, onceden de boyle miydin?
+ Ben pesimist degilim, realistim.
- Senin bu kadar realist oldugunu bilmiyordum ben, onceden de bu kadar realist miydin?
-/+ (Gulusmeler)
+ Sen degil misin?
- Ben artik pesimist degilim.
+ Sen vazgecmissin o zaman.
- Senin de bocegin olmus.

Peki pesimizmle realizm arasindaki fark ne?

Pesimizm soyle bir seyse:

Realizm de budur sanirim:

Peki siz pesimist misiniz, realist mi?

sonsuzluk ve bir ihtimal

2010-09-01T22:43:00.007+02:00

Hayatin en buyuk trajedilerinden biri, karsindakine, onu sevdigini soyleyememektir, cunku yasamin butun pisligi icinde, insan en azindan, seni seviyorum diyebilme ozgurlugune sahip olabilmelidir.

Ama iste...

umudum sonsuzdur ugraşım bitmez hiçbir zaman

yazlik ihtimaller

2010-08-31T23:33:00.015+02:00

Ozet gecmek lazim, gecen yazdan bu yana olan biten her sey aslinda o kadar coktu ki sanki hayatimin cogunu bu bir yillik zaman diliminde yasamis gibi hissediyorum bazen, tabi buna yasayamadiklarim, gozumun onunde dururken kacirdiklarim da dahil, o da dahil gecmisime, bir sekilde ihtimaller zinciri icinde yerini alip kaldirildi aklimin tavan arasina.

Gecen yaz Istanbul'daki iki haftayla baslayan yil, Ankara'daki iki haftayla bitiyor simdi. Araya Atina, Roma, Venedik, Paris, Prag ve Hamburg girmis olsa da asil hikaye tabi ki Berlin'de yazildi. Atina'nin doktorlari, guzel yemekleri, Ankara benzeri tekduzeliginden Berlin'in kisina gecis yapmak biraz deli sacmasi geliyor simdi. Kisa kisa, gecen yilin ozeti.

- Istanbul'da ca(gna)nimla cene kemiklerimizde sorun olusana kadar eglenebilme. (nisantasi turu, gelecek hayalleri).

- 'Skin was burning' in Athens.
- Alexanderplatz'ta donmedolaptan kar altindaki, kis gecesini bir Yunan doktorla izlemek,
- Friedrichshain'da bir otelde sarhos kafayla sevistikten sonra oglene kadar uyuya kalip, odada kendini tek basina bulmak, sonrasinda bir cafe latteyle Karl Marx'ta yurumek, hava hafif serinken, gecici bir sure isinmis numarasi yaparken.
- Almanlar yatakta cok iyiler, her acidan.
- Kisa bir Ankara ziyaretinde bir mesajla gelen tanisikliklar.
- Berlin'in karlar altindaki sisine gecis yaptiktan sonra aska gelmek.
- Relationship for beginners, ultra intensive, practicum.
- Potsdam'da bir dost, bir sevgili yeter bana.
- Tez, mezuniyet.
- Dostlar, sarhosluklar, sabahlamalar, her yerde kar.
- Prag'da bir muhendisle iki gunluk bir masal, sanki 'happy end' onizlemesi.

- Canimdan cok sevdigim dostlarimla icmeler.

- 'Sevgi anlasmak degildir, muhendis de sevilir.'
- Tiergarten civarlarinda, nisanin yalanci sicakligina aldanip donmedolaptan Brandenburger Tor'u izlemek.
- Iliskinin kamuya acilisini gerceklestirme islemleri,
- Bir Alman hastanesinde gecen korkunc saatler.
- Piyasa degerindeki dususe ragmen, serbest piyasa israri,
- Cinsel yolla bulasan ruh hastaliklari ve tedavileri,
- Hisselerin halka kapatilisi,
- Yalanlar, dolandiricilik, sevgi adi altinda cetecilik.
- Bikkinlik, yalanlari bildigini soyleyemeden inanmis numarasi yapmaya calismak.
- Iflas ve kapanis.
- Almanlar yatakta cok iyiler, her acidan.
- Yazlik ihtimallerin pesinde gecen kisa sureler, umutlar.
- Ihtimalin ucup, kacip gidisi.
- Berlin'in bitisi, her seyin bitisi gibi, bir yerin kesilmis gibi.
- Ankara'nin bozkir sicaginda ihtimalin sicak teninin vucut bulup bedenime degmesi,

ve sonuc olarak, gitmeden once:

- Ankara ist langweilig aber sexy.

terk ettigim sehirler, dostlar, sevgililer

2010-08-31T04:33:00.006+02:00

Karar vermek gerek, hicbir sey olanlardan kacmak.

Bazilarinin icinde durtup duran bi' seyler vardir ya, hani olur olmaz muhalif sesler cikaran, karsidaki kim olursa olsun bildigi dogruyu sertce carpan, kurt gibi kivrandiran o 'sey'. Cogu buna sahip olamayacak kadar korkak ama. Travmalarini sevip oksayan insanlarin bu durtulerini de sevip, oksayip, korumasi gerekir, baska turlu tahammul edilmez oluyor neredeyse herbi' sey.

Resim

gizli bir ihtimal

2010-08-28T15:14:00.004+02:00

"pardon, bakar mısınız, tanışmış mıydık?
sevmiş miydim ben sizi hiç, sevişmiş miydik?"

Her sey olup biterken, nelerle ugrasip, neleri dert edinirken, defterin sayfasini kapatmak uzereyken karsina da cikabilir aniden gizli bir ihtimal, icten ice umdugun ve bildigin ama bir turlu yuzlesemedigin, emin olamadigin bir ihtimal, adi gizli bir ihtimal, sicacik teni bedenime degdigi anda daha once hic mutlu olmamiscasina bir hazza bogan, yagmurunu unutturur kuzey sehirlerinin, sabah gelir aniden, gece biter, gizli bir ihtimal orada, o bosaltilan evde kalir geriye.

Sonra aniden yuzlesirsin bozkir sicaginda, Ankara'nin tek huzur veren yerinde, gunes yillar oncesinin semtlerine batarken, anilar bir bir cekmecelere kaldirilirken, karsinda durur tum masum gulusuyle, eller tutusmusken, kimse birakmaya yeltenmediginde, gozlerin birlestigi ve ne konusulacaginin bilinmedigi anda, atmosferde bir sarki calmaya baslar, hem ben ona, hem o bana, gunes tam da batarken hic tanimadigimiz, yasamadigimiz gecmisimize, ortak gizli ihtimalimize gulumseriz, sarki bitmeyecek saniyoruz, bitmesini de istemiyoruz, farkli bir hayatta basladi ve devam ediyor gizli ihtimalimiz, yasamaya cesaret edemedigimiz, ya da imkan bulamadigimiz, sadece bir soru kaliyor geriye, sararmis, kenarlari yakilmis kagitlara yazili, yagmur gibi yagiyor gokyuzunden:

"pardon, daha önce neredeydiniz?"

Sezen Aksu - Pardon (2009)
Yükleyen tipe-bak. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin.

seni sevdiğim o zamanlardaki gönlüm yok artık

2010-08-26T22:47:00.006+02:00

Genel Ahlaksiz'in notu: 'Genel Ahlaksiz' fikri gecen yazin Istanbul sicaginda bir dostumla karsilastigimiz kucuk bir butikten ortaya cikti aslinda, birinci yilini gecen hafta doldurdu blog ve kendi kisisel tarihimde surekliligi olan ilk mecmuasal caba oldugu icin de bunu taclandirmak gerektigini dusunuyorum. Bunun icin de en iyisi 'o arkadasi' konuk yazar olarak davet etmek geldi aklima, buyrun kendisiyle basbasa birakiyorum sizi, takip edilesi, pesi birakilmayasi bir insandir, candir, canandir o, daha cok yerde gorecegiz zaten kendisini.

Twitter'dan takip etmek icin: http://twitter.com/agda_bandi

Hem kil, hem guzel blogu icin: http://agdabandi.blogspot.com/

---------------------------------------------------------------------------

Genel Ahlaksız “blogun birinci yılı hadi yazı yaz” deyince sevindim hemen. Çok sevilenlerdendir zira kendisi.

Çoğunlukla Genel Ahlaksız’cığımın yazıları da şarkıları da depresif. Önce bu depresif havaya uygun bir şarkı seçeyim dedim, fakat vazgeçtim. Her görüştüğümüzde daha aramızda on metre varken hiçbir kelime etmeden gülmeye başladığım Genel Ahlaksız’ımın birinci yılı şerefine şarkım hareketli olacak!

Ajda Pekkan’ın “Oyalama Beni” şarkısını önermiş bana “istersen bununla yaz” diye. Şarkıyı çok sevsem de bu yazıya başka bir şarkı eşlik edecek. Nedenini anlatayım…

Çalıştığım yerde çalışan başka bir kız var, hamile. On bir yaşında aşık olduğu çocukla on bir sene çıktıktan sonra evlenmiş. Hemen evlendikleri gece de hamile kalmış. (ki bana sorarsanız garanti yalan, hamile kaldığı için evlendiler bence, “erken doğum falan filan” demesi de tezimi kuvvetlendiriyor. Neyse hadi tamam aşktan dayanamayıp evlenmiş olsunlar.)

Bundan birkaç hafta önce işle alakalı bir konuyu sormak için aradım ben bu kızı. Açtı telefonu konuştuk ve bi’ şeyi fark ettim, lan arkadan televizyon sesi falan gelmiyor! Arkadan hiçbir ses gelmiyor!

Tabii benim kafamda hemen şöyle bir sahne canlandı: bu ve kocası oturmuşlar, hatta kocası kafasını bunun kucağına dayamış, sohbet ediyorlar. Televizyon gibi sıkıcı bir şeye ihtiyaçları bile yok. Onlar birlikte olmaktan mutlular. Keyifli keyifli sohbet etmekteler…

O an “ha siktir, ben bi’ şeyi kaçırıyorum!” dedim içimden. İnsanlar uzun yıllar biriyle birlikte oluyor, evleniyor, anılar biriktiriyor, beraber yaşlanıyorlardı. Benimse birkaç aydan uzun süren ilişkim olmadı hiç. Dahası biliyorum yani siksen ben öyle beraber yaşlanalım falan götümü sıkıp da dayanamam.

Sonra düşündüm, lan benim senelerdir sıçtığım boka kadar anlattığım süper arkadaşlarım var. Ben onlarla beraber büyüyorum, anılar biriktiriyorum ve yaşlanacağım. Ama ömür boyu tek kişiyle sevişmek neden? Hem ne aksiyonu var o olayın? Ben her on senede bir köpek gibi aşık olup o heyecanı yaşamak istiyorum. Hadi itiraf edelim ne yaparsanız yapın, kendinizi sex shop’a kilitleyin, yine de sıkılacaksınız hacı! Var mı öyle yirmi sene heyecanını kaybetmeyen aşk? Artiz ne arar la bazarda?

Buradan Duvara Karşı’da artist artist “ben herkesle her şeyi yaşamak istiyorum” diyen bi’ Sibel Kekilli olduğum sonucu çıkarılmasın. Öyle bi’ talebim yok. Ama heyecan olsun hayatımda be bacanak. Ne o öyle adamı al alt yapıdan yetiştir, sonra evlen, hemen çocuk doğur!

Ben mümkünse Genel Ahlaksız bacanağım, Kırmızı Japon Balığım ve Denemecangillerle bir ömür geçireyim. Aşık olayım, sürüneyim, toparlanayım, düşeyim, kalkayım. Mutlu olayım, mutsuz olayım. Beni mutsuz eden şeyleri bu insanlara anlatıp onlar mutsuz olduğum konuyla alakalı şaka yapınca güleyim.

Soner Sarıkabadayı - Pas from Radyo35 on Vimeo.

Ne diyor şarkıda Soner’ciğim taşozum “sanırım hep seni sevecek kalbim, son kez atana kadar!” O iş yalan olur Soner bebeğim, ha şey doğru bak “seni sevdiğim o zamanlardaki gönlüm yok artık.” Aynen öyle. Son dönemde seksi bulduğum tek adam ve neşeyle dinlediğim tek şarkı bu ve her ikisi de bana çok seksi geliyor.

Benim kalbim son kez atana kadar kankalarımı sevecek. O süreçte Soner’in olduğunu tahmin ettiğim six pack’lerini de bi’ kere dünya gözüyle görsem bana yeter. Ne gam!

sevgili, arsiz ihtimal

2010-08-24T12:48:00.014+02:00

Dunyanin teorisinin icinde birileri bos durmayip iliski insanlarinin tavirlari hakkinda da bir siniflamaya gitmisler; baglanma-odakli olanlar ve ozgurlugune bagli olanlar. Sunu unutuyoruz yalniz, hepimiz ayni bokun farkli renkleriyiz, her ne kadar egomuzun yaptirdiklarini gozlerimiz gormese de, o icimizdeki degerlenme tutkusuyla saniye bazinda degisimler yasayip, uzun sure siyam ikizi modunda oldugumuz insanlari hayatimizdan cikardiktan sonra ilk goruste one-night-stand'e hayir diyemeyen, ilk bakista saksoya doyamayanlardaniz, bu yine iyi, daha kotusu ise daha ne oldugunu anlamadan baska bedenleri, baska ruhlari sevmeye baslama kapasitesine sahibiz, hem urkutucu hem de umut dolu bir sey belki bu, insanin kendisini bu dongude nereye koyduguna bagli biraz da ama ne yapabilirsin ki hissedince?

Soyle de bir sey var tabi, bu dongu buyuk oranda ozguven eksikligiyle alakali, degersizligin boyutu arttikca aldatmanin da tadi kacinilmaz oluyor, ya da uzun iliskinin hemen sonrasinda bile, saatler sonra birini operken titreten bir heyecan duyabiliyorsun, geride kalan birileri oluyor diye bir aldanma icinde olsak da aslinda herkes sadece bildikleri kadariyla bu dongunun icine yerlestirebiliyor kendini, yani az bilmek sadece geride kalan birileri oldugu sanrisini yaratiyor, halbuki kimse kalmiyor geride, sadece bilinmiyor neler oldugu. Ya da en basitinden iliski sonrasi doneminde yasanan bir sey bazilarinin egosunu sisirip, kendilerini sevmelerine, ozguven kazanmalarina sebep oluyor, olsun oyleleri de var dunyada, ya da karsidaki insan bir sey yapsa da kendimi iyi hissetsem insanlari, vicdanlari rahatlatma cabalari, cocukluk sanrilari cogu zaman...

Yuksek Okceler'im olsun isterdim bu yuzden, ya da herkesin olsun Yuksek Okceler'i ki, zaten iki gun sonra unutulup gidecek bedenleri daha kolay akintiya birakabilelim ya da ne bileyim o bedenler minumum zarar gorsun, yazik.

Aslinda bu kadar kotu de bakmamak lazim, her seye ragmen, ne kadar sevmis, ne kadar sogutulmus, tiksindirilmis ve uzaklasmis olursan ol, yine de sevebilme kapasitesine sahip turleriz, egolarimizi pek tatmin etmese de bu herkesin sevdigi tek kisi olma arzusunun her seferinde kayitsizca cokusu, yine de bir kisiyi sevmek her seyi unutturabiliyor, cunku dogamiz bencil, dogamiz acimasiz biraz, bu sefer nasil olacak acaba diye bekliyor aklimin odalarindaki seyirciler sabirsizca, her seferinde yine umut dolu, hayatin yogunlastirilmis halini avucunun icinde tutmak gibi, superman olmak lazim bazen, hem yaz da gelmis, demek ki bu bitmeyecek bir donguymus, nasil da yeniden avare eden.

Isiklar nasil da parliyor geceleri, gunesin battigi yerde, cunku gece gelmiyor, gunduz bitmiyor, her saniye yanip yanip kavrularak izler birakiyor bu dongude. Sakin ol, ve hatta tadini cikar cekingen opmelerin, korkak dokunuslarin, titrek nefeslerdeki sozlerin, bundan ote kac sey var ki hayatta? Gecmisin tum pisligi, gelecegin belirsiz yeniliginde kaybolup giderken, el salliyorum hayata, gomlegi soyulurken ilik tenlerin, ihtimalin sicak teni degiyor bedenime, ates bocekleri, kayitsiz ucuslar ve atmosferde salinarak kaybolana kadar, yaz yine gulumsetmeyi basariyor, cunku sevgili, arsiz ihtimal cisimleserek duruyor tam onumde.

Mfö - ne bileyim ben
Yükleyen kartalgoz_1903. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaÅ�ayÄ±n!

ihtimaller dahilinde

2010-08-16T11:12:00.000+02:00

hayatinizdaki bir gunun, o bir gunun icine sigan ve beyninizdeki kucucuk bir karara sebep olan elektrik dalgasinin neleri etkiledigini, neleri degistirip, nelere sebep oldugunu hayal ettiniz mi hic? 'Acaba ne olurdu' isimli kacmis ihtimalin kivrilarak ilik tenini surmesi benliginin hic bilmedigin yerlerine, aniden filizlenmis bir yagmurun uzaklasan bulut goruntusu yerlesiyor tam icine, aslinda kendini aciga cikariyor bir anda, cunku geceye yakinken gun, gunesin coktan dogmus oldugunu anliyorsun, yeni dogan gibi, sonbahar yaklasirken baharin gelmis oldugunu hissetmek gibi, en onemlisi de bir yolun hem basinda hem de sonunda olmak gibi, ellerin baglanmis, ellerin ozgurce ruzgara donuk, o kadar gercek ki gordugun hayal, o kadar berrak ki akseden gulumsemeler, kivilcimlari gormemek imkansiz cunku gece tutusuyor, yaniyor sokaklar, kaldirimlar, cunku o kadar sicak ki icim gunesten kacmaya ihtiyac duymuyor, yagmur degmeden tenime kaciyor yapraklarin uzerine, hayat boyle bir seymis iste, ihtimalin bastan haric edilmis olmasi ne olurduyu sordurturmus yine de, hayat boyle de bir seymis, gun biterken, digeri daha fark etmeden doguyormus hemen.

Sezen Aksu-DELI KIZIN TÜRKÜSÜ video klip NOSTALJI
Uploaded by erhanc1974. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

ihtimaller haricinde

2010-08-11T00:01:00.004+02:00

bazen bazi seyleri o kadar cok ister ki insan cok dusuk bir ihtimal varsa bile o kucuk ihtimale inanir, salt ihtimalin kendisini arar durur, milyarda bir bile olsa. Ama sunu bir turlu ogrenemiyoruz; aslinda istedigimiz ihtimaller haricinde bir sey.

i'm not here
this isn't happening
i'm not here, i'm not here

in a little while
i'll be gone

must change or fall apart

2010-08-09T12:17:00.003+02:00

insan son tahlilde kendisiyle yasamak zorunda, bunu beceremeyecek kadar pislige batmis o kadar cok insan var ki gozlerinin ici gulumserken gunesi karsisindakinin gozlerini kamastiracak kadar yansitabilen ve durmadan kendi benliginin bir mabetmiscesine masumane bir sanat eseri oldugunu dusunen. kaciniz hayatinizda sizi travmatize eden bir suc islediniz? ve kaciniz bu sucla yasayamayacak hale gelebildiniz? ya da karsinizdakinin sucunu bile bile sustunuz? artik hicbir sey korkutmuyor insani, gunduzle gecenin farki gibi berrak bir ayrimi var soylenenle dusunulenlerin, insan artik o kadar alismis ki bencilligine hizmet ederken irtikabina sarilip uyumaya, hic kimse farkina bile varmiyor sanki bu duzenin. samanlikta igne aramaktan bahsederdi bir onceki nesil, o igneye n'oldu? buldular mi? .fall apart.

psychological closure

2010-08-08T12:31:00.002+02:00

Yapilan arastirmalara gore travmatik bir sureci, olayi ya da hisleri tamamen yok etme istegine sahip olan insanlar bu konudaki beklentileri az olanlara gore daha az yaratici oluyorlarmis. Travmani sev.

Iyi pazarlar.

you are my everything

2010-08-07T12:31:00.002+02:00

ak sakalli bir ayyas artik yazilabilecek hicbir seyin kalmadigini, sadece yazma sekillerinin degistigini soyledi bana. kizdim, inanmadim ama oturduk okuduk tum romanlari ve kabul ettim dediklerini. peki yazilabilecek bir seyin olmamasi ne demek? yazilabilecek bir sey kalmamissa yasanabilecek bir sey de kalmamistir, sadece farkli yasama sekilleri var. ruhum aydinlandi. her sey ayni, herkes ayni, o ask da sonraki gelecek olanlar da, aldatmalar da, yalanlar da, dolanlar da, arada bir mutlu oldugun zamanlar da, iste bu sefer oldu sanirim diyebilecek kadar naiflestigin o masum dakikalar, gunesi gorunce perdeyi acman, kar topunu atma seklin ve hatta belki de caninin istedigi seyler, hicbiri yeni degil, sadece sekli semali farkli, hepsinin ozundeki anlam aslinda ayni, farksiz ve siradan. kara sakalli bir kes de yasamaktan yoruldugunu soylemisti bana, depresif bir vazgecis degil, aksine salt yorgunluk, uzansak soyle yorganin altina, usulca. everything means nothing to me. *

* bir arkadasim bekaretini bu sarki calarken kaybettigini soylemisti bana, bir tesaduf mu yoksa kozmik bir referans mi oldugu konusunda ikimiz de hala kararsisiz.

when a man lies

2010-08-07T02:29:00.003+02:00

'bir insan yalan soylediginde, dunyanin bir kismini katleder' *

- en buyuk yalanin neydi? hala unutamadigin, belki de kendini hic affedemedigin sirrin? neye yalan neye sir demek lazim biliyor muyuz? bilen varsa ogretsin. ya da hangi yalanlar soylendi sana kim bilir, ta ki ogrenene kadar yalani, ya da belki hissedebilene kadar, insan ne zaman alisiyor bunlara? en masumundan en nefret edilesi olanina kadar soylenmis butun yalanlari ortaya cikarsak ne olur? bunu kim ister? bir insan yalan soylediginde aslinda benliginin de bir parcasini katleder, kendi kendine yalan soylemek degil olay, varliginin anlamsizlasmasi, kendi yasamina ve derin her hangi bir baglanmaya firsat vermemesi, yalan soyledikce insan bosalan bir tenekeye donusur, bosalan teneke de cop biriktirmekten baska bir ise yaramaz. hosuna gitti mi? yok oyle degil hikaye bence, yalan soyledim aslinda, yalan soyledikce hicbir sey olmuyor insanlara, en azindan yalan soyledigini gordugum insanlarda tenekelesme surecini deneyimleyemedim henuz, daha degisik seyler oluyor, ama ne oldugunun cok onemi yok, gozlerinin alabildigi kadrajdan cikip gidiyorlar, en onemlisi bu. mu? bir nevi baglantisizlik.

* cliff burton

fevgo

2010-07-21T13:34:00.004+02:00

hikaye anlatici, ilk defa, uyandiginda artik hazir oldugunu hissedebildi, gun gelmis tam da her sey yerine oturmus bekliyordu, daha herkes uyurken sehre coreklenen isigin destegiyle bir siirden olusmus aklinin odalarini toparlamaya basladi, her sey o kadar hafif, o kadar kolaylikla yerini buldu. sogumus uzun gecelerin hikayelerini anlatan bir arkadasinin dedigini tekrarlayarak gune basladi, insanin, gerektiginde, en azindan gidebilecegi bir yer olmasi gerekir, o yer kendini belli etmeden hazirlanir, tum sahne kurulur, seyirciler gozlerini dikip beklemeye baslar, iste bu defa o yer kendini belli etti ruyalarinda anlaticiya, her sey berraklasip duru bir fotografa donustu, cercevesini yerlestirip evin her odasinin en buyuk duvarina yerlestirdi. hikayenin en basinda anlaticinin yoldasi tutup bakmisti gozlerine, 'olmaz' demisti, sonra digerleri de bu cesareti gosterip soyleyebildi 'olamaz' diye, taraf tutabilecek cesareti olan arkadas dunyada bahsedilen en guzel surprizlerden biriydi belki de. simdi herkes hep bir agizdan ayni seyi soyler oldu, sahneden inmenin kacinilmaz oldugunu ve oyunun artik son perdesinde hikayenin degistirilemeyecegini. ruyalari vardi anlaticinin, yanindaki insanlara hic cekinmeden anlatip durdugu, uykulardan kacip sigindigi hayallerin gerceklesme ihtimalleri vardi, o sehirden bu sehre gezip durdukca hayallerini gerceginden cok sever oldu hikayeci, sirf hikaye devam etsin diye, yeni sayfalara yer kalsin, gunese uyku karisabilsin diye sayfalarina doldurdu her seyi, geriye kalan, hikayenin sonunun verdigi haz ya da hayal kirikligi degildi, geriye kalan, sayfalardan tasip yerlere dokulen bir an bile olsa, kisa bir zamanda bile gecse, hikayecinin cabasiydi, hikayecinin inanci ve ugrasi, hepsi guzel bir yaz aksamini simgeleyen emekler, cunku hikaye bittigi zaman geriye sadece hikayeyi yazma cabasinin, emeginin guzelligi kaldi geriye.

ayni ses, ayni dil, belki de ayni dertler. kis gecesi, yaz serinligi, kus sesleri, deniz pariltisi, gokyuzundeki bulut izleri, ruyalarin bitmek bilmez cileleri, herkesin her seyin sesi, dunyanin donusu carpar durur yavastan, elini uzatsan ulasabilirmissin gibi havaya, asili kalmis karsinda dusunceler. anlatici hem gidiyor, hem gulumsuyor sahneden, onu anlayan birkac kisiyle birlikte.

olumsuzluk yok, zamansizlik yok, sonsuzluk bir ruyadan ibaeretken, insan her seyin ozunu icinde biriktirmis bir yaratik, ickinin verdigi guzel hayalle olumu hancerlemeye calis, karsina gecip de durdugu zaman son saniye sen de sevin bir cuval bosluktan olusmadigina, daha yazilmadan silinmis bir hikayen olmadigina, bozuk, cizilmis ve cope atilmis bir plak olmak bircogunun kaderi, ama aksine tesebbus edebilenlerin guzel hayalleri, gecenin sesi gibi duracak her yerde, kimisi daha taninmadan tam unutulup silinecek, kimininse isminin zikri yeterli bir sebep olacak devam etmeye ayni sarkilari dinlemeye, sokaklardaki kalabaliklarin arasinda gezen golgelerden uzaklastikca, duz bir hayatin mimari olmadigina, hayatta bir bos surahi gibi duran insanlarin anlamsizliklarina siir yazabilecek kadar dolmus bir buluta benzeyeceksin. tum bu curumusluklerin karsinda yolculuk en guzel ruya, en umut dolu ugras oluyor hikayeci icin, zihninin odalarini bir bir bosaltiyor, kiracilarini cikarip, kapatiyor kapilarini, sesler azalip kimse kalmadigi zaman, anahtari takip kapiyi kilitledigi zaman hikaye yeniden baslayacak, biliyor.

gelen geçene sordum, ondan avare oldum

2010-07-15T16:21:00.004+02:00

gecenin yarisini gecerken sokaga atardi kendini kucuk sehir sessizligi. beyaz gunesliklerin sakladigi binlerce oda, yaz gelince, gun uzayinca ne yapacagini sasiran cocuk gibi, uzayip gidiyor gunler, oyle hizlandi ki zamanin akisi, ne tahmin ne tahammul edebiliyor insan. buyursun, adam olacak diye beklerler, bir turlu cikip gelmez icinden o adam, hala yaz aksamlarinda ne yapacagini sasirir durur sehir ama hep de yapilacak bir sey, yetisilecek bir yer vardir. en guzeli de sicaktan bunaldigin gunun aksaminda hic caktirmadan uzerine coreklenen serinlik ve sehir kokulu ruzgardir belki de, kucuk seyler, cok kucuk seyler, cok kucuk dertler, kucucuk dermanlar, anadolu ezgilerinde surekli yinelenen bir serzenis vardir, anin getirdigi olanaklari yok sayan, butun olanaklari yadsiyan, oldurucu bir dert vardir bir yerlerden cikip gelen, ne bilim ne ilim kar eder, care bulunamaz, belki de iste bu mudahele sansi birakmayan masalsi dogu sancisi her seyi sarip sarmalar, bambaska bir sey yapar cikarir sicak sehir aksamini, nerde olursan, kim oldugunu dusunursen dusun, cunku daha kucukken, daha haberin yokken, icine tohumlari itinayla ve nazikce yerlestirilip, sonra da hic belirti gostermeden yeserip dallanan, budaklanan, suyu eksik edilmeyen tabiplerin bilmedigi bir dert vardir icinde, avare yapar seni.

http://fizy.com/s/1ai4gr

raise a tent of shelter now, though every thread is torn vol. 2

2010-07-09T16:50:00.003+02:00

ben bir turlu gidemiyorum, gittigimde neler olacagini hayal edebiliyorum, pastoral ve buyulu bir manzarada kendimi sahnenin en ortasina koyup izleyebiliyorum, denizi mavi, gunesi kirmizi, filtresi sari-turuncu bir kameradan yazip-yonetiyorum filmimi, ama bir turlu sonunu getiremiyorum, her nasilsa en son planda baska bir sey giriyor araya, ya gecmisi gosteren bir sahne, ya da paralel bir kurgu oyunu, her halukarda bitmiyor sekans, sanki kendi ozgur iradesiyle sonlanmamak icin bilincimi akitiyor gozlerimin onune, yirmi yil geriye sicrayip unutkan beynimin hatirlayabildikleriyle beni biraz daha oyaliyor, butun bunlar olurken zaten ana planda o kadar cok sey degisiyor ki hikayenin gidisati da ister istemez farkli bir yol aliyor, hikaye, bir nevi, kendi kendini yeniden yazip duruyor, ya da beni buna inandirabildi tum gunesin doguslari, gecenin uzun-kisa oyunlari, insanlarin yavas cekimde gelip, karsimdan gecip gidisleri, el sallayin etrafiniza, sarki hala bitmedi, ve son hic gelmedi, devam ediyor.

dünyayı gönlümce olacak sandım

2010-06-13T23:43:00.002+02:00

"rengi gozumde solan dunyada" yapacak ne kalir geriye? Insan bazen kendini cok mutlu hissederken korkar ya acaba ne olacak diye, oyle bir derdinin olmamasina sevinecek hale gelebilir mi acaba insan? herkes gibi yasasam ya ben de, niye beceremedim ki hic diye dusunen cok kisi var mi acaba? zamanla alisiyormus insan her seye, peki tamam ama ya alismak istemeyenler ne yapar?

Julide Ozcelik adinda bir kadin cikiyor Neset Ertas'in Ah Yalan Dunya'sini aliyor, yeni bir duzenleme ve gayet guzel bir vokalle icindeki caz aski bitmeyenlere bir hediye veriyor, Turkce caz ihtiyacini damardan karsiliyor iste.

who cares what's behind

2010-05-12T22:25:00.007+02:00

firtina kiyilarinda
sessiz, yolsuz, cakillarin arasinda akreplerin siyahi
kara gecenin kararmis en zalim heyecanlari
uyanmaktan korkuyorsun
bu hayat, bu sana bahsedilen nefesin tadi
damagini yakarak geciyor her seferinde
pencere onu ciceklerini solduruyorsun
soguk, buz gibi iliklerine isliyor durmadan
farkindasin her seyin,
her sey seni yiyor kurt gibi,
lime lime oluyor etlerin,
ilik kanin akiyor teninden kayarak,
uzuvlarinin en guzel duyarsizligi,
soluksuzlugunun ruya alemi hayalleri,
cocuklugun korkunc kabuslari,
atmosferden calmaktan utaniyorsun,
bu oksijene ihtiyacin yok,
son surat giden arabanin yolcu koltugunda,
zifir yolun bitmeyisini izleyip daliyorsun arada bir,
tek bir hamle,
tek bir hareket
her seyi yok etme gucunde,
icinde durmadan kaynayan yasama istegi kandiriyor seni,
sen hiclige dogru adim attikca
arkandan bagiriyor gecenin nefessiz kalmis yilanlari
yoruldukca devam ediyor bu
belki sizana kadar
belki yazamayacak hale gelene kadar

in maynard we believe

let the whole world look in
who cares who sees anything?
i'm your passenger

maynard'in sesi mi, sarkinin bunyeye zik zak ettiren gerilimi mi, yoksa gitarin beyni oksarken tirmalayan armonisi mi bu kadar bagimli kilan, here i lay, just like always...

take me to the end. lutfen.

sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı

2010-05-02T01:53:00.009+02:00

nostalgia #1

All the pictures have all been washed in black, tattooed everything...

uyaninca 18 saat kredin var, kullanmak icin seceneklerin, sonra insanlar var, sonra tercihler, yeni seyler, durmadan dogan gunes, durmadan aydinlanan gun, hava, su, yemek, sigaran, ellerinin degdigi her sey belki de ayni, her anin bir tekrardan ibaret, yorgunlugun o kadar tanidik, bikkinligin zihninin arka sokagini ele gecirmis, o kadar ayni ki her sey, o kadar senle dolu ki gozunun onundeki her saniye, o kadar sana bulasmis ki yasam, senden baska bir sey kalmamis, beyninin kivrimlarina yerlesmis sehirler, insanlar, gunler, anlar, anilar, hayaller, bildiklerin, bilmediklerin, bilmek isteyip de ogrenmeye cesaret edemediklerin, degismelerin, degismeyecen yonlerin, kafan karisiyor, bir corbaya donuyur, aksam olunca, geceye gecince gun, kredin bitiyor, kapatiyorsun gozlerini, kapatmak istemiyorsun cunku bu gun de diger gunler gibi, yeni bir anlam katamadan uzanding yatagina, daha cocukken hissettigin otekilik derinlesmeye devam ediyor, ne olursa, ne degisirse degissin olmuyor, bir turlu baglanamiyorsun, akip giden gunun ahengine uyum saglayamiyorsun, disaridan seyret gunu ve yatagina uzan, belki uyumak tek ortak yonun diger insanlarla.

nostalgia #2

o pürtelaş piyasalar, ilk sevda ilk gözyaşları
yolları hep gurbete bağlar, ah o gönül şarkıları

asklar da vardi-r, sora sora bulunur mu yollar bilmezsin, bir gun delirip, ya da delirmekten korkup, evden kacan, karlarda tek basina gezen cocuk da sendin, aksama kadar, uyumadan once kasetlerinden dinledigin sarkilarin, hayatin ne anlama geldigini, niye yasadigini anlama dertlerin, hepsi bir kenara, o ilk askin, onun gulusu, simdiki halinin hicbir sey ifade edemeyisi, sanki o dokuz yil onceki deli sevmenin nesnesi farkli bir varlikti, artik yok, ama oznesi yerinde, kivrilarak, donuserek belki, ama orada duruyor.

nostalgia #3

the story is old, i know, but it goes on

zamani artik takip edemiyorsun, ne de zaman seni, karsilikli bir isteksizlik, karsilikli bir bikkinlik, yollara dosenen mayinlarin cekici hayalleri, tani kendine diye beynine yumruklar indiren geceler, ve korku, ve sonuna kadar korku, korkunun arkadasi yalnizlik, karanligin ilk saniyeleri ve sabaha kadar morrissey'in sesi, o gunlerden bu gunlere, music is still my religion.

nostalgia #4

sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet nisyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam

a. h. tanpinar

nostalgia #5

He remembers those vanished years. As though looking through a dusty window pane, the past is something he could see, but not touch. And everything he sees is blurred and indistinct.

ve imkansizliklari kabullenerek surdurdugun yasam, yasamadan.

frozen to myself

2010-04-27T23:01:00.003+02:00

Yabanci bir ulkede hastanelik olmak kadar korkutucu kac sey vardir?

Belki tutuklanmak, hapse girmek daha beterdir.

Bitmeyen saatler, gozlerimi acitan floresan, hastane yataginda titreyerek tek basima yatarken calan telefonum, telefonu acamayisim, acsam aglayacak olmamdan emin olusum, belki sesim bile cikmazdi hem. Neyse ki o vardi yanimda, yalniz degildim tamamen.

Ama yine de, korkunun iliklerime isledigi andi belki de o 10 saat, hem de ayni zamanda yine hayatimi degistirecek kudrette bir deneyimdi, o gece hic suphe duymadan elveda dedim berlin'e, ayrilik biraz sunerek gerceklesse de, bitti iste.

how can it feel, this wrong ?

Monkey killing monkey killing monkey

2010-04-11T04:38:00.001+02:00

Mikroskopik varligimizin serefine;

Aptal maymunlarin evrendeki yeri, tiklayin.

Monkey killing monkey killing monkey
Over pieces of the ground.
Silly monkeys give them thumbs,
They make a club
And beat their brother..down.
How they survived so misguided is a mystery.
Repugnant is a creature who would squander the ability
to lift an eye to heaven conscious of his fleeting time here *

*Tool - Right in Two

Fazla soze ne hacet.

and i'm the one with no soul, one above and one below

2010-04-08T23:12:00.004+02:00

Five Hot Stories for Her - Trailer
Uploaded by lustfilms. - Discover more animation and arts videos.

Izlediniz mi? Peki, bu da nedir diye sordunuz mu? Uzun suredir uzerinde yazmak isteyip de yazamadigim bir konu bu, hem yeteri kadar ahlaksiz olmadigi icin de bu blog artik zamani gelmis sanirim. Erika Lust adli kadinin "5 Stories for Her" adli porno filmi bahsi gecen. Pardon, feminist porno. 5 farkli hikayeden olusuyor film, bir heteroseksuel cift, bir lezbiyen cift, bir homoseksuel cift, bir fetis ve bir grup sahnesinden olusuyor film kisaca.

Nedir hakkaten bu? Sans eseri denk geldim, merak edip izledim filmi. Seksi bu kadar estetize ve gercege yakin yansitabilmis baska bir film yok sanirim, her ne kadar role-play olayi beni her halukarda sogutsa da, oyunculuklarin da gercekci olmasi icin ugrasilmis. Erika Lust adli hanim hanimcik kizimiz ana akim porno endustirisinde kadinlara yonelik porno filmlerin aslinda ne kadar kotu oldugunu fark ettikten sonra bu ise girismesiyle ortaya cikmis bir film, romantizm, sulu ve yapay ask sacmalamalarindan uzak, sadece icten gelen cinsel cekimi tatmin etme durtusu, hem de en stilize haliyle. Cesitli odulleri arasinda bilmem neresi en iyi feminist porno filmi odulu de var. Izleyin. Hatta aklinizda tutun, belki de izlediginiz ilk realist porno olacak bu.

Filmin soundtracki de Hole - Violet, ayrica leziz. Dinleyin.

cemre

2010-03-26T09:54:00.002+01:00

Lives don't change. We simply become more comfortable with our core misery, which is a form of happiness.*

*Bored to Death

hallelujah, it's time for you to bring me home

2010-03-18T17:32:00.003+01:00

Yeni baslangiclarin, daha iyi kaybetmelerin, bikkin baharlarin, umutlu sakarlarin, ve hep beklemeye hazir olanlarin, gunes cikinca gulumseyenlerin arkaplan muzigi.

2 yil kadar once, Ankara'nin kuru cografyasinda araba surerken dinlemeye sartlandigim, melodisi huzur verse de, bir sekilde aglama hissi uyandiran, ama gulumseyerek aglatma ihtimali olduguna inandigim The Shins eseri, New Slang.

Bir de icinde kimildamadan zamanini bekleyen, en zayif aninda karsina cikip suratina indirecek, kaybetmenin ne demek oldugunu en iyi anlatan, artik hicbir sey her seyden anlamli oldugu anin muzigi

Bugun gunes parladikca, bahar geldigini hissettirdikce, derim isindikca dinlemekten uzak duramadigim, zamansiz dagilma seromonisi, Tool, 10.000 days.

Afiyetle.

Can I get a minute of not being nervous and not thinking of my dick

2010-03-07T22:55:00.002+01:00

Bir suru insan var etrafinda, belki cok yakin arkadaslarin, belki hic tanimadiklarin da dahil gruba, muzik sesi belli belirsiz, durmadan gulumseyen gozlerle karsilasmaktasin, icinde birikip durmayan bir seyler var, yavasca kopuyorsun etrafindan, aklindan gecenleri secemeyenlerle dolu cevren, belki bir iki cok yakinin biliyor, ama onlar da bir sey yapamayacaklari icin engellemiyorlar seni, labirentin icine giris yapiyorsun, ve o anda bulundugun duruma eslik edecek sarki da calmaya basliyor.

Bu ani anlatan sarki budur:

The National'in Boxer albumunden Slow Show adli sozleri siir, melodisi tekinsiz tekrar, vokali mideye yumruk indiren duraganliktaki tum zamanlarin en iyi 'kaybedenler' sarkilari listesine bodoslama giris yapan sarkisi; melodik depresyon.

I want to start over, I want to be winning
way out of sync from the beginning

Looking for somewhere to stand and stay
I leaned on the wall and the wall leaned away

afiyetle.

ordinary is no place to be

2010-03-05T20:33:00.004+01:00

Gunden sonra gece, kistan sonra bahar, pencereden disariya kacan zaman.

Sehirli iki robotun aski, kisa film, gunes bulasmis resimler.

Belki de insanin ulasamadigi, hayallerine batirip cikardiklari, bugulanmis kis sabahi pencere caminda cizilmis sekillerde mi?

Sagim, solum, bahce degil artik hicbir yer.

Toz, leke, gece, ve sinsice coken umutsuzlugun sikintisi.

Iki robot, bir ask, ve ask acisi.

Bircok insan, hic ask, ve ask ozlemi.

I'M HERE - A LOVE STORY IN AN ABSOLUT WORLD BY SPIKE JONZE from IN AN ABSOLUT WORLD on Vimeo.

'Aska' ve 'Sads'le tanistirmasinin yaninda, bu sarkinin durduk yere, zamandan koparip, zamanin disina cikarisina bagimli oldum bir anda. Sarkinin tamami:

oylesine

2010-02-28T22:49:00.006+01:00

Soyle baslayalim;

Jehan Barbur soylemeye basladiginda ben de bu soguk sehrin iki derece isinmasina sevinmeye calisiyordum. Ozlemem dedigimi ozlemeye basliyor, kendi kendime kabul etmedigim seylerin aslinda icime yavasca yerlesmeye baslamis oldugunu mecburen goruyordum. Kafamin icinde binlerce cark var, carklarin birbirine degmesi icin tum gucumu kullanip sonra da cikan seslerden korkacak kadar celiskili bir insanim.

Hayatiyla ne yapmalari gerektigini az cok bilen insanlari kiskaniyorum. Ben ve benim gibi bir iki arkadasim, kacak modunda, bize cizilmis hayati redderek terk ettik Ankara'yi bir sure once, her birimiz farkli yerlerde, hala kacmaya cabaliyoruz. Simdi dusununce olayin aslinda yasadigin yer degil, kendi icinde goturduklerinden kaynaklandigini soyleyerek kliseye baglamak istiyorum, bagladim. Bir de Jehan Barbur'u cok sevdim ben, iki gundur onu dinlemekten, bir turlu gerceklesmeyen Istanbul'da yasama hayalime iyice isinmaya basladim, bunu da kacmaya baglayacaktim iste. Olsun, hayalimin ne oldugunu tam bilemesem de, yasadigim hayatin ayricaliklarinin farkinda olsam da, burada soguktan bikmis usanmis bir bitkiye donusmek istemiyorum artik, insanin yasadigi kultur ve sosyal hayatla iliskisi her anini etkiliyor, bilmeden de olsa, sevgili Alman yoldaslarim, sosyal yasamdaki soguklugunuz ve yok olusunuz soguttu beni bu sehirden artik.

Bu sehir surekli yasamaya musait degil kesinlikle, ya da ben bir yerde devamli yasamaya musait degilim ama neyse her halukarda, hayal kurmak, hayal etmek onemli bir seydir, pesinden kosmak gerekir diyerek, ve ergenligimden beri kurdugum hayali gerceklestirme kararina variyorum, Huzur'u bir de o sehrin icinde yasarken okumak istiyorum, Berlin'deki yasamima artik en azindan zihnimde de olsa dur diyorum, gercekte yerini ne zaman bulur bu karar bilmiyorum ama en kisa vadede yarim yil, en uzun ihtimalde bir bucuk yil sonra buradan ayrilacagimi goruyorum cok rahat ve istekle. Bu duygu ve dusunce yumagina Jehan Barbur hanfendi kadar bu postun bonus sarkisi 'Bosphorus' da eslik etti son iki gunde. Hem Barbur'un sarkilarinin hem de 'Bosphorus'un ortak etkisi duygularin, hislerin buyumelerine sebep olmasi, cogalmalarini zorlamasi, ve insani sasirtip bilmedigi seyleri istetme kapasitesi. Boyle garip seyler iste. Cunku

belki çocukluktan kalan
küçücük bir hikayenin
ardından gitmek içindir uykular
belki yaşanmamış yaşanacak
onca hayal peşinden koşmak içindir
bütün masallar.

Ve hatta;

uyan uykundan çok uyursan her şey geçer yaşamadan
uyan güzel uykundan ne kadar tatlı da olsa hayat
uykuyla geçmez yaşanacak o kadar çok şey
anlatacak anlayacak çok hikaye var aklımda
ama sen uyursan kime anlatırım sen gözlerin kapalı kalırsam kime
çok uyursam gözlerim mahmur kalır güneş ısıtmaz kirpiklerimi

Soyle de bitirelim o zaman;

Bonus*:

* hrabar sagolsun.

sebepsiz

2010-02-19T01:56:00.003+01:00

Bu pencereden bakmaya devam ettikce, bu hayalleri kurabildikce, yazin ortasinda, aksam ustu sicaginda buyuk bir sehirde tek basina evine gitme telasina dusebilme ihtimalini hic yasamadan ozleyebildikce, cocuklugunda bir turlu gelmeyen uyku oncesi, yataginin basucunda duran radyodan dinledigin sarkilari hatirlamaya calistikca, sonra aniden bir kitabi okurken cocukken kuzeninle bisiklet gezilerinde simdi adini hatirlamadigin cikolatayi gozunun onune getirdikce, bogazin uzerinden yuruyerek gecebilecegine inandikca, tanidigin insanlari unuttukca, yeni insanlari tanidikca, asik olduklarini ruyalarinda gormeye devam ettikce, geriye bir adim atip hayatini uzaktan seyre daldigin zamanlarda, her zaman aklinin koselerinden beklemedigin bir korkun karsina cikip seni sasirttikca, sen yine de bir sekilde yasamaya devan ettigin zamanlarda bazi insanlari ve belki de bazi sarkilari dinlemeye devam edeceksin sanirim, kendiliginden gelecek bu, gitsen de, kalsan da cok degismeden belki de.

once upon a summer in kreuzkölln

2010-02-12T22:02:00.006+01:00

2 Temmuz 2009

Kanosuyla turuncu gunese dogru kurek ceken yalniz adamin etrafindaki beyaz ordekler, ufukta gorunen beyaz balon, sol altta yigilmis ici kum dolu kirli beyaz cuvallar, Kreuzberg ve Neukolln'u ayiran kanalin resmi, ve hayallerin uzun ve macera dolu seruveni, bitmeyen gun, bitmeyen gece, hic bitmeyecekmis gibi hissettiren bir zaman dilimi, 2009'un bitis cizelgesi.

mama, help me to live

Love is biochemically no different than eating large quantities of chocolate *

2010-02-12T17:41:00.005+01:00

is overrated.

------------------------

A

is never enough.

* the devil's advocate

ben kendi kendimin ailesiyim *

2010-02-11T14:00:00.005+01:00

Yazin Istanbul Modern'de gordugum bir resim vardi: Alp on a white background

Taner Ceylan isimli bir sanatci, sonrasinda katildigim yaz okulunda da bazi resimleri gosterilmisti, o iki haftalik egitimden unutmadigim tek sey sanirim Taner Ceylan'in rahatsiz edici, sasirtici, ne tepki vereceginizi sasirtan fotograf gercekligindeki resimleriydi, Taner Ceylan'in ne demek istedigini cogu zaman belki anlamadim ama Ceylan'in yaptigi ise, universitesindeki isinden olmasina ragmen curetkar sanatini icra etmesine, dunyada cagdas sanat adina geldigi yerlere hayranlikla bakiyorum. Bu resimdeki sanirim bir traveste, ismi Alp ve ortaya cikan bulanik portre bu konuda yapilmis en iyi islerden biri belki de, beklenmedik, mideye yumruk atan cinsten. 'Taner Taner' isimli isinden olmasina sebep olan otoportesi de asagidaki, acikcasi ortaya cikardigi bu kafa karisikligi, ustelik bunu Turkiye gibi sanatin can cekistigi, sansurun pencesinden hicbir zaman kurtulamadigi bir ulkede yapmasi bile buyuk bir is;

Ceylan bildigim kadariyla ilk once fotograf cekiyor sonra fotograf gercekliginde resimlerini olusturuyor, yani resmini yaptigi materyal aslinda bir fotograf, iki katmanli bir gerceklik olusturuyor sonuc olarak, bir nevi neyin gercek neyin kurgu oldugunun artik ortadan kaybolusunu gormek mumkun, bu da zaten Ceylan'in kullandigi konulari dusununce daha da onemli hale geliyor, cinsel kimlik kurgulari, kurgularin gerceklesme cabalari, kurgular arasi catismalar ve bazi kurgularin kendilerini gercek zannedip diger kurgulara olusturdugu baskilar ve butun bu catismalarin ortaya cikisi, butun bunlari anlatiyor Ceylan'in resimleri bana.

Sonradan ismini zorla hatirlayip eski islerine goz atma firsatim oldu Ceylan'in. Asagidaki resminin adi 'Nirvana', bu posta gidecek sarki da Antony and the Johnsons'dan Cripple and the Starfish'dan baskasi olamaz sanirim.

* 'ben kendi kendimin ailesiyim' de resimlerininden birinin ya da sergilerinden birinin adi diye tahmin ediyorum ama genel cercevede zaten resimleriyle dusunuldugunde ne demek istedigi gayet acik.

soldier of love

2010-02-10T16:33:00.004+01:00

Sade'nin en iyi isi kabul edilen 'Lovers Rock'dan da oncesinde, ergen halimle nasil olduysa bir "Best of Sade' albumu edinmistim. Daha dogrusu internet yoluyla, o 146 numarayi arayarak ve telefon faturasini gocurerek album indirip duruyordum, Justin Timberlake hala N'sync (boyle mi yaziliyor bu?) diye sikko bir grupta, Sting 'a desert rose' deyu deyu ne idugu belirsiz oryantalizm pesinde kosarkene ve trt 4'de show me the meaning of being lonely diyen parlak bebelerin zamaniydi (kafalarini sallayislarini unutamiyorum, lanet olsun). (O Trt 4 muydu 3 muydu bilmiyorum ama haftada bir gun aksamustu bir yabanci muzik programi vardi hic unutmam, mektubumu bile okumuslardi canli yayinda, rezalet)

1o yil oncesinden bahsediyorum. Ben onlari dinlemiyordum yalniz (dinlediysem bile dinlememis gibi hissediyorum simdi), ben Scorpions'u (oh yeah 'still loving you', derslere gec kalma sebeplerimdendir bu sarki) yeni kesfetmis, 'yesterday'in ne kadar romantik bir sarki oldugunu dusunuyor, sonra da "I just called to say I love you' diye mirildaniyordum falan. Turkce muzikten aklimda kalan cok bir sey yok, o zamanlar Sezen'in ben vitaminken yaptigi harika sarkilarini yeni kesfetmis, bir de grup gundogarken'in cok sik kapakli bir albumlerini, ve bulent ortacgil tribute albumunu hatirliyorum (of tamam arada murat kekilli falan da giriyor isin icine de, konu dagilmasin simdi).

O arada bir kopma oluyor bilmiyorum ama Craig David falan da dinlemeye basliyorum, cok seviyorum vesaire. Ama asil butun bunlarin arasindan o zamanda kesfettigim ve hic aksatmadan surekli dinledigim, ve hala da dinleyebildigim belki de tek kisi Sade kaliyor. Yani ic anadolu'nun kucucuk ve bagnazlikta tavan yaptigi, Ferdi, Muslum, Orhan disinda kimsenin baska bir sey dinlemedigi, tek kasetcisi olan bir ilcede ben bir sekilde Sade ile karsilasiyorum, zaten asigim, ask da imkansiz ask. (Ricky Martin de o aralar unlu oluyor, un doz trez diyerekten). O yillar bende hep birbirine karismis durumda zaten, hangisi once geliyor sonra geliyor bilmiyorum ama simdi Sade'den 'no ordinary love' dinlerken hala odama kapanip, windows 95 isletim sistemi yuklu bilgisayarimda yaptiklarim aklima geliyor. (az porno siteye girmedi o bilgisayar).

Neyse, Sade'nin dogru telaffuzunu bile bilmeden yillarca dinliyorum (şade imis dogrusu). Ankara'ya tasiniyoruz, lise yillari vesaire, bir suru sey giriyor araya falan ama Sade hep duruyor bir kenarda, simdi 10 yil gecmisken yeni albumuyle sonunda tesrif etti sevgili Sade'cigim, 'soldier of love' ile. Albumu edindim ama henuz tam anlamiyla dinleyebilmis degilim de, albume ismini veren (tobe yarabbim) 'soldier of love' dinliyorum durmadan, eski sarkilarina benziyor, Sade'nin sesi hala muhtesem, yorumu deli ediyor beni, kivrandiriyor ama album ilk bakista cok heyecanlandirmadi maalesef beni, biraz zor zaten 'by your side', 'cherish the day' gibi sarkilarin yanina yaklasmak artik. Yine de o zamanlari hatirlatip, gecmisi bir an da olsa onume koyup durdu Sade, hala seksi bu kadinin sarkilari, hala deli.

Sade cok para kazandiran bir sarkici, sanirim o yuzden son sarkisinin videosunu bulmak bile zor ama kendi anasayfasindan su linkten tadina bakabilirsiniz. Onu gectim de eski sarkilarina da goz atin derim eger dinlememisseniz henuz, 'no ordinary love', 'by your side', 'cherish the day' ve 'flow' ve tabi 'smooth operator' aklima ilk gelenlerden, ne bileyim dinleyin iste ya.

coast to coast, la to chicago, western male.
across the north and south, to key largo, love for sale.

smooth operator,
smooth operator,
smooth operator,
smooth operator,
smooth operator...

(yarim ingilizcemle su kisma eslik edecegim diye az travma yasamadim kucukkene)

and become all that they told you

2010-02-07T21:49:00.002+01:00

Hayat her seyin yaninda biraz da bencilligin uzerine kuruluvermis. Bu bencillik kendisini unutturacak kadar yaygin ve buyukmus. 'Insan dunyaya, diger insanlara bir sekilde baglanabilmek icin kendi canina bile kiyabilir' diyen kim oldugunu hatirlayamadigim biri vardi. Aklimin bir kenarina yerlesip kalmis sozlerden biri, simdi cikti geldi tekrardan gozleriminin onune. Hayat o kadar buyuk, o kadar karisik bir sey ki, bu sozun ne anlama geldigini zamanla daha cok anliyorum. Tori'nin sarkisinda soyle bir kisim var;

well i'm not seventeen but i've cuts on my knees

yasi kac belli degil soyleyenin ama 17 olmadigini belirttiginden yirmilerinde oldugunu varsayiyorum dizlerinde kesikler olan kizin. belki de yakin ya da ayni yaslardayiz ama onemli olan o degil. Sarkinin carpip kacan kismi 'i've cuts on my knees' kismi, benim mesela yok artik dizlerimde yaralar, o kadar koruyabiliyorum kendimi, bircok insanin da yok suphesiz, o cocukkenki sacma cesaretin ve umursamaz maceraperestligin kayboldugunun resmi kanitidir bu sanirim, hayir cocuklugun oyle bir sey olduguna inanan biri de degilim ama oyle olabilirmis dusuncesine takilma ozgurlugumu kullaniyorum. ama o da yetmeyebilir sonucta cunku;

she's been everybody else's girl
maybe one day she'll be her own

da diyor bu sarki.

En son okudugum kitaplarin birinde (kurgu degil bildigin tezle ilgili self-help kitabi ama olsun) az cok soyle bir seylerden bahsediyordu yazar; 'insan cok korunmasizdir degisimle karsilasinca, ustelik sadece kotuye degistigi zaman degil hayat, ayni zamanda iyiye degistigi zaman da insan bir yanini gecmiste biraktigi icin, varliginin bir kismini arkasinda unutacagi ve kaybedecegi icin de uzulur, degismekten korkar-mis.' Buna da care yok maalesef, acisini da tatlisini da sevip devam edin diyor yazar, maceraperestlik falan, hayat ne guzel, ilginc vesaire.

Girl Tori Amos
Uploaded by rozenfelds. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

benim içimde bir kedi

2010-02-06T19:04:00.002+01:00

Onu dusun, bunu dusun, her seyi dusun, aklin patlayacak kivama gelsin, nefes alama, almak bile isteme, uykuya dalmayi ozle, uykudan uyanmamayi sev, sogugu isteme, gunesi ozle, gunesten kac sonra, herkesten kork, herkesten vazgec, hic kimseden bir sey bekleme, her seyden suphe et, yoruldukca vazgecme, vazgecmedikce daha da yorul, sonra her seyin bittigini zannettigin bir zamanda butun duygularini alt ust estsin biri ya da bir seyler, oylece bakakal haline, aynadaki resmine, camdaki sessizligine, elinin durmadan gitmesine sasir, parmaklarini kontrol edeme, oylece birak kendini, birakabildigin kadariyla birak kendini. Bir onceki postta bahsettigim Ezginin Gunlugu albumunden bu sefer de Bulent Ortacgil; Teninle Konusmak. Ayip ediyorsun sayin Ortacgil, ayip!

canımı alsın dar sokaklar, vakitsiz uykular

2010-02-04T16:24:00.002+01:00

Mutsuz insanin serzenislerinde en cok hayal ettigi, aslinda bekledigi, buyulu, masalsi bir gucun her seyi gelip bir anda degistirmesi, cozmesidir sanirim. Benim de en cok kizdigim beklentidir bu. Insan kendi hayatini kendisi yapar-mis, insan secimleriyle, emegiyle olusturur-mus varligini. Buna inanmaya baslamakla daha cok kayiplara karismak niye paralel diye dusunurum bir de. Kolayi aslinda o beklentidir, olmasa da hic, beklemeye deger diye dusunur insan belki.

Ezginin Günlüğü - Kül Vakti (Vokal: Vasiliki)
Uploaded by tipe-bak. - Explore more music videos.

sesler duyuluyor odanin ince duvarlarindan
saatine bakmayi unut
uyanma bugun
gozlerini acmadan, kipirdamadan
bir masal basliyor ruyanda
dinleme
yorganda sigaranla delikler ac
bir sey dusunme,
getirme aklina otobuslerin arka koltuklarini
eline kalemi alip
yazma kabuklasmis sesleri
bir gun belki cesaretin olur
her seye dur demeye
gece olacak nasil olsa
uyursun tekrardan

-------------------------------------

Ezginin Gunlugu'nu zaten sever, dinlerim, bir de Ceyrek diye bir tribute albumu cikarmislar. Kul Vakti'ni Vasili yorumlamis, katmis, karistirmis. Bir seyler yapmaya sevk eder bu sarki adami, ne bileyim mesela, belki de Istanbul'a git der, ya da birak bu isleri, unut her seyi der, bu sarkiyi dinleyerek biraz da oralarda kivran der, sanki daha kolay olacakmis gibi, tabi bir de sev der, tam bu serzenisleri hissedecek kadar, canimi alsin dar sokaklar dedirtecek kadar, ya da korkutup uzaklas der, iki adim oteye.

*Ha bir de Fatih Akin kullansin bu sarkiyi bir gun, bir filminde.

and i'm just looking at the floor, just looking at the floor

2010-01-31T17:56:00.002+01:00

toparlan evlat

hüzün kokuyor üstün başın

(16 Haziran, Cumartesi, 2007)

bir pazar gunu klasigi, anksiyete saldirilari, dunyadan yok olma istegi ve paranoyanin sicak kucagi ve birikmis kelimelerim.

Kopardım dilimi en son

inledi Yine de içimde

farkında olmadan

kan kaybından mezar taşı

içi buz gibi soğuk

içi buz gibi korkunç

orada unuttum işte

(14 Haziran, Pazar, 2009)

tedirgin kararlar

her daim kanar

yazdım

oraya

buraya

içi boş mezar taşlarına

gidişiyle kepengini çekmiş aklım

tecavüz ettikten sonra bana

(16 Haziran, Cumartesi, 2007)

nedense yine de

diyemiyor kimse elveda

kapı orda hep açık duruyor

le tristessa durera

(24 Haziran, Pazar, 2007)

i feel so funny and i feel so sad

2010-01-29T14:34:00.004+01:00

"i could stand some lovin
oh so bad"

Hayatta her seyden bir gun nefret edecek hale gelir mi insan, nefretini neyle besler, nereden alir bu gucu, yorulmaz mi? Hayatin her pisligine ragmen ne yasatir insani, ne hala burada durmani aciklayabilir, nerden gelir bunun motivasyonu? Artik inandigimiz hicbir sey kalmadi der zamanin sesi, artik bekledigimiz, umdugumuz, hayal ettigimiz seyler yok oldu der saatin tikirtilari. Oyle bir yerdeyiz ki diye dusunur sokakta gece yarisi otobus bekleyen adam, ruzgarin kibritini sondurmesine kizamaz. Oylesine bir haldeyiz ki diye yazar belki biri besinci katinda 20 katli binanin. 2o katli binanin besinci katinda yasayan pencereden bakinca gorur belki otobus duraginda bekleyen adami. Otobusu beklemekten ici daralir, soguktan cani sikilir, sigaradan cigerleri acir. O anin fotografini ceker, cerceveletir ama adam birazdan gelen otobuse biner gider. O iki insan ayni seyleri dusunduklerinin farlinda degillerdir, olamazlar. Bunu kesfetmeleri icin hangi matematiksel hesaplamaya danismak gerekir? Belki de akillarinin ucundan bile gecmez. Ne de olsa o katta oturan biri, o durakta bekleyen birileri hep olur. Belki de bu hem nefretin hem de dayanmanin, umudun temelidir. Bir seyler hep var olmaya devam edecek, aralarindan secip durdugumuz mutluluklari ince bir ipe dizip kolye yapacagiz sonra ama tabi ki bir gun her sey de bitecek herkes icin. O zamana kadar, devasa pencereleri ve perdesi olmayan bir odanin kenarina ilismis koltugumda, elimde cayim, kahvem ya da her neyimse, dudagimda sigaramla, disariya bakip muhasebe yaparken, odanin diger kosesinden gicirdayarak Nina'nin sesi gelsin, yavas yavas alistirsin garipliklerine vaktin akisinin, saatin yanisinin ve gecenin isiklarinin.

Tum zamanlar listemde, en yuksek siralardaki yerini hep koruyan bir sarki "I want a little sugar in my bowl". Birkac yil once the wire'da da karsilasinca ve dizideki bir sahneyle ozdeslesince artik unutulmaz bir yere kondu benim icin bu sarki.

* Nina, tanimadan ozluyorum seni.

ocak akşamı

2010-01-26T18:20:00.004+01:00

-16'dan ilerleyen saatlerde -21'e kadar dusecek olan sicakliga aldirmadan yasamaya calismak zor mu kolay mi su an icin emin degilim. Iki ay sonra hayatimin nerede, nasil, kiminle devam edecegi hakkinda en ufak bir fikre sahip olmamama ragmen, ve bu belirsizlik endise saldirilari ve depar atislarina sebep olsa da, tez, mide, spazm, kramp ve sanci kelimelerini tekrar ettirse de, su an icin emin oldugum tek sey Ortacgil'in dediklerini tekrar edip durmak istedigim, biraz degistirerek. olamaz mi? olabilir.

"belki benim kağıt param, bir şekilde, döne dolaşa senin cebine girmiştir"

editimsi: bu sarkiyi bana teee ne zaman once tanitan cagnan'a sevgilerimi iletiyorum buradan, unutmadan.

and it breaks my heart

2010-01-24T23:34:00.003+01:00

Rob: I can see now I never really committed to Laura. I always had one foot out the door, and that prevented me from doing a lot of things, like thinking about my future and... I guess it made more sense to commit to nothing, keep my options open. And that's suicide. By tiny, tiny increments.

(shake it up)Su garip dunyanin garip duzeninde yasayip gidiveren garip organizma halimiz bize hic yardimci olmuyor. Beni pazar gunleri hep rahatsiz eder, dunyadan silinse umursamam, 6 gun kalsa sasirmam. Oturur ders bile calisir hale gelirim, yazi yazarim, kimseyle konusmak istemem, odamdan cikmam, sigarayla sevisirim. Bir de bir sey arar dururum, ya gozlugumu ararim cekmecelerde, ya uzun suredir gormedigim bir fotografi, ya da eskiden dibimi dusuren birinin facebook sayfasini (i never loved nobody fully), sigara paketi arada bir kaybolur ama en buyuk korkum pazar gunu sigaramin bitmesidir, stoklarim. Ertelerim, uyanmayi, kahvaltiyi, temizligi, dersi, onu ve bunu ve hatta sunu bile. Bugun de ne guzel ayni seyleri yaparim diye uyandim bilmeden belki de. Odanin kapisini acip da uc adet zarfla karsilastim sonra. Birincisi atina'dan gelen staj dokumanlarini, ikincisi master basvurumun ulastigini, ucuncusu ise mart sonu itibariyle odamdan cikmam gerektigini bildirir bana. Sonra pazar klasigim bozulur, hemen kahvalti yaparim, temizligimi bitirir, bulasiklarimi yikarim, bir telefon beklerim gelmez ben de zaten gururumdan aramaya yanasmam, aklmdan bile gecirmem (always one foot on the ground), sonra gunlerdir takildigim konuyu calisir bitiririm, kalinca giyinip alisverise gider cebimdeki butun parayi bitiririm, yemek yapar yerim, o yemegin bulasiklarini bile yikarim, utanmadan. O kadar erteledim, yapacak bir sey kalmayinca aramaya baslarim yine, is ararim, almanca kursu ararim, doktora programi ararim, burs ararim, bulamam sikilir kapatirim. Sonra onu ararim, yok aramam mesaj atarim (and by protecting my heart truly), sonra okunacak blog ararim, bir yerde bir sarki duyarim ve tikanirim. Sonra o sarkiyi dinlerim, o sarkiyi durmadan dinlerim. (i hear in my mind all this music), high fidelity diye bir film vardi, onu hatirlar huzunlenirim. (and it breaks my heart)

Laura: All I'm saying is, you have to allow for things to happen to people, but most of all to yourself. And you don't Bob, so what's the use?

Dusunur dururum artik, (suppose i never ever let you kiss me so sweet and so soft) dusundukce daralirim (suppose i never ever saw you) sonra da abuk subuk seyler isterim korkumdan (suppose we never ever called). Arkadaslarimla konustuklarim gelir aklima durmadan (all my friends say that of course its gonna get better ), bugunu bitirmek uzere olmanin verdigi bosluk ve rahatlamayla, yarinin hemem geliverecegi gerceginin sikintisi coker durur tam karsima ve ben bir sey olsa da aniden uyusam derim, ya da o gelse, uyumadan once beni opse, uyutsa diye beklerim ama yine de atarim bunlari kafamdan yavasca, rahatca, belirsizlikler uzer beni sakin sakin, disarinin sogugu korkutur, yok olmak isterim aniden, bir bokluk var bu iste ama nedir bilemedim, bir sigara daha mi yaksak ne? (and it breaks my heart).

Rob: ...I agreed that what really matters is what you like, not what you are like... Books, records, films - these things matter. Call me shallow but it's the fuckin' truth, and by this measure I was having one of the best dates of my life.

beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş

2010-01-21T00:07:00.002+01:00

Haftanin ortasi, 8 yillik bir arkadas, kirmizi sarap ve fon muzigi niyetine bir sarki. Gecmis, gecmemis, gecememis, gecmeyi reddetmis nice sey. Bir sarkinin siir gibi sozlerinin sebebini cozemeden, tum hayatini onune caktirmadan koyuvermesi, oylece beklemesi, gitmemesi. Sigaraya baslayali da 8 yil olmak uzereymis, o sigara hep yaniyormus sanki ve durduralamaz bir raki icme istegi konmus odanin tam ortasina. Tum bu dusunceler, bu garip ruh hali her seyden korkutup, her seyden suphe ettiriyormus insani. Bazen camdan disariya bakarken sogugu unutup gulumsedigin anlarin azalip cogaldigini fark etmenle degisebilirmis tum hayatin, bazen bekledigin, umdugun sey gerceklesince en buyuk korkularinla karsilasirmissin. Korkularin hic bitmezmis, bitmez gibiymis, bitemezmis belki de. Bir insani hayatta tutan da neymis, kimmis, nasil olurmus. Bunlarin hicbir cevabi yokmus. Ama asik olurmussun her seye ragmen, kisa bir surede, korkarak, titreyerek, kabuslar gorerek, ellerine degince hicleserek. Sonra da bir turku olup cikarmis karsina, umudunmus.

Ümmüşen - Yeni Turku Derya Koroglu - Sezenler Olmuş - The best free videos are right here

iki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi *

2010-01-18T19:54:00.008+01:00

saturday sun came early one morning
in a sky so clear and blue
saturday sun came without warning
so no-one knew what to do.

Yillar oncesinde, bir muzenin icinde yorulmus, bezmis, can sikintisina teslim olmus gezerken, gozum bir resme takilmisti, sade, basit, deli. This is the color of my dreams, resmin adi, tum gun gezdigim muzenin icinde ilgimi cekip, beni heyecanlandiran ve fark etmeden karsisina oturup uzun sure resme bakmama sebep olan neydi, ya da bir sey mi olmali illa, aniden carpilmistim iste, hesapsiz. beklenmedik anlarda beklenmedik seyleri temsil etmesi acisidindan hep aklimda.

**

so sunday sat in the saturday sun
and wept for a day gone by.

* Lale Muldur

** This Is the Color of My Dreams, 1925
Joan Miró (1893–1983)

how soon is now?

2010-01-10T20:11:00.004+01:00

the smiths - how soon is now..
Uploaded by robertjgunn.

Olmaz denen seylerin olusu, hic beklenmeyen, hep suphe edilenin gerceklesmesi, asla var olmadigini iddia ettigin bir duygunun eline dusmek, ve sil bastan bir adim, hadi bakalim, utanmadan daha iki gundur tanidigin ve neredeyse butun iki gunu beraber gecirdigin birine asik mi ne oluyorsun. Sacma cok sacma. Yillarini 'how soon is now'i mars ederek gecirmis biri, bu sarkinin gercekligine inanmis biri, simdi gerceklesirse ne yapacak merak ediyorum. Hepsinden de ote asik mi oluyorsun diye suphelenirken hala neden ilk bu sarkiyi dinliyorsun, garipliginin disinda biraz da the smiths'in bu sarkisinin neden bir marsa donustugunu cok iyi ortaya koyuyor. Ne olursa olsun hep orada, tam da bilemedigin bir yerlerde, icinde oylece duruyor bu soru 'how soon is now?'

Bir bok olur hayat devam eder, eder bir sekilde, ne de olsa.

Gunessiz gibi

2009-12-30T14:35:00.002+01:00

Sabahin altisinda, henuz aydinlanmamisken kis gunu, sehrin cok disinda, genis ve bos bir yolda direksiyonun basinda gezinirken bir sarki calmaya baslar radyoda, nasilsa daha once hic duymadigin ya da yeteri kadar anlayamadigin ama bilindik bir sarkidir. O ana denk gelen duygularin ve sizofreniye sinir komsusu suphesiciligin sana bir seyler soyler durur, acliktan agriyan miden, stresten ve gerilim dolu varligindan kaynakli bomboklugundan asit firtinalari koparken icinde, yine de umursamadan bir sarki elini sigaraya uzattirir, o el gider bulur o sigarayi ve yakar tam da bu sarki calarken.

Bu sehirde olmayan deniz masmavidir, burada okunmayan siirler umutlu, soylenmeyen sarkilar neseli, anlatilmayan masallar yaz gunu aksami gibi kirmizidir, icini isindirir insanin. Ama iste...

Ama iste bu sehirde insan kendini anlamsiz bir sekilde yapayalniz hissedip, sabahin korunde bir sarkiyla midesine kramplar girerek sigara icip, beyin agrisiyla kivranirken uyumak icin olmayan goklere dua etmeye baslar, ama neyse...

ama insan uyumaz iste bazen, dusunur, dusundukce usur ve usudukce kuculur, buzulur, yok olur ve bir sehri niye sevmedigini hatirlayip kalan gunlerini saymaya baslar, nefes almak icin, sadece nefes almak icin yoksa deniz masmavi, masallar sicak olacak diye degil ama belki de,

belki de o da olur, ne de olsa

"uzme kendini umitsiz gibi" ya da uzme kendini gunessiz gibi.

Bir bok olur hayat devam eder, eder bir sekilde.
Ankara ise bir durak olmaktan oteye gecemeyecek kadar anlamsiz bir sehirdir, kimse durmaz burda ama ugrayip gecer, gecer, gecsin.

raise a tent of shelter now, though every thread is torn

2009-12-16T22:27:00.004+01:00

Bittigi zaman farkinda olmayacakmisim hikayenin, oyle demis pek sevgili hikayeci. Sorsa bir kendisine, nedir bu hikayenin sonunda aranan anlam, yoksa sadece intiharin tatli yaz serinligine guzel ve suslu bir makyaj mi sozleri?

Cevabi vermeye degil, cevabi dusunmeye cesaret edebilecek mi?

Bir hikayedir gidiyor, ben de arada kayniyorum suphesiz. Ama tum bu hikayenin uzaginda, hikayeden bahsetme cabasi da bir hikaye bilmiyor, butun hikayeler yine birbine karisiyor.

Bana bir masalin kahramanini hatirlatiyorsun bazen, hep o onemli ani bekleyen kahramani, sen kahraman degilsin, onemli bir an da yok, gelse de sen kahramanlik yapamayacagin icin bunlarin hicbir anlami yok. Cevir sayfayi.

Yazmaya ya da okumaya, ikisi de ayni artik sonucta, devam et.

Cohen'in bir sarkisi var, dugun salonu estetigi, seksenlerin korkunc kompozisyonlari, ve sigaradan kabarmis bir ses, hepsi guzel, hepsi gulumsetiyor seni. Bu sarkiyi ilk dinlediginde ve sonraki her dinleyisinde, neden olumu dusundun kendin bile cozemedin belki ama bir gun olur da vasiyetini yazarsan bu sarkinin senden sonra, sen giderken calmasini istiyorsun, cunku her seye ragmen, her turlu pislik ve rezillige ragmen, bu sarkiya inandin, ve gittigin gune en cok yakisan sarki budur, baska bir seye degil. Ama iste neden o gunu bekleyeceksin, simdi de calsin o sarki, o sarki calarken kulaklarinda, kar da yagarken yuru, yurumeye devam et, tum o insan artiklarinin degmedigi yollara kadar. Belki calarsa degil, calsin cohen.

Leonard Cohen - Dance Me To The End of Love
Uploaded by goldrausch. - Explore more music videos.

ve ben gittigimde, anlatici acimadan beni yok ettigi zaman, bulutlar tek tek yere duserken, yagmur duasinda bekleyen cocuklar, deniz kenarinda aglayan buyukler, kasabanin tam ortasinda artik anlamini yitirmis meydan, golgeler buyurken durmadan, ruzgar eser, ruzgar yavasca tenime dokunur ve bombos ve morarmis gokyuzune son sozlerimi yazip, kapatirim kendi gozlerimi, yagmur alir, yagmur temizler, dua biter, buyukler susar, herkes evine cekilirken kar yagmaya baslar ve kapatir uzerimi, tertemiz, ilik ve bir ruyanin bolunemez guzelligi, yok olus, olmayis ve butun anlamsizliklarin uzerinde unutulup giden baska bir belirsiz zamir, gizli ozne, devrik cumle, son mum da soner sonra, herkes uykuya dalar, daldikca soner yildizlar, ve bir ortu gibi toplanir sonra yeryuzu ve gok, atilir bir kenara, kar hala yagar, deniz hala iliktir, o anda her seyin durdugunu goren kimse kalmaz, ve hic ve belki dance me to the end of love calar radyoda, ve son.

the old familiar sting

2009-12-06T21:44:00.003+01:00

Her hayat uzun bir hikaye, ama hikayenin bastan sona yazildigi tek hikaye hayat, sonunu bilmeden, olacak mi, olmayacak mi diye suphelere burunerek, belki de hic beklemedigin seylerle karsilasip hikayeye yeni sekiller vererek, ve sonunu bilmeden bitecek olan tek hikaye hayat. Okudugun romanlar, izledigin filmler gibi degil, bir sekilde bilmedigin bir oyku hayat ama ayni zamanda da yazmak zorunda oldugun. Bu hikayenin anlaticisi sensin, isin en zor kismi bu, ucuncu tekil sahisla anlatmak kolay olurdu oysa ki, ya da soyle diyelim, disaridan biri yazsaydi hayatimizi o zaman daha kolay olurdu sanki hayat, daha guzel degil, daha kolay, sorumluluk, korku, suphe, endise olmadan, sadece olmak, yalnizca var olmak. Sorun da burada basliyor, o zaman onun adi hayat olmazdi, olamazdi, o zaman var olmak tipki bir romanin kahramani gibi onceden belirlenmis olurdu. Aslinda hayati anlamli kilan sey bireyin ozgur iradesinin varligiyken bu ayni kavram hayati da cekilmez hale getirmiyor mu? Getirsin, getirmek zorunda.

Bu buhran, insanin karar vermek zorunda kalmasindan kaynaklaniyor, karar vermenin getirdigi ozgurluk ayni zamanda insani hapsediyor bu ozgurlugun icine. Bir nevi bu ozgurluk ancak elinden ozgurluk alindigi zaman ortaya cikiyor, hikayenin kendi kendisiyle celisen yani bu sanirim.

Her ne kadar tum hikayenin sonunu bilmesek de arada bir, buyuk hikayeyi olusturan bolumlerin sonunu yaziyoruz, yazmak zorundayiz.

Cok degil daha iki aydan biraz fazla bir zaman diliminde, heyecanla karisik umutlu guzel gunlerin fotograflarini ceken bir karakterdi benim romanimin kahramani. Ta ki o meydanda icini gri zemine kusana kadar, umutluydu, beklmeye hazir zannediyordu kendini. Sonra bekledigi gibi cikmadi paket, umutlarinin bir yerlerde saklandigini zannedip yine de zorladi, her seye ragmen, modern dunya komedisi hayatlara selam etmekten kacindi. Ve tum buyuk hikayeler bir bir parcalara ayrildi gozlerinin onunde, simdi ne yaptigini bilmiyorum, cunku artik hicbir seye inanmiyor kahramanimiz, hikayeyi yazmaktan da vaz gecmeye cok yakin, zaten uzun suredir yeni bir satir eklemedi sayfasina, simdi gorebildigim kadariyla bir sarkiyi dinliyor hep, dusuncelerini ya kapatti, ya da artik dusunmeden var olmanin kiyisina ulasti. Her sey boka sardi diye dusunse de, aslinda sarmadigini kendisi de biliyor ama sarmak uzere. Hic bu kadar yakin olmamisti bu ihtimal. Hayatta bir insani neyin ayakta tuttugunu bilmiyor artik, cunku boyle bir sey olmadigini gordu ruyalarinda. Ve balkonlardan atlamayi hayal ederken ilk defa korkmadi olumden, ve ilk defa korkmadigini fark ettigi icin daha cok korktu kendisinden.

Evet, asik olur gibi oldu kisa bir sureligine, ama olmadi hatta nefret etti ihtimallerden bile. Artik hicbir seyin eskisi gibi olmayacagini ima eden bir his, bir yumruk gibi oturdu midesine, tas gibi, agir ve aksak, yerinden oynamadan.

Bazen sorular sordu aynadaki yansimasina, ama hic cevap bulamadi.

Hikayenin kahramaninin yasini merak etmekte haklisiniz, ama ben de bilmiyorum, otuzundan buyuk oldugu kesin ama belki de kendisi de artik hatirlamiyor.

Her sey birbirine karisip bir yumaga donusuyor zihninde kahramanin, etki edemeyecegi seyler var bu hayatta bunun farkinda, ve o durumlardan birine surukleniyor durmadan. Hiyanin olmazsa olmaz cikmazi tum hiziyla yakinlasiyor, ama hayatin kurgulasmis hikayelerden farki da sanirim bu, uyusmazliklar, anlasmazliklar hic bitmiyor, biri cozuldugu zaman baska biri cikiyor ortaya, boyle bir romanin simdiye kadar hic yazilmamis olmasi suphesiz ki sasirtici degil, cunku hikaye tanimi geregi bir uzlasma ve bir denge istiyor sonunda ama dedigim gibi o son hayattayken gorulemeyecek bir son insanlar icin, iste hikayenin aslinda en aci catismasi bu, bitmiyor hikaye hic, bittigi zaman da farkinda olmayacaksin zaten.

Göl-ge-mi

2009-10-07T00:54:00.003+02:00

O mutluluk ve umut
Bakıp da gözlerime
Kıyılardan açıldı kıt
Balıkların nefesinde.

İki gün oldu, uzak kaldırımda seni en son göreli.

Ölüm, hayatımızı anlamlı kılıyor geceye ses veren tedirgin kedilerin peşinde. Her şeyin başı ve sonu olması gerekiyor anlamamız için bugünü. Hayatı şekillendiren, yoğurup bir dağın tepesine bir mabetmişçesine koyan, mezara gireceğimiz günün sözü, vaadi. Mezar taşına ne yazılacağına başkaları karar versin, ben başka şeylere karar vereyim.

Yaşadıkça da yaşlanmayı ve pişmanlıkların ve kaçan, gerçekleşmeyen, hayal edilenlerin yokluğunun atmosferi doldurduğunu izleyeyim.

Düşümde kendimle karşılaştım dün gece. Yaşlanmış, saçlarının tamamı kurşuniye çalmış, gözlerinin morluğu eski anıları hapseden soluk bir yüz. Yüzüme baktı, gülümsedi ya da, her şey mahvoldu ifadesini sakladı arkasına. Bir soru sormak istedim kendime, sadece bir soru.

‘Lock all the doors, kill the light.
No one’s coming home tonight.
The sun beats down and don't you know?’

Akşamüstü oturduk bir bankta, cadde kenarında, sokakların aktığı, insanların ölümü reddetmek, unutmak için deli gibi çabaladığı diğer bir dünya zamanında. Her şey aynı, hiçbir şey değişmiyor bu eksende sanki. Biz, büyük hikayelere artik inanmayan kayıp zamanların silik yüzleri, tüm uğraşları anlamaya çabalamak ve anlayamamak arasında sıkışmış, hüzün dolu bakışları olan tek mevsim çocukları. Tesadüf varlığımıza o kadar çok hikâye yazdık, o kadar çok inandık ki kendi yazdığımız hikayelere, bu fazlalık ve inanç asıl amacımızın ne kadar bos olduğunu hiç hesap etmememize rağmen ortaya çıkardı.

‘Yaşa’ dedi babam, annem sessizdi. ‘Sus’ dedi biri, ezan aniden kesildi.

O, ezan okunurken, ölen kardeşine ağlamıştı, bense ona, belki de kendime.

Yanımda oturan ben ‘üzülme’ dedi, ‘sadece sen değilsin, sadece sen olmayacaksın.’

Meydanı dolduran göçmenlerin sergilerde sattıkları taklit çantaların renkleri hep aynıydı; siyah ve kahverengi, çaprazında dizilmiş kefelerde oturan insanların içtikleri kahveler de. İçilen kahve sayısı kadar çanta satılır mıydı?

‘Her şeye rağmen, tüm bu kiri, dağınıklığı görmeye rağmen, nasıl, niye devam ettim, niye hala varsın, yok ol’ dedim, fısıldayarak, cevabini bilerek, kendimi kandırarak.

‘Yaşa’ dedi yaşlı adam. Sesler birbiriyle yarıştı. ‘Sorma’ dedim, ezan hiç başlamamıştı.

‘Tamam’ dedi ‘sormam, zaten bildiğinden emin olmana gerek yok. Zar atıldı, taşlar dağıldı, eksik pulları toplamaya küçük, ufacık insanlar yollandı. Sonra insanlar geri gelmedi, onlar da kayboldu, onları aramaya başkaları yollandı, onlar da dönmedi ama hep gidecek yenileri bulundu, zar dönmeye, taslar eksikliklerinde dizilmeye devam etti. Sen gitmedin, gitmeyeceksin de, bu senin seçimin olduğu kadar senin lanetin de. Gidilen yerde ne olduğunu merak etmek ayrı bir hikayenin konusu, kaldığın yerin gerçekliğik yanılgısı daha dayanıklı.’

‘Sadece bir an istiyorum, benliğimin dışında, etimi çevreleyen her şeyin susmasını, uğultunun yok olmasını, içimde büyük bir boşluğun oluşmasını, o derinliğin içinde kaybolup gitmeyi, bir an, sadece.’

‘Sen o anı ararken, ben bu hale geldim, burada tam yanında, sana gelecekten anılarını anlatmaya ve o an kaybolmaya devam etti ve tamamen kaybolduğu için buradayım, hapsoldum, artik senin gölgenim, güneşe çıkmaktan korkma sebebin, alışsan iyi edersin.’

Sustu.

Kusmak için kasılmaya başladı midem. Kahverengi ve siyah. Ve tam meydanîn ortasına, boşaldı içim, çocuklar koşturup sardı etrafımı. Hava zifir, gece başladı. Dizlerimin üzerinde güneşin doğuşuna kaç saat kaldığına, korkarak, titreyerek ve yeni bir kusma nöbetini bastırarak baktım.

‘All our lives are growing cold’

Yazdan Kalan İkinci Gün: Dilek Şart Kipinde Bir Gece

2009-10-04T19:25:00.007+02:00

Hava soğumuyor ekimde, güneş hala parlıyor. Dilek şart kipinde bu kadar çok cümle kurmak hayra alamet değildir, ama hayalin en büyük alameti olsa gerek. 14 gün, yarım ay, neredeyse çeyrek mevsim, yılı bölüp hesap yapmayı boşa çıkaracak kadar kısa bir zaman diliminde geçiyor hikâyenin başlangıcının devamı. Aradan şarkılar geçiyor, insanlar gülümsüyor, öğle vaktinde sarhoş olup, ellerinin kontrolünü kaybediyorlar.

Öğle yemeğinden sonra, kahve keyfinden önce tatlı arası vermeye gittiğimiz kefedeyiz, yolun kenarında küçük koyu yeşil ve kırmızı desenli masanın etrafında, yan yana. Kanatlarını çırpmak istiyorsun ama tırmandığımız tepelerden yorulmuş olduğunu anlayabiliyorum. Hikâyenin başından sonunu tahmin etmeye çalışırken sen, ben de mastikalı dondurma ve çikolatalı sırılsıklam kekin arkasına saklanıyorum, sen kaşığını çekinerek daldırıyorsun bu küçük mutluluğa, gülümseyerek ve beni suçlayarak. Tatlıyı seçmek zor bir uğraş değil belki ama sen 'sana güveniyorum, beni şaşırt' dediğinden, bu gerçekdışı film repliğini ağzından salıverdiğinden beri bu seçim tehlikeli bir uğraşa dönüşmeye başladı bile.

7+5 saatlik bir günden bahsedelim. 7 saatlik dilimden sonra verilen 3 saatlik ara ve kırmızı şarapla karanlıkta dinlenen şarkıları hayal edelim. Şişeyi bitirdik sonunda ve biten filmin ardından ne yapacağını şaşırmış olduğunu saklamak için açıyorsun müziğin sesini. Bazı şarkılar sadece sohbetin arkasında kalmaya mahkûm olsa da, ‘I'm Your Man'e gelince susmak zorunda kalıyoruz ikimiz de. O an, dilek şart kipinde bir gece başlıyor.

Şarkı, 'If you want a lover' dediği anda bu atmosferin içinde yaşanabilecek şeylerin limitlerini hesap etmenin yorgunluğundan bıkıp, uzatmayı istiyorum parmaklarımı.

-Soru sorma artik bana. O kadar çok yalan söyledim ki hayatta, o kadar çok insana… Kendimi inandırdığım yalanlardan biri de sensin belki de, arabanın duvara çarpacağını merakla bekleyen gözlemci gibi bir halim mi var, hasar tespiti yapmak için, aracın güvenlik açıklarını keşfedip daha iyi bir sekle sokmak için, en önemlisi de, ölümcül kazaların sonunda ölüm riskini azaltmak için. Azaltmak diye bir yüklem kullanmak zorundayız, çünkü yok etmek yüklemi giremiyor bu cümlenin içine. Ama kandırmaya devam edelim kendimizi ve bu düşüncelerimi duyamadığın için şükredelim insanin sınırlı yeteneklerine. Yürüyelim, araçlara binmektense. Acının varlığını yadsıyalım, nasıl olsa bir şarkı çalmaya devam eder bir yerlerde, pervaza konar belki bir melodi sözleriyle, ‘eğer’ tatlı bir sarhoşluğa dönüşür.

- Uyumak üzeresin.
- Hayır, değilim.

Ellerini uzatmaktan korkmasan, korkmasak belki bu kadar titremezdik ikimiz de ama yine de emin olamıyorum.

Şarkı sonra devam eder, ‘I'll do anything you ask me to’ diye bir cümle salınmaya baslar odada, geniş, loş ve sigara kokusundan tüm romantik ihtimallerini kaybetmiş odada. Son kez, seni gördüğümde de sarhoştum, romantik birine benzediğini söyleyip kendimi öldürmeyi istetecek cümlelere izin verdim ama olsun şu an bunları düşünmeyeceğim. Bu şarkının sözlerini ezbere söyleyebilecek kadar sarhoş olmamışım anlaşılan ama aradan kaçıyor bazı cümleler.

‘And if you want another kind of love
I'll wear a mask for you.’

- Niye gülüyorsun?
- Bilmiyorum.

‘If you want a partner
Take my hand’

- Bana bakma hiç, ben de niye güldüğümü bilmiyorum.

Gülümsemeye devam ediyorsun. Cümlelerini seçerek konuşmasan benimle, içinden geçeni söyleyebilsen ve belki camdan siyah geceyi izlemektense ya da ne diyorum ki ben, bunları nereden bulup çıkarıyorum. Dünyanın pisliğini bir kenara bırakalım mı diye bir teklifle gelmeni ve sonra her şeyin değişip, renklenmesini hayalleyen bir yer mi var içimde? Doğruyla yalanın arasındaki yolları kat etmeyi… Bir zamanlar masalları dinleyen birer çocuktuk çoğumuz, bazılarımız hiç dinlemedi o masalları, fırsatı olmadı kısa sureliğine de olsa evrensel bir doğrunun içinde yaşanabileceğine inanmaya. Ama biz inandık, biz şanslıydık, şansımızı kötüye kullanan utanç abideleri olarak yasamaya devam ettiğimizi hayal ediyoruz. Sana belki de hiç tutmayacağım sözler vermek istiyorum. Her şeye rağmen, hikâyenin gidişatını bilmek için çırpınıyorum. Zor olan hikâyenin sonunu bilmemek, bu yüzden de hangi rolü, hangi maskeyi uygun hale getirip sunacağımızı bilmemek mi? Bu içimdeki duygunun sebebi sen misin yoksa ben mi? Ellerini izliyorum, ellerini seviyorum, bunu sana söylemeyeceğim hiç belki de. Şarkıya kendini kaptırdın bile.

‘Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
I'm your man’

Rüyamda denizde yürüyebildiğimi görmüştüm yıllar önce. Bir kıyıdan diğerine yürüyerek geçebilmiştim sanki dünyanın en olağan olayıymış gibi. Karşı kıyıya ulaştığımda sen vardın, sırtın denize bakarken sigara içiyordun yine. Herkes denizin dalgalarına şiir yazarken sen başka bir yere bakmanın verdiği yalnızlıkla çevriliydin.

‘If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
I'll examine every inch of you’

Derimin altına geçiyor ellerin, ellerim ellerini buluyor. Zamanın akışı yavaşlıyor, birer fotoğraf karesi gibi değiyoruz birbirimize. Maskelerini çıkar ve benim de maskelerimden kurtulmama yardım et. Sadece anlaşılması zor bir yavaşlama değil bu, ellerim de durma noktasına çok yakın. Ve dilek şart kipi, gerçekliğe dönüşüyor, sarıyor her yeri.

‘If you want a lover
I'll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I'll wear a mask for you’

La petite mort, hikâyenin başlangıcının devamında, sona yakın kısım. Bir şekilde gerçekleşiyor, gerçekleşmezse sanki öncesinde var olan her an anlamını kaybedecek, gerçekliğini yitirecekmiş gibi korkuyoruz. Belki de öyledir, belki de değil ama sonu hep ayni bu hikâyenin. Post-coital tristesse olsa bu hikâyenin adı, ama hep öyle kalmak zorunda olduğunu görmezden gelsek. Hemen gitmek lazım, uzaklaşmak lazım, bahşedilmiş en lanetli özellik, en büyülü deneyimlerden sonra geliyor.

Kendimizi kandırmayı seviyoruz tür olarak, evrimimiz bu noktaya geldi geleli belki de sorunların en büyükleriyle yüzleşmekten korkar olduk. Şarki bitiyor ve yaşlı bir adam mırıldanmaya başlıyor bu sefer, büyü bozulup yere düşüyor, parçalanıyor, bin bir parçaya bölünüp gülümsüyor bize.

From pleasure of the bed,
Dull as a worm,
His rod and its butting head
Limp as a worm,
His spirit that has fled
Blind as a worm.*

Gidiyorum sonra, alelacele.

Sigara olmazsa bu hikâyede, yazarın yazamayacağını biliyor hikâyenin izleyicisi. Şarap da gerekiyordu muhakkak, ne de olsa günlük hayatin gerçekliğinde tahrifat kolay gerçekleşmiyor, bitkisel mutluluklar eksikliğinde.

Hikâyenin bazı yerlerine sıkıştırılmış duyguların eklenmesi, patlamalara yol açıyor. Acımadan, umursamadan, koşarak uzaklaşıyoruz sahneden. Yıllar önce rüyamda gördüğümde seni, yüzünü görmeme izin vermemiştin, yüzün yoktu belki. Masaların dizili olduğu sokaklarda yürümüş, üzülmüştüm kendime. İçimdeki patlamaların sebebi sensin, ama bu hiçbir şeyi değiştirmeyeceği gibi aslında her şeyi daha da zor hale getiriyor. Neden neler olacağını, hangi yoldan geçip, nerelere ulaşacağımızı merak etmekten bıkmıyoruz da bu uğraşın şu anı mahvettiğini göremiyoruz. Peki, açık konuşayım kendimle bir kere de olsa. Sen gideceksin, ben gideceğim. Bu hikâye bir yerinde bitmeye değil, bir yerinde kesilmeye mahkûm. Bunu bile bile sevimli işkenceler, korkunç sevgiler, acımasız mutluluklar diliyorum bize. Bırakalım, yarın seni gördüğümde ne yapacağımı düşünmeyeyim, öylece geçsin zaman, sadece geçsin, muhakkak hikâyenin bir yerlerinde bahsi edilecek dönüm noktaları olacaktır, olmazsa da alışkınız zaten, bastan böyle olacağını biliyorduk deyip kandırırız kendimizi.

Bir hikâyenin çok farklı hikayeleri vardır derdi arkadaşım.

- Bir hikaye kendi başına bir hikaye olmaya çabalayadursun, arkadan çeşit çeşit hikayeler doluşur kağıda. Ya da ayni hikâyenin, farklı zamanlarda, farklı anlamları, farklı insanlara, farklı saatlerde bilinmez sözleri vardır. Hep bir hikâye vardır ama her zaman, anlatılan, yazılan, devam eden. Suya karışmış bulanıklığı asmak zor olsa da, o farklı hikâyeleri de gördüğün zaman asıl hikaye gerçek anlamını ortaya çıkarır. Uzun sayfalar, geceler, yalnızlıklar sonunda birileri hep o odada oturmaya, zamanı durdurup, tarihi reddetmeye, tüm yaşanacakları, sonradan gerçekleşecek her şeyi, o her şeye sebep olan ilk tek ana kilitlemeyi seçecektir. Anahtar kayıp, hiç var olmadı belki de, bize düsen oyunun kurallarını bozup, bile bile, yeniden oynamak, hikâyeyi bölüp, parçalayıp yeniden yazmak belki de. Semanın altında söylenecek yeni bir şey yok deseler de, yeni söyleme şekilleri hep olacak. Bu yüzden belki de bütün çabamız, bir insanın hayatını hikâyeye dönüştürmeyi istemesi, başını, sonunu ve genel çerçevesini yazmayı arzulaması.

Belki de, tam da bu sebepten, kaybedeceğini bile bile lades demek zor olmuyor, ne de olsa başka bir hikâye başlamak zorunda, bir yerlerde, bir zaman, bir şekilde.

* The Chambermaid's Second Song, W.B. Yeats

Bonus:

Yazdan Kalma Bir Gun

2009-09-29T20:55:00.009+02:00

Gozlerimin icine bakmaya cesaret edememen cok normal, uzerine dusen gunesin kizil isiklariyla gozlerinin kamasmasi ve bunu bahane edip kafani cevirmeye firsat bulman, bunu fark etmedigimi umman da oyle. Siyah gomleginin mor dugmelerinden yansiyor benim fotograflarim, pembe, bej tasli yola yakin semsiyenin altinda oturmayi ozledigimizi ilk kim itiraf edecek diye bekliyoruz. Gozlerin kamasirken gulumsemeye de gucun oldugunu anliyorsun bir anda, kisa, kahverengi saclarina gunes arada bir yeni renkler katadururken, hafif bir ruzgar da dunyaya yeni bir resim ekleme cabasina yardimci oluyor.Parmaklarim saclarina uzanmayi istiyor.

Bu sarkiyi ilk defa seninle, kaloriferi bozuk, soguk bir odada titrerken ve gozlerim kapali dinledigimi sen bilmiyorsun belki de. Radyonin sesi kisik, kucuk fare bize seslenmeye artik ihtiyac duymazken, uzaniyoruz. Seni gordugum ilk ve son gunun sarkisi, bir kis gunu ve her yer duman, her nokta nane kokulu.

Summertime,
Child, your living's easy.
Fish are, fish are jumping out
And the cotton, Lord,
Cotton's high, Lord so high.

O zamanlar yasliydin sen, bense cok genc. Yuzyuze geldigimiz andan sonra, bir gemici barinda sabahin ilk isiklarina kadar sigara icmistik durmadan, biraz da bira ama sarhos olamamistim ben bir turlu. Kendime uzuldugum, sana acidigim bir gecenin sabahiyla birlesip gunu unutturdugu zamanin sonunda yapay isik hissi veren kis gunesine ciktigimizda yuzunu saklamistin, ve elimi tutmustun.

Buyukannen, neredeyse bir asir once Izmir'den Sakiz Adasi'na kactiginda ilk tanistigi adamla evlenmeseydi, sonra o adam oldugu icin, ikinci bir adamdan 8 cocuk daha dogurmasaydi, o cocuklar ulkenin farkli yerlerine dagilip, izlerini kaybettirmeseydi, belki de, bu sarkiyi hic dinlememis olacaktim.

Your dad's rich
And your ma is so good-looking, baby.
She's a-looking pretty fine to me now,
Hush, baby, baby, baby, baby now,
No, no, no, no, no, no, no,
Don't you cry, don't you cry.

Ictigim ucuz frappe gomlegime damlamadan once, agzimda biriken seker tanelerini eritmeye calisirken, ikimiz de konusmadan ikinci ve son kez birbirimizi gordugumuzu fark ediyoruz. Bu sefer yazdan kalma bir gunde, yalanci yazin her saniyesine sonsuz guven duyarak titremiyoruz.Bu anin ihtimaller dahilinde olacagini bilmeden, kanatlarini cirpmaya usenmenin tadini cikarmak icin buraya ugradigimi sana soyleyemiyorum.

One of these mornings
You're gonna rise, rise up singing,
You're gonna spread your wings, child,
And take, take to the sky,
Lord, the sky.

Bardagi tutusumdan romantik biri oldugumu iddia etmen kadar surreal gelen cok an var bu kucuk hikayede. Okumana izin vermeyecegim sayfalari, okusan da anlamayacagin satirlari yavasca, alnimda biriken terle birlikte yaziyorum kucuk deftere. Yine de sadece, heyecandan gerilmis ve konusacak bir seyler arayan ve o garip uzun sessizliklerin rahatsiz ediciliginden bunalan sadece ben degilim diye seviniyorum. Bana hikayeler anlatiyorsun yine, bana benim hikayemi anlatacak kadar acik sozlu geliyor sesin. Hayatta senin hic dilenmedigin, umursamadigin ve belki de oyle gorunmek zorunda hissettigin yaz gunu sicakligini hep beklemis olan ben olsam da bunlari belli etmiyoruz ikimiz de.

Sorularini soruyorsun ve ben cevapliyorum bazen yalan soyleyerek, senin de belki aynisini yaptigini dusunerek. Bir hikaye anlatiyorsun bana, belki de asik oldugunu dusundugun zamanin hikayesini. Hikayeyi kisa zamanli bir ziyarette, dogu avrupa sehirlerinden birinde yasiyorsun. Iki haftada yasanabileceklerin sinirini zorlamak gibi bir derdin yok, geri donecegini, orayi terk edecegini biliyorsun, bu yuzden fazla irdelemek istemiyorsun, istesen de durduruyorsun kendini. Bir yabanciya, hic asik oldun mu sorusunun karsiligi olarak, bu hikayeyi anlatacak kadar durust, ayni zamanda da kalp kiricisin. Bunlarin hicbirinin farkinda degilsin ama yuzundeki her cizginin anlattigi hikayeleri ben daha cok merak ediyorum, tahmin ediyorsun. Iki haftadan sonra yazdan kalma gunlere donerek devam ediyorsun hayatina, geceyarisindan once uyumayarak, sabah erken saatlerde kalkip isine yetiserek. Okudugun hikayeleri bana anlatmak icin okumus olma ihtimalini dusunuyorum ben de ya da oyle bir hikayede yasamayi dusledigini. Ikimiz hayatin cogu zaman garip ihtimaller sebebiyle sekil aldigini ima edemiyoruz, cunku ayni garip ihtimallerin ayni hayati mahvedebilecegini ve isinma problemi cektirecegini biliyoruz. Senin hikayen iki hafta surerken, benim hikayemin en fazla o surenin birkac kati kadar surebilecegini yaziyorum hikayelerimden birine.

Yillarini gecirdigin, her adimini attiginda ne olacagini bildigin, bulutlar gorununce kac dakika yagmur yagacagini kestirebildigin, neredeyse herkesin seni tanidigi sehirlerde, bir orumcek agi gibi genisleyerek cogalan tanisikliklarinin arasinda, ihtimalleri curutup bitirdigini bilmek imkansiz. Bir sehirde ne kadar az hatira olusturduysan ondan kat kat fazlasini olusturacaginin iyimserligiyle her seyi yapabilirsin, kotu ya da guzel, cirkin ya da iyi, pis ya da herbiri. Butun ihtimaller tanisikliklarinin coklugu ya da azligina indirgendigi zaman, hayatinin artik yasanmaz bir hale geldigini, o hep kucumsedigin umut ve umit etme hallerini kaybetmenin parca tesirli etkisini bilmen zaten yasami zor ve dar eden.

Sesime sigara bulasiyor arada bir sevgili seyircim, nefes almakta gucluk cekmeme sasirmana gerek yok hic. Zaten bir sure sonra cok zaman sonra olusacak midemdeki kramplarin, bogazimdaki dugumlerin izlerini gorebilir hatta fotografini cekebilirsin. O fotografi saklayip sonra vakti gelince, ben sana haber verince, fotografa bakip hayal edebilirsin neler oldugunu. O parlak sayfaya su ani degil, gelecegimi hapsedebilirsin. Uzun aksamlar sonra bir gun belki kar yagarsa, biraz da usudugumu hayal edebilirsin. O an iste gelecekte yasadiklarimin su ani etkiledigine inaniveririm belki, seni de kandirabilirsem su satirlara okumana izin veririm.

Maviyi topraga batirip cikardiktan sonra, sekil verip yerlestiririm yerine bazen, adini de gokyuzu koyarim. Altina yerlestiririm hep kucuk adalardan olusan okyanus genisligini. Sonra uzerinde bulundugum buluttan belki duydugum bir sarki yuzunden atlarim asagiya, ucmaya mi baslarim, sarkiyi mirildanmaya mi?

Yorulmamiza gerek yok, hicbir seyi konusmamiza da. Zaten olasiliklarin herbirini dusledigin anda, goreceli bir siirin dizelerini de yerlestirmis oldun sayfaya. Hikaye basladigi gibi bitmek zorunda, yoksa ona bir oyku gibi yaklasip, okuma istedigi de duymazdin. Genel resmi gormeyi takinti haline getirmis gibiler icin en tehlike bilinc budur derler eski cadilarin kitaplarinda, kucuk fareyi arayip bulsam, birkac soru sorsam, tavsiyelerini dinlesem tekrardan. Yok hayir, naneyi sevmiyorum artik, nane de beni, rengi o sehri bu sehri hatirlatan hicbir seyi, sesi o insani bu esyayi animsatan herseyi bir romana doldurup kapatabilmektir hayalimdeki yazarin gordugu ruyanin en buyuk amaci. Zamani alip, yuvarlak bir nesneye donusturdugumu izle, kahvenin biraktigi kahverengi izler, gomlegimden gecip tenime yapisti ve yanik bir koku burnumda iceriye bacadan cikan duman gibi giriverdi. Senin soyleyeceklerini dusleyemiyorum, o gun geldiginde bu hikaye de bitecek ama o gun gelene kadar, o gunes dogup, o isiklar her yeri sarartana kadar

until that morning,
Honey, n-n-nothing's going to harm ya,
No, no, no no, no no, no...
Don't you cry — cry.

Gercekligini arayan bir hikayenin kahramani, ayni sarkinin aldigi farkli halleri birer zaman birimine donusturur sonra. Bu uc farkli halin ilki dogumu, buyumeyi ve ne oldugunu bilmeden gulumseyip ayni anda aglamayi anlatir. Ikincisi arada kalmisligin verdigi dogal bilinmezlikle, daha az aglamayi ve daha az gulumsemeyi ve hayal etmeyi bir siire donusturup bekler. Ucuncusu ise butun bunlarin hepsinden sonra ve hepsinden once gelir, hep oradadir ve herseyi icinde saklar, ayni anda gulumseyip aglamanin fiziksel gercekligi, hayallerin ve gerceklerin birbiriyle birlesip, istedigin gibi bir gokyuzu yaratmani saglayan, bulutlara kurabiye kaliplariyla sekil verip, denizleri berrak ve dalgasiz maviyle karistirip kahve kopugu gibi beyaz bir tabaka olusturmanin ruyasidir. Bu uc zaman biriminin ayni anda kesistigi bir yer var der eski yazitlar, belki bir hikaye okurken cikar karsiniza, belki guneste otururken kahve damlayinca gomleginize. O anda parmaklarinizin istediklerine izin vermezseniz bu sansi kaybedip belki de bir daha yakalayamazsiniz diye de not duser eski zaman yazitlari ama bu hikayenin kahramani o uc zaman birimini de alip, bir kaba koyup karistirdiktan sonra bu yazitlarin sahipleri mezarlarinda rahatca uyumaya baslamislar diye de bir soyletinti vardir. Her halukarda gecerli olan kural burada da gecerli oldugu icin, neye inanip inanmamak gibi bir ikilemin yeri yok bu hikayede. Gun gelince hepsi anlamini kazanip, ucmaya baslayacak zaten. O parmaklara izin vermemis olanlar da anlayacak, gec de olsa guc de olsa. Hikayeyi guzel yapan, basindan sonunu tahmin etmeye calismak degil midir zaten?

Louis Armstrong & Ella Fitzgerald - Summertime
Uploaded by kamatrikero. - Watch more music videos, in HD!

Kilitlenmek, Seni Sana Birakmamak

2009-09-28T00:47:00.004+02:00

Suraya oturmus yazimi yaziyordum ve gayet tabi gereken sarkiyi, Yasmin Levi'den Naci en Alamo'yu arayip dururken bununla karsilastim, yazamadim. Buyrun. Bu yazi da boyle pic edildi derler bizim oralarda.

Tatlises'in videonun sonundaki yuz ifadesi: paha bicilemez!

Sonsuzluk ve Bir Gun

2009-09-26T18:10:00.007+02:00

Bir balkonum var bir apartmanin en ust katinda, kucuk, gri demir parmaklikli bir sehir manzarasi. Sol basta canak antenlerin ve kirli binalarin arasindan gorunen Akropolis, sag basta sehrin en buyuk kilisesi manzaraya dahil.Balkonun icinde iki adet plaj sandalyesi olan, parlak, kirmizi, yesil, mavi ve sari renklerde ciceklerle desenli. Bir sehre bakiyorum bu balkondan, uyaninca ve uyanmadan once ve aradaki zamanlarda.

Gordugum belki de en cirkin balkon manzaralarindan birine aday olabilecekken, cilvesini sehrin karmakarisik, daginik siluetinden alip kandiriyor beni. O sandalyelerde bir zamanlar karsilikli oturan bir cift vardi, kendi gozlerimle gormedim, o yuzden belki de varmis. Birisi aylar once yasamini yitirdi, digeri ise su aralar olmeyi belki de herkesten cok isteyecek kadar aci icinde bir yataga mahkum, belki de su satirlar yazilirken ayriliyor varligi bu dunyadan, bilmiyorum.

Bildigim tek bir sey var, ikisi de yillar once bir yaz aksami bu balkonda otururken bu gunu dusunmediler hic, bu anin gelecegini ne kestirebildiler ne de hayal edebildiler. Belki de o andaki varliklari hep uzayan, sonsuza giden bir izmis gibi ciziliyordu akillarinda, tipki balkonda gorunen gunesin Akporolis'in tepesinden dogup, kilisenin sagindan battigi gibi. Her gun gerceklesen, aksatmadan, bekletmeden, bir sekilde devam eden bir dongu gunesin dogmasi, batmasi ve bu manzara insana bulastiriyor hastaligini.

Sen de uyanacaksin yarin sabah, ve uyuyacaksin sonra. Arada yemek yiyip, kahkahalar esliginde mutlu oldugun ve herkesten cok bildigin icin, bilincinle boyayacaksin aksamlarini, sonra biraz icmek isteyeceksin, isteyeceksin cunku o bilincin seni yoracak ve zayiflatacak. Hicbir yere gitmeyecegini bilsen de biraz icip, kendini kandirmak isteyeceksin, gunes o anda asili kalacak havada. hareket etmeyecek. Belki de ogle vakti, belki de tam ogle yemeginden sonra.

Karsi apartmanda dizili balkonlarda sira sira, kalabalik ve bol kahkahali, bol zeytinyagli aileler goreceksin, sen de oyle olmayi ya da oyle olmadigin icin mutlu olmayi isteyeceksin bir yerlerde. Ama istediklerini yapacak birileri olmayacak ve anlayacaksin o zaman, beyninin ya da orada her ne varsa onun icinde yasadigin hapis hayatinin ve her seyin, simgelerle dolu hayatinin bir uzun romandan farksiz, belki daha ayrintili, belki daha gercekci, belki daha mutlu ya da mutsuz oldugunu farkedeceksin. Iste o anda, o kalabalik manzaranin arasindan bir melodi calmaya basladigini duyacaksin.

O an, farkina vardigin hayatin, aslinda istediklerinin neredeyse hicbirinden olusan bir kolaj gibi gorunecek gozunde, uzun yillar once, genc yaslarinda, herkesin dediklerini saygiyla karsilayip biraz da ruzgara biraktigindan kendini, yasamak odun vermektir diye fisildayacaksin.Ictigin sigaralardan sesin belki de artik cok farkli cikacak, yillar once ayni seyleri soyleyen sen ve su anda bunlari dile getiren sen ayni degil artik. Farkli olan nedir diye sorsan da anlamlandirmak icin gecirdigin tum senelerin, uzaklarda ve kendisinden artik haber alamadigin tek cocugunun kucukken agladigi anlari hic unutmayacaksin ya da aglattigin anlari.

Yillar once, bu sehre cok yakin bir ada koyunde beraber gezdiginizi o anda izleyeceksin balkondan, tam karsina, gokyuzune gerilmis bir sahnede, dagin arkasinda deniz var, gorebiliyorsun belki de ama onemli degil. Tek hayalini kurabildigin ve umrunda olmasi gerek sey gibi gelen ruya bu. Sevdigin kadin ve cocugun, tam aranizda, kisacik, kirmizi bir elbiseyle, gulumsuyor sana, cocuklarin gulumsemesi farklidir sen de biliyorsun bunu, ogreneli belki onyillar olsa da, bunu hep hissedebiliyorsun. Sevdigin kadin da kirmizi, askili bir elbiseyle tam diger yaninda duruyor sahnenin, o da gulumsuyor, buyumus, yasamis insan gulumsemesi. Cocuklarinki gibi degil, farki biliyorsun ama anlatamiyorsun.

Kendine bakiyorsun sonra, sen de oradasin, o sahnede ama hissedemiyorsun. Buruk bir gulumseme senin de yuzune yayilmak icin caba sarfediyor belli ama aklindan gecen binlerce tren ve sehirlerin acilari, insanligin pislik dolu gecmisi, hepsi bulandiriyor bakisini, nefes alisini, gulusunu ve cocugunun elini tutus seklini. Gunes sahnenin arkasinda, dagin kenarinda olmasi gereken denize dogru batiyor yavasca. Yillarini harcamis bir insan, neye harcadigini dusundukce mi aci ceker yoksa dusunmedikce mi? Soru sormaktan yorulmus, hayatin hep sorulari sormak ve belki bir gun bir cevap bulabilmek icin gecen saatlerde dolmus, evinin her kosesinde biriken kitaplar tozlarla kaplandikca, zihnin de ayni eskimeyi gostermis belki de, ama hepsi hafizanda, hepsi taze bir sekilde duruyor yerli yerinde.

Zamanin tanimlanabilir bir yani yok, sen de biliyorsun. Denesen de, denemenin bile bir insan acziyeti oldugunu anlayacak kadar bilinclisin, o ayni bilinc seni uzse de zaman zaman, o ayni dunyayi goren gozler, artik gormeyi istemese de bu sensin.

Sen gideli cok olmus, belki de olmamis, belki de hala o balkonda arada bir izliyorsun o sahneyi. Salondaki siyah koltukta gecirdigin kalp krizi, bir hisse donusup evin her yerine yayilmis, yerlere sinmis, camlara iz birakmis ve balkondaki sandalyelerden birinin uzerine coreklenmis, oturuyor oylece. Diger sandalyenin sahibi de su saatlerde belki de birakiyor ayni etkiyi yavasca, uzun yollardan sonra ancak gelip bulacak bu balkonu, belki de gelmek istemeyecek, bilmiyorsun, bilmedigin icin oldugunu hatirliyorsun.

Dusecek gibi duran bir balkon bu, bulutlanan havadan akan yagmurla islanan.

Bir ruya gormek istiyorsun simdi, piyanoyu duyacaksin bu sefer, farkli bir melodi calmaya baslayacak.

Olmeden once o balkonda, ikindi vakti tam gunes karsindayken oturuyorsun. Yaninda kullugun, sigara paketin ve cakmagin, ickini artik bardaktan icmenin gereksizligini anlamissin. Karsindaki sandalye bos, hicbir zaman dolmayacagini, hayatinin bu noktaya geldigini, zamanin bukulup, evrilerek, butun yasanan her seyden sonra burada tek basina olecegini biliyorsun. Cocuguna kucukken okuttugun kitaplari hatirliyorsun, gurur duyuyorsun kendinle. Sevdigin kadinla geciridigin guzel bir aksami animsiyorsun, mutlu hissediyorsun. Yillar gecmis olsa da, bu kavram zamani istedigimiz sekli vermenin aci bir sonu olsa da, o anlar hic eskimemis gibi canlaniyor tam karsinda. Bu balkonu bu yuzden seviyorsun, hem sehri gorup dunyaya baglaniyorsun, hem de karsindaki gokyuzunde hayalini kurdugun anilarini sahneleyip tekrar tekrar izleyebiliyorsun. Hatalarinin farkinda misin, tam olarak bilmiyorsun ama eminsin ki herkes yanlis kararlar verip, kotu sonuclara sebep olabiliyor hayatta, sen de sadece o ayni kavmin bir uyesisin, milyarlarca insandan, yasamis, yasamamis, yasayamamis yiginlardan farksizsin ama farkin bunun farkinda olman diye yine gurur duyacak bir sey bulabiliyorsun kendinle ilgili. Kafani salliyorsun, bunlari dusunmeye gerek yok simdi, hava kararir kararmaz salona gecip, siyah koltuga oturup kalp krizi gecireceksin ve artik bitecek bu izdirabin ama yine de gitmek istemiyorsun, aci da olsa durmak istiyorsun o balkonda, salondaki koltuk artik hosuna gitmiyor, oraya ugramadan cikip kacmak istemiyorsun belki ama balkonda iceriye girmenin neyi baslatacigini bilip korkuyorsun. Bir yerlerde okudugun bir yaziyi hatirliyorsun, insan yasamayi ogrenirse olmeyi de ogrenir, olmeyi ogrenmek yasamayi ogrenmetir diyordu o yazi. Onu anlamak uzeresin birazdan, ve gunes karsinda kirmizi, tipki o sahnedeki kirmizi gibi parliyor. Sonra karsinda dag sahneden cekiliyor milyonlarca atli tarafindan, sen hep o hayalini kurdugun gunesin batisini tam gorebil diye. Bu sefer arkasina saklanacak bir dag yok gunes icin, sadece mavi ve dalgasiz upuzun ve genis bir deniz var. Gunes yavasca batiyor denizin icin, ufuk cizgisine gitmeden karsinda yakinda bir yerlerde giriyor denizin icine gunes, kirmizisi hafifce solmaya basliyor gunesin ama atesi sonmuyor, dumanlar cikiyor her yerinden dev kutlenin. Gunes tipki caya atilmis bir seker gibi gomuluyor yavasca denizin tam ortasina, dunyanin tam ortasina, hava kararmaya basliyor, los bir kirmizi isikla kaplaniyor hep bildigin gokyuzu. Son sigarani sondurup, ayaga kalkiyorsun ve o sahneyi tekrardan izliyorsun gunesin los isiginda, tam da denizin uzerinde kurulmus sahnede. O anda bir seyler soylemeye basliyor sahnedekiler, sen degilsin konusan, belki sevdigin kadin, belki de cocugun ama duyamiyorsun. Bagiriyorsun tekrar edin diye ama duyamiyorlar seni, sadece gulumsuyorlar, ucunuz de gulumsuyorsunuz. Bir cocuk, iki buyuk gulumseme, yasamis, yaslanmis insan gulumsemesi. Sen cocugunun gulmusemesine bakiyorsun, ve belki de yillar sonra tam da olmeden once, tam da salondaki siyah kanepeye gidip kalp krizini gecirmeden once, o gulumseye senin de yuz kaslarinin izin verdigini fark ediyorsun. Siyah koltuk seni bekliyor, sen de balkonun kapisini kapatmadan geciyorsun iceriye. Koltuktan hala gorebiliyorsun gunesin uzerine dizilmis sahneyi ve bir seylerin eksik kalmis oldugu dusuncesiyle karisik gulumsemeni. Iste o anin olmek icin en guzel an oldugunu biliyorsun, sadece bir sey istiyorsun bir gun daha, sadece bir gun daha yasayabilmek. Yillar once izlemedigin bir filmde gecen bir repligi dusunuyorsun sonra, hic haberin olmadan. Yarin ne kadar surer diye sorabiliyorsun, sonsuzluk ve bir gun derken koltugun icine gomulusun tipki gunesin denizin icine gomuldugu gibi bir resim ciziyor dunyaya, oylece tam da orada, bitiyor duydugun melodi.

Otel Odalarinin Cekiciligi 2 ve Otel Odasi Fetisleri

2009-09-25T13:48:00.004+02:00

Bazi sarkilar, filmler, kitaplar ve belki de resimler, fotograflar vardir ilk bakista insanda bir gulumsemeye sebep olacak kadar basit bir mutlulugu anlatir. Bu his belki bir saniyeden fazla suremez, pesinden bir huzursuzluk, bir rahatsizlik gelir. Insan mutluluklari anlatan filmlere agladiginda en cok aciyi hisseder, verir. Heyecanli bir ezgide gozleri dolarsa birinin, zaten aci veren bir sarkiya aglayan insandan daha cok insanin icini acitir bu sahsin durumu. Zitliklarin biraraya gelmesiyle aci katlanir belki de, aci ustune aci kondurdugunda olusan imge belki de mutlulugun uzerine ilistirilmis acidan daha acisizdir, daha huzun yoksunudur. Boyle 'seyler' bir nevi kisiligi olan 'seylerdir.' Tek boyutlu degil, aci ve mutlulugun birarada varolageldigini gostrenen ve bunu anlatmakla aslinda en buyuk imgeleme isaret eden 'seyler.'

Insan yapimi her sey bu ozellige sahip olabilme ihtimalini icinde tasir. Sadece sarkilar, filmler, kitaplar ya da resimler, fotograflar degil ayni zamanda sokaklar, sehirler, binalar da bu kategoriye girer hic caktirmadan. Binalardan, apartmanlarin kisiliklerinden, binanin ozelligine gore sekil alan sesinden haberi vardir her insanin bilinclerinin bir katmaninda. Oteller de bu kategorinin en eglenceli, en cok cesidi olan, karakter bollugu ile ihtimallar dunyasinin biraraya gelmis halleridir. Yeni dunya duzeninin olusturdugu tekduze, birbirinin ayni otellerin karakterleri cok sorunludur ama eskiden kalma, bir esi dahi varolmayan, belki de bir konaktan otele donusturulmus, yataklari, esyalari birbirinden farkli olan, her odasi aslinda farkli hikayeler anlatan otellerin karakterleri vardir, onlarin seslerini, size bir seyler soylemek istediklerini icine adim atar atmaz anlarsiniz.

Zebercet'in yasadigi, yonettigi, ilgilendigi, duzenledigi Anayurt Oteli de kendi kisiligine sahip bir oteldir. Oyle ki Zebercet'in sahip olamadigi, olmak icin belki de farkinda olmadan sancisini cektigi bilince otel sahiptir. Gecmisini, tarihini her odasinda saklayip, uzerine soyleyeceklerini ekleyip Zebercet'in aklinin odalarina donusur otel. Zebercet'in sahip olamadigi 'kisilik' otelin hikayesinde ortaya cikar, otelin odalarinda bir bir olusturulur ve bir ustanin kaleminden oteli olusturan odalar, esyalar ve odalarin ziyaretcileri ve gecmisleri Zebercet'in kisiligini olusturur. Zebercet varligini ve bilincini, bir nevi yasama gudusunu otele borcludur ancak bu duzen hic beklenmedik bir olayla degisir. Otel odalari birer karanlik zaman uykularinin mekanlari oldugu kadar ayni zamanda gunahin, yalnizligin, sucun ve arzunun bekcileri olurlar. Otel odalari cekiciliklerini ziyaretcilerine borclu oldugu kadar, itici ve bogucu gucunu de ayni ziyaretcilere borcludur. Iste bu karmasada dogan Zebercet'in niye, nasil yaptigini anlamadan havlularla sevismesi, uzerinde ruj lekesi olan bir cay bardagini opup oksamasi, o kadin'in kaldigi odayi kimseye kiralamamasi, Zebercet'le Otel'in beraber yapmak istedikleri eylemlere donusuyor.

Zebercet, modern dunyada yalnizligin artik bogucu ve oldurucu bir kisiliksizlesmeye goturdugu insanin kemiklesmis halidir ve o Otel de bu kemislesmenin buyumus ve devasa bir yapita donusmus heykelidir. Zebercet, yasadigi dunyayi anlamlandiramaz. Otel gibi gecmisi bugune baglayan degisimleri ya da farkliliklari deneyimleyememistir, otelin odalari kadar sansli degildir Zebercet. Bu garip dunya fazlasi varligi, Zebercet'i katil de yapar bir havluya tecavuz eden bir zanli da. Sonucta fiziksel olmayananin yoklugu kendini fiziksel olanda ortaya cikarir, bir umut ve mutluluk vadederek belki de.

Iste bu romanin sonu da bu yazinin basinda bahsi gecen bir karsitlikla biter ve okuyanin bogazina dugumler tikar. Zebercet hem olur, hem de belki de en zevkli ve guclu orgazmini yasar. Otelin odalari, bir odanin tavani yardim eder Zebercet'e. Duvarlar seslenir, otel soylemek istediklerini bitiremeden kapanacak olmanin acisini gicirdayan tabanlarinda belli eder. Zebercet ve Otel ayni anda sahneden ayrilirlar, ikisinin de fiziki varliklari orada salinadursa da artik, varliklari yokluga donusmustur. Bunu sonucunda Atilgan'a saygiyla methiyeler duzmekten baska bir sey yapilamaz.

Vangelis'in Blade Runner icin yaptigi One More Kiss, Dear adli sarkisi da hem gulumsetir hem acitir insani. Romanin son sahnesinde calmasini diledigim de bir sarkidir. Oylece, garip bir sekilde.

Kuyara ile Adako ve E.

2009-09-25T00:07:00.000+02:00

" - Simdi kis olsun istiyorum, dedi.
- Neden?
- Soguk olsaydi seni ortup bastirmak bahanesiyle yanina gelir, bir daha operdim.
- Gel!" *

Ermou caddesinin girisinde ilk sokak muzisyenlerini goruyorum. Klasik gitar, keman ve yan flut uclusu tanidik bir melodi caliyor. Turkiye'de 'Benim Butun Ruyalarim (Dualarim) Seninle' ismiyle bildigimiz, Carlos Almaran'in 'Historia de un Amor' adli bestesini caliyor sokagin girisindeki muzisyenler. Ilk defa o caddeye giriyor olmamin verdigi heyecanla, durmak istemiyorum once ama muzige kendimi kaptiriyorum fark etmeden, bir kenara cekiliyorum, ve bir sigara esliginde, yaz aksami serinligine bu kadar yakisabilecek baska melodiler dusluyorum, bulamiyorum. Trafige kapali bu kucuk cadde baska caddeleri hatirlatiyor bana, baska caddelerin hatiralarini ve baska caddelerde olusturmak isteyip de olusturmaya hicbir zaman firsat bulamadigim ve kaderin bir cilvesi olarak hicbir zaman da gerceklestiremeyecegimi cok iyi ve aci bir sekilde bildigim anilar.

Yillar once, bir otobus yolculugunda yanimda oturan E.'ye bana verdigi vesikalik fotografini geri verdigimi goruyorum. Ilk once sasiriyor, sonra kizarip, sinirleniyor, gorebiliyorum ama bir sey yapamiyorum. Sebebini soruyor bana ama cevap veremiyorum ve yerin dibine gecmenin bende olusturdugu kalp carpintisi ve utancla geri aliyorum o vesikalik fotografi, cuzdanimin icine eski yerine koyuyorum. Sonra o otobusten iniyor ben yolculuga devam ediyorum, bazen de merak ediyorum ne dusundu acaba diye, yoksa anladi mi, belki de anladi mi diye kemiriyor icimi supheler ama cevaplarini bulamiyorum.

Ermou caddesinde yurumeye devam ediyorum. Cok ilerlemeden ve aklimi temizlemeye bile ugrasmazken ikinci bir muzisyen grubuyla karsilasiyorum. Keman, kontrabas, klasik gitar ve akordiyondan olusuyor bu grup. Klasik muzik olarak adlandirmayi yegleyecegim bir seyler caliyorlar, parcanin ne ismi ne de bestecisi geliyor aklima. Cok da umursamiyorum ama yine duraksiyorum. Melodinin huzur verici ve hayallere daldiran bir etkisi var, gulumsuyorum, sokak muzisyenlerinin bu sehre ve bu caddeye yakistigini dusunuyorum. Baska bir sehrin buna cok benzeyen bir caddesinde bir arkadasimla durup dinledigimiz muzige de gidiyor aklim ara sira. Ama engel oluyorum kendime, bu muzigi su an da ve burada dinlemek istiyorum. Elim bir sigaraya daha gitse de durduruyorum kendimi.

Yoldan gecen binin gozlerinin icine bakarak E.'yi dusunuyorum. Ilk sigarami onun gozlerinin icine bakarak icisimi hatirliyorum. Kucuk bir sehrin, kucuk bir bulusma yerinde, dumanlarin icinde bana sigara uzatisini hala resmedebiliyorum ama yuzu bulanik ve karanlik cikiyor zihnimde, secemiyorum. Yuzundeki cilleri karanlikta gormem mumkun muydu ki, bilmiyorum. Sigaraya senin yuzunden basladim demek isterdim bazen, sen o sigarayi uzatip 'iciyor musun' diye sordugun icin yillardir hep ictigimi bilmeni isterdim.

Sokagin sonundaki kucuk kiliseye ulasiyorum sonra. Kilisenin etrafinda bir tur attiktan sonra iki muzisyen daha goruyorum. Gitar ve adini bilmedigim bir uflemeli calgi caliyor muzisyenler. Muzigi tanimiyorum, tanidik gelen hicbir sey bulamiyorum melodide ama dinlemeye devam ediyorum. Ruzgar estikce de zaten daha tanidik geliyor melodiler daha once hic duymadigimdan emin olsam da.

"Arkadaslarla anlasamiyordum. Insanlarin kacinilmaz ikiyuzlulugunu goruyordum. Bir gazozluk dostlar! Herkes tren yolculugundaki sureksiz tanisiklikla yetinir gibiydi."*

Ben yetinemiyordum otobus yolculugundaki sureksiz konusmalarla. Sen hep o yanimdaki koltukta oturuyor olsan, seninle o kitaptan bahsetsek ve masum hayaller kurup, seni guldurmeye calissam, gulunce gozlerinin resmini cekebilsem ve saklasam, o vesikalik fotografinin yanina koysam, cuzdanimin icinde saklasam. Kacinci sigarayi ictigimi fark etmeden devam ediyorum yurumeye. Hava kararali cok olmus, hala ilik bir aksama taniklik ediyorum hic bilmedigim, tanimadigim bir yerde. Gecenin sesi bir seyler anlatip duruyor bana ve ben gozlerimi kapatip bambaska bir yerde, bambaska birinin yaninda, karsisinda olmak istiyorum.

Caddenin sonuna ulastigimda, uzerine bir ciftin, buyuk boy resminin ilistirildigi kucuk bir el arabasi goruyorum. Siyah-beyaz resmin etrafina solmus kirmiziyla karisik siyah bir cerceve ilistirilmis. Arabanin kenarinda duran sahibi, devamli bir kolu ceviriyor. Muzik kutularindan duymaya aliskin oldugum sade bir melodi cikioyor arabadan. Yasli adam kolu hic durmadan ceviriyor, muzik de duraksiz calmaya devam ediyor. Sanki adam kolu cevirmeyi biraksa o anda, o caddedeki hayat da duracakmis, yuruyen insanlar hareket edemez hale gelip, havanin ilikligi sabit bir hal alacakmis gibi. Yasli adamin gozlerindeki tedirginligin sebebi bu mu belki de? Belki de istedigi anda, herkesi durduracak, belki cevirdigi kol o resimdeki asiklari tekrar getiremedigi icin geriye dogru cevirmeye baslayacak o kolu. Tum yasamim ve onu dinleyen dinlemeyen, dikkat eden ve etmeyen herkesin yasami bir anligina da olsa o kolun cevrilmesine, o adamin insiyatifine bagli gibi.

Urperme geliyor bedenime, titriyorum. Keske diyorum, diyebiliyor muyum?

Cadde'nin sonunda, kumsala ulasiyorum ve karanlikta Yusuf'la karsilasiyorum.

"- Kuyara ile Adako, dedi.
- Ne o? Bir ilkcag trajedisinin adi mi?" *
...

"- Butun caglarin trajedisi bu, Ku-ya-ra; 'Kumda yatma rahatligi.' A-da-ko: 'Agac dali kompleksi.' Simdi kumda yattigim icin kuyara diyorum. ... Kuyara alisilmis tatlarin surup gitmesindeki rahatliktir. Dusunmeden uyuyuvermek. Biteviye gecen gunlerin kolayligi. Ya adako? Agac dalindaki, govdeden ayrilma egilimini fark ettin mi bilmem? Hep oteye uzar. Govdenin topraga kok salmis rahatligindan bir kacistir bu. Ozgurluge susamisliktir. Buna ben 'agac dali kompleksi' diyorum. Genc hastaligidir. ... Agac dali kompleksine tutulmus kisi tedirgindir. Insanlarin agac dallarini budayip govdeye yaklastirdiklari gibi, yakinlari onun icindeki bu Adako'yu da budarlar. Onu govdeden ayirmamak icin ellerinden geleni yaparlar. Kimi insana yapilsa yarari olmaz. Asi daldir o. Ayrilir. Balta islemez ona." *

Uzun yillar once o kucuk sehrin, kucuk ve bogucu sokaklarinda yururken E. ile, sadece istekten belki de, ya da hayalin gucunden yalnizmisiz gibi yuruyoruz. Yasli adam, kolu geriye dogru ceviriyor. O anda elini tutmak icin simdiki halimin bir etkisinin olmasini diliyorum, dileniyorum ama olmuyor. O kolu ceviriyor yasli adam ama ben sadece ikimizi izliyorum o yolda yine, ama bir sey degismeden, her sey yerli yerinde, aklimdaki gibi olmaya devam ediyor.

" - Bir sey mi ariyorsunuz beyim? diye sordu.
- Evet! Eski bir koku. dedi.
- Buralarda bulamazsiniz. Caddedeki eczaneye sorun bir kere." *

Gitme zamani geliyor ve ben yillar once, onun kokusunu icime cektigimde mideme giren kramplarla yeniden bogusuyorum. Bogusmaya gucum yetmiyor, sadece bir sey istiyorum, sadece o yasli adamin o kolu geriye cevirerek en azindan o vesikalik fotografin nerede oldugunu gostermesini diliyorum, dusluyorum ama olmuyor. Adam coktan gitmis, etrafinda canli muzik yapan insanlar varken kimse onun muzik kutusunu ve yillar oncesinden kalmis el arabasinin melodisini dinlemek istememis sanki. Ya sinirlenseydi, ya kizsaydi hepinize o adam, ne olurdu, ne yapabilirdi?

Bir agacin govdesine yaslaniyorum ve Yusuf'un anlattigi gibi, tipki o kitaptaki sokak lambasina ciziktirilmis Ah! gibi bir Ah! goruyorum agacta ve susuyorum. Yapacak tek sey sessizlige gomulup, sessizlikten olusan bir melodiye birakabilmek kendini belki de, o zamandan bu zamana nafile bir sekilde soyleyip dursa da Tom Waits, ben hala o sarkiyi soyluyorum, bir ise yaramasa da, acitsa da; I hope I don't fall in love with you. Kuyara olmami istese de herkes, Kuyara olabilmem icin her seyi yapsa da insanlar, ben de gizliden gizliye keske Kuyara olsaydim desem de Adako olmanin huzunle karisik sancilarini, gulumsemeye donusen aksam huzurlarini birakmamaya yemin ediyorum ara sira. Yusuf'un dedigi gibi, agac dali kompleksi bu, gececek gibi degil. En fazla, belirtileri azaltilabilir ama hep bir agacin dali gibi olmak kacinilmaz olur, saniyorum.

* Yusuf Atilgan, Aylak Adam.

A kind of gentler hell?

2009-09-23T17:00:00.003+02:00

Yeni bir ulke, yeni bir sehir *

Gecen sene Ramazan Bayrami'nin ikinci gunu Berlin'e ucmustum, tesaduf odur ki bu sene bayramin ikinci gunu yine gitmem gerekti bir yerlere. Uzun bavul toplama seanslari, temizlik, odayi kiralama ugraslari vesaireden sonra geldim Atina'ya. Bir Turkiye'li olarak Yunanistan'a gelmek farkli bir deneyim muhakkak, tum o birbirimize cok benziyoruz geyikleri, yuzyillar surmus etkilesim -etkilestirme?-, Turk-Yunan kardesligi seklinde tomurcuklanan iyimser kultur seviciligi, bunlarin hepsi ve degisik anlatimlari daha ilk anda karsiliyor insani.

Tum o klise benzesme argumaninin ne kadar da dogru oldugunu, gecerli oldugunu belirtmek zorundayim ama, kahvaltida ispanakli ve patatesli borek (su spiral seklinde olanlardan), ogle yemeginde Yunan doneri (Gyros diyorlar burada), aksam yemeginde de musakka ve pesine de kazandibi yiyebiliyorsam hak vermek zorundayim bu kliselere. Sadece yemekte degil suphesiz, diger alanlarda da benzerlikler var; gunluk hayattaki beden dilleri, fiziksel ozellikleri, sehir planlamamaciligi, trafik ve pis, dar sokaklar, her yerde kol gezen polisler, gobek, altin bileklik ve altin kolye takip devamli gunes gozluguyle gezen esmer delikanlilar, beyaz pantolon ve corabin olusturdugu cilgin kombinasyon, her an agresiflesebilecegini belli eden tavirlar, asiri misafirperverlik, ismarlama kulturu, ve bunlarin hepsine ragmen ve belki de butun bunlarin yuzunden tamamen canli ve hayat dolu bir sehir yasami.

Bundan sonraki yazilarda burada olmamin etkileri daha ayrintili olarak gorunecektir muhakkak ama ben genel bir konuya donmek istiyorum simdi. Berlin'de son gunlerimde, Berlin'den bunaldigimi fark edip, yeni bir seyler icin susamisligimi anlamaya calisirken bir kac soru sorup durdum kendime. Istanbul'a gittimde de aklima takilan sorular bunlar.

Asiri derecede steril, duzenli ve muhtesem bir harmoni icinde bir sehirdense neden kaotik, karisik ve ne yapacigimi cogu zaman bilemeyerek etrafi izlemeye basladigim sehirlerde daha canli, daha hayatta hissediyorum?

Bu sorunun cevabi kolayca verilemez evet ama sanirim steril yasamin aslinda yasamamayi simgeledigini dusunuyor olsa gerek bilincaltim. Yillardir, her kendimi yenileme, degistirme asamasinda, aslinda oncesinde cok karisik ve kirli, darmadagin durumlardan cikip da bunlari yapabildigimi fark etmistim. Yani aslinda, degisimin, kisisel tarih olusturma eyleminin, olmak istedigin ya da olabilecegin insana donusme ihtimalinin karmasik, kaotik ve belki de aci veren deneyimlerden sonra gerceklesebileceginin farkina varmakti bu durum. Kirlenmek guzeldir, dogmak icin olmek gerekir, yasadigini hissetmek icin aci cekmek gerekir gibi olumsuzu olumlayan bir bakis acisi sanirim benimki de.

Bu farkindaligin vermis oldugu bir iyimserlikle geldim bu sehre, burada yasamak Berlin'e gore daha zor olacak evet ama Istanbul'daki gibi de garip ve surprizlerle dolu olacak. Kaybolmak ve yuruyerek sehrin en acayip yerlerini kesfetmek, dakikasi dakikasina planlanmis bir sehir turundan daha cok deneyim saglayacak belki de. Sonuc olarak kaos aslinda uyumu doguracak, oldukce insan daha cok yasadigini anlayacak.

Ben Harper, sigara icmis sesi ve tanidik gibi gelen melodileriyle Please Bleed adli sarkisinda da beni destekliyor cok guzel bir sekilde. The Woman In You ile arsivime bir yil once girmis olsa da su anda ve su zamanlarda Please Bleed sarkisi ana verdigi anlamlari surekli kuvvetlendirecek. Please Bleed basit bir melodik yapiya sahip, sarkiyi ilginc kilan sozlerindeki haykiris ve Ben Harper'in sigara bulasmis sesinin muhtesem uyumu sanirim. Harper'in da dedigi gibi

'please bleed, so i know that you are real, so i know that you can feel'

Ben Harper - "Please Bleed" (Dir. Patrick Hoelck) from Patrick Hoelck on Vimeo.

Bu aciya yalvaris aslinda biraz da bu dunya'nin aklimizdaki anlamini az cok saglamlastirmak, gorunebilir hale getirebilmek ugrasi belki de. Atina, Istanbul gibi daginik, duzensiz, kirli ve kaotik sehirlerin insanlari bu rahatsiz verici yasamdan dolayi cogu kez belki de

'is this really living, sometimes it's hard to tell, or is this a kind of gentler hell?'

diye soruyor olabilirler diye umuyorum. Bu tek tarafli bir ovme ya da yerme degil suphesiz ama bu karmasik ihtimaller dunyasinin etkilesiminden cikan sonuclar bence duzenli, planli ve belirli cizgilerin icinde yasamaya mecbur birakilmis hayatlardan cikan sonuclardan daha ilginc, daha umut dolu, daha yasanilasi. Cunku bu sorularin sonucunda ortaya cikan kaosun cocuklari, steril yasamin duzenli ve planli robotlarindan daha cok insan, daha cok canli oluyorlar. Eger herkes gibi yasayacaksam, benden daha once hazirlanmis duzenle birlikte bir seyleri degistirme ihtiyaci duymadan olene kadar yapacagim, yasayacagim her sey planlanmis ve belirlenmisse benim icin yasamanin bir anlami yok cunku o an su cagin en buyuk sancisi, robotlasan, bireyselligini kaybeden sadece bir ize donusen insanlarla dolacak her yer. Duygu lazim, orjinal olmak lazim butun bunlar icin de kaosa girmek ve icinden cikabilmek lazim.

* As suggested by Cagnan!

for emma, forever ago.

2009-09-07T22:31:00.007+02:00

Can't you find a clue when your eyes are all painted Sinatra blue? ve Seasonal Affective Disorder and my paralyzing fear of winter

Gecen pazarlardan birinde hava sogusun, gunes gorunmesin, disariya cikmak istemeyeyim ve odama biriktireyim gunes bozuntusundan kalma karanliklari diye bir dilekte bulunmustum. Dilegim cok cabuk kabul oldu. Hava sogudu, gunes kayboldu, bulutlar kapladi ismini hak etmeyen gokyuzunu, ama en kotusu de ruzgar geri geldi, hic kaybolmamis, sanki bir yil once geldigimde beni karsilayan ruzgar hic gitmemis gibi. Daha kisliklarimi kaldirali iki ay olmamisken kisliklarimi cikarmam gerektigini cok sert bir dille hatirlatti bana gelen kis. Kisliklarimin arasindan ilk cikardigim sey Bon Iver oldu.

Seasonal Affective Disorder diye psikolojik bir bozukluk varmis, Turkcesi olsa olsa Kis Depresyonu olur diye tahmin ediyorum. Kis mevsiminde moral dusuklugu, depresif duygular, enerji eksikligi, cok uyku, hep yorgun olma hali ve buna benzer belirtileri olan bir major depresyon hali. Kuzey ulkelerinde sik gorulen bu bozukluk gunes benzeri isik yayan yapay lambalarla bir nebze tedavi edilebiliyormus. Dunyanin trajikomik rahatsizliklarindan biri bence bu. Kis aylarinda yasanan gida kitligindan dolayi boyle bir evrilme yasadigimizi iddia edenler de var, yok balik yiyin o zaman gecer diyenler de. Sebebi tam bilinmemekle birlikte gunesin insan bedeninden ote psikolojisini de ne kadar etkilediginin ispati bu. Sadece psikolojisini de degil bir insanin tum hayatini etkileyebilir bence bu. Mesela bundan sonraki tum hayatimi ve kararlarimi buna gore belirleyecek kadar etkilendigimi biliyorum kistan ve soguktan, gunessizlikten.

Bu rahatsizliga sahip biri olarak ben buna baska bir isim koymak istiyorum. Benim gibi insanlara 'weather dependents' densin, kendi klanimizi olusturalim ve gunes neredeyse hep oraya kacalim. Olmadi, yapay lambalardan olusturulmus toplumsal alanlar olusturalim ya da kisin o lambalarin kullanilmasi icin hukuki surec baslatalim. Bir seyler yapalim yani. Ama bunlarin hicbiri belki de ise yaramayacak.Daha once hic SAD sahibi birini gormemistim. Hicbiri olmazsa, ise yaramazsa Bon Iver albumu de resmi muzigi olsun bu grubun, o belki biraz hafifletir her seyi.

2008 yilini yasanabilir kilan, 2009'a gecisteki abzurtlugu ortbas etme geregi duymadan soguga eslik eden, sicaktan soguga keskin gecislere arka plan muzigi olarak hep calan, hayatimda butun sarkilarini sevdigim belki de tek album olan 'For Emma, Forever Ago.' Ilk baslarda bu albumu bir donem albumu zannetmistim, hani olur ya insanin hayatinda belli donemler dinledigi ve tekrardan ne zaman dinlerse dinlesin yine o donemi hatirlatan sarkilardan. Ama oyle degilmis, 'For Emma, Forever Ego' bir kis albumu, her kis tekrar dinlenmeyi mecbur kilan, gunes gorunur mu acaba diye uzun uzun camdan baktigin saatlerde arkada calmasi gereken sarkilari barindirirmis. Albumun genel anlamda olusturdugu butunlugu kirmanin imkani yok, sirasiyla sarkilar caliyor sanki tum album tek bir sarkiymiscasina. Justin Vernon kapandigi bir dagevinde yazmis, kaydetmis bu sarkilari. Sarkilarin birbirinden guzel oldugu bu albumden bir
'en' secmek benim icin zor oldu, cunku hepsinin soyledikleri, muzikal harmoninin, siirsel sozlerle hayata anlam kattigi bir album bu. Belki de o yuzden biraz rastgele sectim buraya koydugum sarkiyi, 'The Wolves (Act I and II)'

Sahiden, gunes gorunur mu belki?

-

'What might have been lost -

Don't bother me!'

Not: Justin Vernon'in grubunun ismi Bon Iver, Fransizca Bon Hiver'in oynanmis hali, anlami iyi kis demekmis.

Sev demem, sevme demem!

2009-08-27T16:15:00.005+02:00

Sev demem, sevme demem!

Cok sevgili daisy ile Reha Erdem'in 'Hayat Var' adli filmine gitmistik aylar once festival kapsaminda, bugun sans eseri hatirladim filmi ve muziklerini ve filmin anlattiklarini, yazmazsam olmazdi.

Filmin benim icin analizini yapmak ancak Erdem'in muhtesem muzik seckisini yol haritasi olarak alinca mumkun oluyor.

Seveceksin

bazen dertten zevk alacak
bazen aşktan kaçacaksın
bazen boşa geçen güne
pişman olup yanacaksın

Orhan Gencebay diger arabeskcilerin tadini cikaramadigi bir seyi yasadi Turkiye'de. Bircok meslektasinin aksina saygi duyulan biri olarak geldi bugunlere. Ama dogulu ezgiler tasimanin, kimi zaman isyankar, kimi zaman grotesk sarki sozlerinin ve genel anlamda kulturel olarak altlarda kalmisligin simgesi haline getirilmis arabesk muzigin yasamsal alani her ne kadar cok genis olsa da hep daraltilmaya calisilmistir bu topraklarda suphesiz.

Trt yasaklari, batililasmanin getirdigi 'asagilik kompleksi,' dogulu olmanin verdigi utanc ve icimizden cikmis muzigin ve kulturel uretimin reddine tabi ki karsi cikacak birileri oldu, oluyor. Bu kesim Orhan Gencebay ve Muslum Gurses'i bas taci edip bu savasi verdiler suphesiz, anlamak da zor degil hani, kimse bana Orhan Gencebay'in veya Muslum Gurses'in kotu muzik yaptigini soyleyemez, sevmemek isin diger yani ama isin belli bir kalitesi, yillardir biriktirdigi, gecmisi getirip kucagima koydugu bir muzikal harmonisi ve bu harmoninin belli bir sanatsal yeterliligi varsa ben kalitesiz diye nitelendiremem bu sarkilari.

Reha Erdem hangi amacla Orhan Gencebay'i, Mine Kosan'i alip yerlestirmis o harika filme diye dusununce bunlar geliyor iste aklima. Tabi ki iyi de etmis, o filmi benim gozumde bu kadar degerli kilan, bu muzikal farkindaligin ve estetigin yakalanabilmesiydi hem de bunun 'entellektuel'in hep dislamak istedigi arabeskle gerceklesmesiydi. Nuri Bilge Ceylan'in Tarkovski estetigi, batili modernizmi yok bu filmde, Erdem'in icinde biriktirdigi, o sarkilarin estetigi var, iddiasiz ve oldugu gibi, insanin suratina carpan cinsten.

Aklim takildi!

belki sana göre eski kafayım
bir aşkla yetinen anlayıştayım
belki isteyip de yapamadığın
zorluklardayım, aklım takıldı

Iddiali olsun biraz, Turkiye'nin en iyi 'coming of age' filmi olmasinin yaninda ayni zamanda sinemasal dil acisindan tabu yikici ve yaratici, icerik secme acisindansa ozgur ve cesur 'Hayat Var.' Filmin icerigini anlatmak huyum degildir, o acidan pek bir ise yaramayacak bu post. Ama buraya ekledigim sarkilarin bir birlesimi, o sarkilarin birbiriyle carpisip olusturdugu muhtesem bir harman, Turk postmodern sinemanin alin aki.

Ayni zamanda Turk entellektuel cevresinin sinifsal farklari gorup, bu farkindaligi hem politize hem de sanatsal bir estetige donusturdugu filmdir bu benim icin. Arabesk muzik biraz da dinleyicileriyle birlikte yok sayildi zaten bu ulkede, varoslarin, hayatta 'alan' bulamayanlarin sesiydi cogu zaman. Islami burjuvazinin, sol elitin, entellektuel yuksek sinifin hep yok saymayi tercih ettigi, varliklarini bir suc olarak gordukleri, devamli cemberin disina atilmis, hep otekilestirilmis ve bu otekilestirmenin sonucu olarak kendi icinde sikisip kalmis insanlarin sesi bir anlamda arabesk ve bu yuzden de hep kapi disari ediliyor bu ulkenin kulturen sahnesinden. Arabesk kulturun ve yadsinan 'alt' kulturun getiridigi, tasidigi her seyin kutlanacak guzellikte oldugunu iddia edecek kadar naif degilim ama guc sahibi sinifsal gruplarin bu surekli devam eden arabeski asagilama, yok etme kavgasina da karsi cikmak boynumun borcu. Bu film buna da sebep oldugu icin cok onemli benim acimdan.

Dert Bende, Derman Sende

sev demem, sevme demem
sen de benim gibi sev diyemem
ömrümün neşesini seninle buldum,
kaybedemem.

Mine Kosan da ayni kulturel dislamanin kurbani suphesiz ancak filmde 'Dert Bende Derman Sende' calmaya baslayinca, film dilinin olusturabilecegi duygular ulasabilecegi en yuksek noktalara ulasiyor aynen her 'Aklim Takildi' caldiginda oldugu gibi. Reha Erdem'in harika bir gorsel dili oldugu gibi ayni dili muzikal olarak bu denli kuvvetli hale getirebilmesi buyuk basari. Filmin en sarsici yonlerinden biri zaten ses kurgusu, film boyunca devamli duyulan sesler filmdeki gorduklerimize ek olarak da cok sey anlatiyor, tadini kacirmamak icin ayrintiya girmiyorum ama eger olur da izlerseniz filmi, filmin seyirciye dinlettigi seslere dikkat edin derim, karakterlerin ic dunyalari ancak bu kadar guzel anlatilabilirdi.

Hayat'in hikayesi bu, yasamanin ne demek oldugunu bilmeyen, kimseden ogrenme sansi da olmayan, devamli yanlis seylerle karsilasan ve durmaksizin istismara ugrayan bir kiz cocugunun kadin olma yolculugu, daha once hic anlatilmadigi, anlatilamadigi sekilde ve sinema sanatinin verdigi butun olanaklarla. Oyunculara deginmeden bitirmesem dedim ama diyecek bir sey bulamiyorum, ozellike Elit Iscan olmak uzere hepsi insanin canini acitacak kadar iyiler. Keyifle.

Fragman icin, tiklayin.

Not: Simdi surda 'Issiz Adam' portresi olusturma gibi bir cabam yok, onu belirteyim ama bu postun sarkilarindan oyle bir imaj cikma tehlikesi var (gerci bu sarkilar daha 'dogulu' daha 'arabesk' modern adamin yalnizligina gitmez diye dusunebilir bazi insanlar!) diye uyariyorum, yok oyle bir sey!

And all the pieces that remain!

2009-08-24T23:46:00.012+02:00

Hayatta tanidigim en sogukkanli insanlardan oldugunu sandigim bir arkadasimin gozlerimin icine bakarak ask acisini anlatmasi benim de ask hakkinda dusunmeme sebep oldu kac zaman sonra. Yillardir asik olmamanin verdigi sogumusluk ve o ilk heyecanin yasanmamis olmasi beni sogukkanli biri mi yapti bilmiyorum ama arkadasim bana anlatirken derdini insanin aski icin bu kadar aci cekebilmesinin ne kadar dogru oldugunu dusundum durdum. Arkadasim sordu, 'peki nedir, ne olacak, ayrilmadik ama soguk davraniyor bana, ben onu cok seviyorum, intihar etmeyi bile dusundum, ben onsuz yapamam, nasil davranmaliyim?'

Bense dunyanin herhalde en duygusuz, en soguk cevaplarindan birini verdim farkinda olmadan 'Hayatta kimsenin yeri doldurulamaz degil, evet, boyle bir sey var ve ayrilirsaniz, aci cekeceksen cekeceksin, yapacak bir sey yok, sen benden bu isin cozumu olabilecek bir formul istiyor gibisin ama oyle bir formul yok, her sey basladigi gibi bitebilir de ve hic kimse icin kendi hayatina, kendine aci vermek dogru bir karar degildir, cocuk olma, biterse biter, biterse bitsin, baskasi her zaman olacaktir.'

Ben buna inaniyor muyum gercekten?

Yillar once lisenin son senesinde, ilk donemin ilk gununde, ogretmenler odasinin oldugu kata gitmistim simdi hatirlamadigim bir sebepten dolayi. Arkami dondugumde okulda ilk defa gordugum insan evladi cismindeki varliga uzun sure bakakalmistim. Hicbir sey dusunmeden, mideme kramplar girerken, aptal gibi gulumseyerek izlemistim onu. Dunya zamaninda bu ne kadar surdu hatirlamiyorum ve bilmiyorum ama onu gordugum o ilk an ve gozlerimi hic cekmeden bakmaya devam ettigim anlar butunu hala aklimda canli, hala gulumsetebilen cinsten. Bizden onceki insanlar buna bir isim koymuslar zaten, ilk goruste ask demisler. Iflah olmaz bir romantik olarak cok sasirtmamisti beni aslinda bu, hep bekledigim bir sey gibiydi, gelmesini bekledigim bir an gibiydi. Sonrasi tabi ki aciyla dolu bir hikaye bu. Hayatimin en zorlayan donemlerinden birini bu ilk goruste asktan dolayi yasamistim o zamanlar, simdi o insanla ilk once arkadas olup, onun pesinden izmir'e gidip, karakterini tanidikca kendimden de ondan da sogumustum, unutamiyorum. O ilk andaki duygular, o insandaki benim onaylamayacagim butun tutarsizliklar ve karakter bozukluklariyla yok olmaya baslamisti. Disi dunyanin en cekici hali, ici ise etrafimda gormeye tahammul edemeyecegim kadar karanlik ve dar bakisli bir insan. Ve evet, bir sure devam etti bu, kendimi salak hallere sokarak, siirler yazarak ama bitti sonunda.

Yasamdaki olaylari ve 'seyleri' siniflandirma ve siralandirma hastaligmizdan dolayi geliyor bircok sey basimiza. Ilk ask, o da yetmiyor ilk goruste ask, ya da sonuncu olmak. Ya da baska bir suru seyde ilk ya da son olmak, ilk ya da sonuncuyu yasamak, yapmak. Bu kulturel takintinin bedelini odemek zor oluyor cogu zaman, cunku ilk olmamayi kaldiramiyor bazen insanlar ya da son olmak icin ellerinden geleni yapiyorlar. Bunun sebebini dusundum durdum bugun, ilke olan bu bagimlilik ve takinti nereden geliyor.

Emin olmamakla birlikte tahminim insanin disaridan bir seylerin hayati duzenledigi, ayarladigi ve bizim icin en guzel seyi tasarlayip onumuze sunacagi yanilgisi ve bu yanilgiya duyulan sonsuz ama gizli guven. Oyle bir an olacak ki, o an her seyi silip supurecek, sadece tek bir an, ya da ilk ya da son, zamandaki bir nokta tum hayati anlamli hale getirebilecek gucte olacak ruyasi. Yok boyle bir sey. Her ne kadar boyle bir degisim ve aydinlanma ani hayati cok kolay kilacak olsa da bunun aslinda var olmadiginin bilincinde olmak da zorlastirabiliyor maalesef. Hayir, hayatta tek bir an ya da olay, ilk ya da son degistirmeyecek hayatin temel yapisini. Hayatin genel anlamda yapilabilecek tanimi buna aykiri zaten, bir surecten bir sonuc cikarma hevesi, insanoglunun en aci ozelliklerinden olsa gerek.

Bunlari dusunmek mi beni boyle yapti diye merak ediyorum? Insan ilk goruste asik olabilir mi hakikaten ya da bu ne demektir? Boyle bir sey mumkun mudur? Ve boyle bir sey icin her seyi feda edebilecek tutarlilikta sevmek mumkun mudur, mantikli midir?

Ben her ne kadar inanmiyorum desem de, her ne kadar bu kulturel takintinin aslinda bir ruyadan baska bir sey olmadigini iddia etsem de, yillar once, o baha\sini ettigim andaki gibi duygulari tekrardan yasamaya hayir demeyecegim. Belki de ozledigim bu, belki de bunun gerceklesmemis olmasi bu kadar soguk bir cevap vermeme sebep oldu arkadasima. Bilmiyorum ama her seye ragmen o saniyelik zamandaki sikisma ve gokyuzunde ucuyormus hissi, ellerini kontrol edemeyisin, gozlerini kirpmadan bir insana tum hayatin mutlulugunu sikistirarak bakmanin verdigi bedensel haz ve tuylerinin dans etmeye baslamasi, midenden yukari kelebeklerin umarsizca ucmaya, ve seni de bu ucusa durmaksizin davet etmeye calismasi ve bunlarin birlesiminden olusan o birkac saniyelik zamandaki yogunluk, bu an belki de hayatin tamamina bedel olabilecek bir andir, kim bilir ama The Album Leaf'in Always for You adli muhtesem sarkisi (ve bu postun soundtrack'i) biraz bahsediyor muhtemel aciklamalardan, hem de cok guzel yapiyor, son gunlerin yeni kesfi, keyifle.

Omrumu yedin Martin!

2009-08-24T01:05:00.005+02:00

Babazula gider en iyi buna.

3 ayda ogrendigi turkce'siyle catir catir turkce konusup, Almanya'da aylardir yasamama ragmen 'hebele'den oteye gidemeyen almancam yuzunden beni bunalima sokan, hayati zehir eden adam Martin. Guya bulusup ben onun turkcesine o benim almancama yardim edecekti, simdi surdan bir sey demek istiyorum sana Martin 'Allah belani versin, omrumden omur yedin, bunalima soktun'

Bir de utanmadan facebook'ta yazdiklarina bakin bugun, git lan bi git.

I know the pieces fit!

2009-08-23T15:58:00.005+02:00

'time heals, time congeals around us,
painless hours of endless motion,
understanding's not demanding,
you can't hide what you feel inside'

Boyle baslasin ilk once, gecmise dair her seyi anlatabilecek kadar guclu.

'I know the pieces fit, cause I watched them fall away'

Yanlis insanlara dusebiliriz evet, yanlis secimler de yapabiliriz, istemedigimiz bir insana da donustugumuzu fark edebiliriz ama eninde sonunda onemli olan nasil bir insan olmayi secebilecegimiz sanirim. Kolay degil ama var boyle bir sey. Su son iki gunde aldigim kararlari uygulamak gecmisimi dusununce zor gibi gorunse de artik bitti diyebiliyorum, cunku olmak istedigim insani secmek zorundayim ve istiyorum. Artik karanligin icinde hic taninmamis yuzlere bakmayacagim, ya da hayatta belki de en cok deger verdigim seyin umudunu, tuvalete girip sifonu cekmekten farkli bir hale getirebilmeliyim. Ben ne zaman bunlari yapabilecek bir insan oldum ki zaten, onu bile hatirlamiyorum ama su anda bi esikten gectigimin farkindayim ve hic bu kadar da emin olmamistim.

'cold silence has a tendency to atrophy any
sense of compassion
between supposed lovers/brothers'

Tool benim icin artik zaten bir pazar gunu klasigi, niye oluyor bilmiyorum ama pazar gunleri tool dinleme oranimin sikligini anlamak gercekten zor geliyor bir iki istisna disinda. Basliyor sirayla, you lied'i bagirarak soylemek istiyorum, kosarak, karanlik bir yolda, nefes alamayana kadar. Sonra 'sober' beni parmagiyla isaret ediyor ve soyluyoruz beraber

'mother mary won't you whisper
something but what's past and done
trust me. i want what i want'

Parabol, Parabola ve Schism pespese gelmeli, overdose tehlikesi olsa da, why do i have to be sober?

Tool en cok pazar gunune yakisiyor. Hava soguyup da disariya adim atma istegim de tamamen yok oldugunda, daha da yakisacak odama Maynard'in sesi. Gelsin artik kis, sogusun hava, en azindan disariya, gunese, sicaga gitme istegim de kaybolsun artik. Bazi seyler degismek zorundaysa eger bazi seyleri kabullenmekle gerceklesecek sanirim sadece bu.